"Op een dag als vandaag, waar gevraagd wordt naar onze geloofwaardigheid, kan het geen kwaad om naast de sociaal-pastorale imperatief, ook de lofprijzing van de Heer in onze liturgie ter harte te nemen."
| Liturgie betekent 'deelnemen aan het werk van God'. Daarbij is de viering van de eredienst een van de belangrijke aspecten. Katholieken bewijzen hiermee een dienst aan God en aan de mensen. Centraal staat het paasmysterie van Christus. Liturgie valt uiteen in twee facetten: liturgie als mysterie en viering en liturgie die tot uiting komt in de zeven sacramenten en de sacramentaliën. |
|
Zegt de oorsprong van het woord 'liturgie' iets over liturgie?
Het woord liturgie komt van het Griekse woord leitourgia, en de gebruikelijke vertaling is"het werk van het volk." Het is de gemeenschappelijke handeling van God's mensen die samen Hem lof brengen en deel hebben aan de openbaring. Dit soort eredienst vond al plaats in de Joodse tempel en synagoge, en ging door in de vroege Christelijke Kerk.
In het woord 'liturgie'zitten' zitten wezenlijke elementen van de Christelijke eredienst: Er is nadruk op "werk," de griekse term geeft iets veel vitalers weer dan een gemeente die beziggehouden wordt door een voorganger — het is niet de voorganger die het werk doet, de gemeente doet het gemeenschappelijk met hulp van de voorganger.
Buiten het woord om is wezenlijk dat de eredienst Lof is die God gegeven wordt als dank voor wat Hij voor mensen gedaan heeft. Daar komt de openbaring die doorgegeven wordt (Bijbel en (zelfs bij protestanten) traditie) aan te pas, het is ten diepste niet een bezigheid die mensen zelf kiezen of plezierig vinden, maar past binnen de traditionele (geopenbaarde) omgang van God met zijn mensen. Het is het gemeenschappelijke werk dat de samengekomen gelovigen uitvoeren in het brengen van lof en aanbidding aan God.
De kern van de liturgie is niet enkel prachtige muziek of indrukwekkende rituelen, of juist sobere gebeden en prediking; eerder een concentratie op zijn oorsprong. Twee concepten moeten in gedachten gehouden worden als men het "waarom" van de liturgische eredienst en praktijk bestudeert. Men moet zich ten eerste bedenken dat de Apostelen en de eerste Christenen Joden waren. Dat wil zeggen, ze waren Joden die Jesus Christ herkenden en aanvaarden als de beloofde Messias. Uit hun traditie van liturgische omgang met God kwam de Joodse vorm van bijbelse eredienst, de basis structuur, de "oorsprong" van Christelijke eredienst. Omdat er al een vormentaal en een structuur is als uitgangspunt, is het niet vreemd dat aan het eind van de eerste eeuw er een allerminst primitieve vorm van liturgische ordening aangetroffen wordt — binnen zestig jaar na de opstanding van Jezus Christus.
Broeders en zusters, ieder van ons weet dat ons geloof beproefd kan worden of aangevochten. Geloof en geloven zijn dan ook niet vanzelfsprekend. Zij zijn een gave die moet worden afgebeden. Alleen de Heilige Geest kan in ons het geloof wekken en bewaren. Maar daarnaast, laten we nooit vergeten dat één van de mooiste schietgebeden die ons uit het evangelie zijn overgeleverd de bede van de honderdman is ’Ik geloof Heer, maar kom mijn ongeloof te hulp’. (Kardinaal Simonis)
De viering van het Christusmysterie
Waarom liturgie?
In het symbolum van het geloof belijdt de kerk het mysterie van de heilige Drieëenheid en haar "geheim raadsbesluit" ten aanzien van de hele schepping: de Vader brengt het "raadsbesluit van zijn wil" (Ef. 1,9) tot vervulling, door zijn welbeminde Zoon en zijn heilige Geest te schenken tot heil van de wereld en ter verheerlijking van zijn naam. Dat is het Christusmysterie, 1 Vgl. Ef. 3,4 dat geopenbaard en verwezenlijkt is in de geschiedenis volgens een plan, een met wijsheid ontworpen "beschikking", die Paulus "de volvoering van het geheim" (Ef. 3,9) noemt en die de patristische traditie "de economie van het mensgeworden Woord", de "heilseconomie" of de "heilsgeschiedenis" zal noemen.
"Dit werk van de verlossing van de mensen en de volmaakte verheerlijking van God, waarvan de wondere daden van God onder het volk van het Oude Verbond het voorspel waren geweest, heeft Christus de Heer volbracht, vooral in het paasmysterie van zijn zalig lijden, van zijn verrijzenis uit de doden en van zijn glorievolle Hemelvaart. Daarin heeft Hij door te sterven onze dood tenietgedaan en door te verrijzen ons leven hersteld. Want toen Christus was ingeslapen op het kruis, is uit zijn zijde het wonderbare sacrament dat de hele kerk is, voortgekomen." 2 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium (4 dec 1963), 5. vert. Getijdenboek. Lect. 11,3,17 Daarom viert de kerk in de liturgie hoofdzakelijk het Paasmysterie waardoor Christus het werk van ons heil heeft volbracht.
Juist dit Christusmysterie verkondigt en viert de Kerk in haar liturgie, opdat de gelovigen eruit leven en ervan getuigen in de wereld: De liturgie, waardoor - vooral in het goddelijk offer van de Eucharistie - "het werk van onze verlossing" wordt voltrokken, draagt in allerhoogste mate ertoe bij dat de gelovigen door hun leven het Christusmysterie en het eigenlijke wezen van de ware kerk tot uitdrukking brengen en het aan anderen tonen.
Wat betekent het woord liturgie?
Oorspronkelijk betekent het woord "liturgie" een "publiek werk", een "dienst uit naam van/ten gunste van het volk". In de christelijke traditie wil het aangeven dat het Volk van God deelneemt aan het "werk van God". 4 Vgl. Joh. 17,4 Christus, onze Verlosser en Hogepriester, zet door de liturgie het werk van onze verlossing in zijn kerk voort, samen met haar en door haar:
Het woord "liturgie" wordt in het Nieuwe Testament niet alleen gebruikt om de viering van de goddelijke eredienst aan te duiden. 5 Vgl. Hand. 13, 2; Lc. 1, 23 Men duidt er ook de verkondiging van het evangelie 6 Vgl. Rom. 15, 16; Fil. 2, 14-17; Fil. 2, 30 en de daadwerkelijke naastenliefde 7 Vgl. Rom. 15, 27; 2 Kor. 9, 12; Fil. 2, 25 mee aan. In al deze omstandigheden gaat het om een dienst aan God en de mensen. In de viering van de liturgie is de kerk dienstbaar, naar het beeld van haar Heer, de enige "Liturg", 8 Vgl. Heb. 8, 2.6 terwijl zij deelneemt aan zijn priesterlijk (eredienst), profetisch (verkondiging) en koninklijk (liefdebetoon) ambt:
Terecht wordt de liturgie dus beschouwd als de uitoefening van het priesterlijk ambt van Jezus Christus. De heiliging van de mens wordt er ' in waarneembare tekens aangeduid en, op de wijze die aan elk afzonderlijk teken eigen is, tot stand gebracht. De openbare eredienst wordt in zijn geheel voltrokken door het mystieke lichaam van Christus, dat wil zeggen: door hoofd en ledematen. Zo is elke liturgische viering, omdat ze het werk is van Christus, de Priester, en van zijn lichaam, de kerk, een bij uitstek heilige handeling die door geen enkel ander handelen van de kerk op gelijke titel en in gelijke mate in krachtdadigheid wordt geëvenaard.
Vanaf het begin zegent God de levende wezens, in het bijzonder de man en de vrouw. Het verbond met Noach en met alle bezielde wezens vernieuwt deze zegen die vruchtbaar maakt, ondanks de zonde van de mens, waardoor de grond "vervloekt" is. Maar pas vanaf Abraham wordt de mensengeschiedenis, die naar de dood leidde, van de goddelijke zegen doordrongen, zodat ze weer kan opstijgen tot het leven, tot haar bron: door het geloof van Abraham, "de vader van de gelovigen" die de zegen ontvangt, wordt de heilsgeschiedenis ingeluid.
De goddelijke zegeningen manifesteren zich in verbazingwekkende en heilzame gebeurtenissen: de geboorte van Isaak, de uittocht uit Egypte (Pasen en Exodus), de gave van het beloofde land, de uitverkiezing van David, de aanwezigheid van God in de tempel, de leuterende ballingschap en de terugkeer van een "kleine Rest". De wet, de profeten en de psalmen, die de liturgie van het uitverkoren volk vormen, brengen de goddelijke zegeningen niet alleen in herinnering, zij zijn er tevens het antwoord op door lofprijzing en dankzegging.
In de liturgie van de kerk wordt de goddelijke zegening ten volle geopenbaard en meegedeeld: de Vader wordt erkend en aanbeden als bron en einddoel van alle zegeningen van de schepping en van het heil; in zijn Woord, dat voor ons is vlees geworden, gestorven en verrezen is, overstelpt Hij ons met zijn zegeningen; en door Hem stort Hij in onze harten de Gave uit die alle gaven bevat: de heilige Geest.
Men begrijpt nu ook de dubbele dimensie van de christelijke liturgie als een gelovig en liefdevol antwoord op "de geestelijke zegeningen" waarmee de Vader ons begunstigt. Enerzijds zegent de kerk, verenigd met haar Heer en "vervuld van de heilige Geest" (Lc. 10,21), de Vader "voor zijn onuitsprekelijke Gave" (2 Kor. 9,15) door middel van aanbidding, lofprijzing en dankzegging. Anderzijds, en tot aan de voleinding van Gods plan, houdt de kerk niet op de Vader "de offerande van zijn eigen gaven" te schenken en Hem te smeken zijn heilige Geest te zenden over deze offerande, over haarzelf, over de gelovigen en over de hele wereld, opdat door de gemeenschap met de dood en verrijzenis van Christus-Priester en door de kracht van de Geest deze goddelijke zegeningen vruchten ten leven mogen dragen "tot lof van de heerlijkheid van zijn genade" (Ef. 1,6).
De liturgie als levensbron
Als werk van Christus is de liturgie ook een handeling van Zijn Kerk. Ze verwezenlijkt en toont de Kerk als een zichtbaar teken van de gemeenschap tussen God en de mensen door Christus. Ze betrekt de gelovigen in het nieuwe leven van de gemeenschap. Ze houdt een "bewuste, actieve en vruchtbare" deelname van allen in."De liturgie omvat niet het hele handelen van de Kerk": 11 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium (4 dec 1963), 9. vert. uit Lat. ze moet worden voorafgegaan door de evangelisatie, het geloof en de bekering; dan kan ze haar vruchten voortbrengen in het leven van de gelovigen: het nieuwe leven volgens de heilige Geest, het deelnemen in de zending van de Kerk en de dienst aan haar eenheid.
Gebed en liturgie
De liturgie is ook een deelname aan het gebed van Christus, dat gericht is tot de Vader in de heilige Geest. In dit gebed van Christus ontspringt en eindigt elk christelijk gebed. "De liturgie is het hoogtepunt waarnaar het handelen van de Kerk streeft en tevens de bron waaruit haar hele kracht voortvloeit". Ze is dus bij uitstek de plaats voor de catechese van het Volk van God. "De catechese is onlosmakelijk verbonden met elke liturgische en sacramentele handeling, want juist in de Sacramenten, en vooral in de Eucharistie, handelt Christus Jezus in volheid met het oog op de herschepping van de mensen".
De liturgische catechese beoogt in te leiden in het Christusmysterie (ze is "mystagogie"). Hiertoe maakt ze de overgang van het zichtbare naar het onzichtbare, van het teken naar het betekende, van de "sacramenten" naar de "mysteries". Het verzorgen van een dergelijke catechese behoort tot de taak van de plaatselijke en regionale catechismussen. Deze Catechismus, die bedoeld is voor de hele kerk in de verscheidenheid van haar riten en culturen.
Er bestaan verschillende soort vieringen in de kerk. Iedere viering heeft zijn eigen opbouw. In deze patronen is enige ruimte voor eigen invulling.
"God is Schepper. Dat wil niet zeggen dat Hij iets buiten zichzelf tot stand heeft gebracht, maar dat Hij zich heeft teruggetrokken en zo aan een deel van het zijn heeft toegestaan anders dan God te zijn." Simone Weil
Men zou de traditionele katholieke liturgie, en daarmee ook het gregoriaans, op kunnen vatten als een goed geöliede machine, als een smetteloze gebedsmolen, ja zelfs als een wezenlijk en noodzakelijk onderdeel van het universum.
Elke dag begint met de Lauden en eindigt met de Vespers, waarna hij wordt afgesloten met de Completen. 's Nachts vinden er Nachtwaken plaats, terwijl de dag wordt geleed door de kleine Uren. De week begint met de Mis op zondag. Elke dag van de week heeft verder zijn specifieke betekenis in relatie tot de heilsgeschiedenis. Al deze liturgische momenten worden door het jaar heen vervolgens van verschillende betekenissen voorzien. Een cyclus rondom Pasen, dat samenvalt met het begin van de lente. Een cyclus rondom Kerst, dat net na de donkerste dag van het jaar valt. Op de verschillende dagen van het jaar worden bovendien allerlei mensen en gelegenheden herdacht die van groot belang zijn voor de Kerk.
Al deze momenten hebben een uitgekristalliseerde vorm en ontlenen hun zin niet alleen aan de afwisseling van de seizoenen en van dag en nacht, maar ook aan de afwisseling van gebed, werk en ontspanning en aan de relatie van dit alles tot de heilsgeschiedenis. Met de liturgie wordt aan de individuele mens een thuis gegeven in de oneindigheid van het universum. De liturgie geeft daarmee dus een schijnbaar volmaakt antwoord op de vraag naar de zin van het menselijk bestaan.
Hoewel dit alles tegenwoordig nauwelijks meer naar waarde wordt geschat, is het ooit de basis van de westerse samenleving geweest. Tegelijkertijd is er echter een merkwaardige keerzijde die juist bij het machinale en noodzakelijke karakter van de liturgie om nuancering vraagt. Die liturgie is er namelijk niet altijd geweest. Ze heeft duidelijk historische dimensies, ze is in de loop der eeuwen gegroeid en op verschillende plaatsen en tijden van een heel ander karakter geweest. Bovendien zijn er verschillende volken en culturen waar men vanuit andere antecedenten tot soortgelijke constellaties is gekomen; men denke daarbij vooral aan hindoeïsme, boeddhisme en islam.
In plaats van een antwoord te geven op de vraag naar de zin van het leven, is de liturgie daarom veeleer een uitdrukking van het zoeken naar dat antwoord. Juist in dat zoeken is ze niet gefixeerd in een eeuwig en noodzakelijk zichzelf gelijkblijvende vorm. En juist in dat zoeken is ze kunnen komen tot de schijnbaar volmaakte vormen die we nog kennen. De kracht van de liturgie ligt dus niet in het vinden, maar in het zoeken; niet in het gerealiseerde, maar in het perspectief op iets wat nog niet gerealiseerd is; niet in een gesanctioneerd instituut, maar in een breekbaar ideaal. Zodra de liturgie dat perspectief niet meer kan bieden heeft ze haar kracht verloren, en is ze overbodig geworden.
[ Wat er méér mocht zijn, doet wel erg veel water bij de wijn.]
God Prijzen - De Eerste Stap!
Ben jij je ervan bewust dat het altijd het beste is om het prijzen van God de eerste stap te maken? Ben jij wel eens in een situatie geweest waarin jij je helemaal alleen voelde? Of heb je wel eens met een moeilijke situatie in je leven te maken gehad waarin je niet wist wat te doen, zoals het verliezen van je baan of het overlijden van iemand waar je veel van hield? Denk dan aan de goede tijden die je hebt gekend, zoals die keer dat je een salarisverhoging kreeg of goede resultaten op school behaalde. Wat doe je gewoonlijk op dergelijke moeilijke momenten? Als we God prijzen dan wordt elke omstandigheid in ons leven compleet, essentieel, voortreffelijk en de moeite waard.
Het woordenboek definieert prijzen als iemands lof zingen of bewondering uiten voor iemand. Het is een synoniem voor woorden als bewonderen, loven, eren en aanbidden. Een definitie van Christelijke lofprijzing is het vreugdevol danken en loven van God, de viering van Zijn goedheid en genade. Dit impliceert eenvoudigweg dat lofprijzing alleen aan God toekomt.
God Prijzen - Waarom?
Waarom is het prijzen van God zo belangrijk? De redenen zijn ontelbaar. Op de eerste plaats verdient God het om geprezen te worden. Hij is onze lofprijzing waardig:
- "Groot is de HEER, hem komt alle lof toe, geducht is hij, meer dan alle goden" (Psalm 96:4).
- "Groot is de HEER, hem komt alle lof toe, zijn grootheid is niet te doorgronden" (Psalm 145:3).
- "Geloofd zij de HEER, want ik ben van mijn vijanden verlost" (2 Samuël 22:4).
- "U komen alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want u hebt alles geschapen: uw wil is de oorsprong van alles wat er is" (Openbaring 4:11).
Op de tweede plaats is het prijzen van God nuttig en voordelig voor ons. Door God te prijzen worden we herinnerd aan de grootsheid van God! Zijn macht en aanwezigheid in onze levens wordt in ons begrip versterkt. "Loof de HEER, want hij is goed, bezing zijn naam, zo lieflijk van klank" (Psalm 135:3).
Op de derde plaats ontlaadt lofprijzing kracht in geloof, wat er toe leidt dat God voor jou in actie komt. "Met de stemmen van kinderen en zuigelingen bouwt u een macht op tegen uw vijanden om hun wraak en verzet te breken" (Psalm 8:). Het prijzen van God transformeert ook de geestelijke omgeving waar we ons in bevinden. 2 Kronieken 5:13-14 illustreert duidelijk de wijziging die plaatsvond toen de Levieten Hem eerden en dankten en de tempel gevuld werd met een wolk die de glorie van God uitdrukte. "Op dat moment moesten de blazers en zangers samen muziek ten gehore brengen ter ere van de HEER. Zodra het geluid van de trompetten, cimbalen en andere instrumenten opklonk en de zangers de lofzang aanhieven: ‘De HEER is goed, eeuwig duurt zijn trouw,’ vulde de tempel, het huis van de HEER, zich met een wolk. De priesters konden hun dienst niet meer verrichten, want de majesteit van God vulde de hele tempel."
Op de vierde plaats huist God in de atmosfeer van de lofprijzing. Psalm 22:3 zegt: "Doch Gij zijt heilig, wonende onder de lofzangen Israëls" (Statenvertaling). Als we een duidelijke manifestatie van God's zegeningen en genade willen zien, dan hoeven we Hem alleen maar te prijzen, met heel ons hart, heel ons verstand en heel onze ziel.
God Prijzen - Wie en Wanneer?
Wie hoort God te prijzen? "Alles wat adem heeft, loof de HEER" zegt Psalm 150:6.
- "De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag, mijn mond is altijd vol van zijn lof" (Psalm 34:2).
- "Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof. U wil ik prijzen, mijn leven lang, roepend uw naam, de handen geheven" (Psalm 63:4-5).
- "Zegen de HEER, u allen die de dienst van de HEER verricht en in het huis van de HEER staat, nacht aan nacht. Hef uw handen op naar het heiligdom en zegen de HEER" (Psalm 134:1-2).
We kunnen de ware vreugde en de voordelen van het prijzen van God niet binnentreden, tenzij we Jezus Christus als onze Heer en Verlosser hebben ontvangen. We zijn dan kinderen van God en Hij leeft dan in onze lichamen door middel van de Heilige Geest. Dit betekent dat God geprezen moet worden waar we ons ook bevinden. 1 Korintiërs 6:19-20 stelt: "Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God, en weet u niet dat u niet van uzelf bent? U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam."
God Prijzen - Hoe God te Prijzen en te Aanbidden
Hoe kunnen we God dan prijzen? Door liederen en hymnes te zingen, door te klappen, zelfs door uit vreugde te springen... de lijst van mogelijkheden is eindeloos. We kunnen God eren en prijzen door onze fysieke lichamen te gebruiken, of met onze harten en onze gedachten, of via de dingen die we doen. Er zijn vele manieren waarop we God kunnen prijzen! Het maakt niet uit hoe je God prijst en aanbidt, dit zou altijd moeten leiden tot een ontzag voor God's macht, liefde en genade voor ons allen!
Lof aan God
Het Belang van Hem Prijzen Lof aan God is wat we in erkenning van God's excellente wezen aanbieden. Je mag misschien wel denken dat Hem prijzen hetzelfde is als "dank je wel" zeggen, maar er is een verschil. Het tonen van onze dankbaarheid beschrijft onze houding ten opzichte van wat God voor ons heeft gedaan, maar God wordt geprezen omdat God is wie Hij is. Psalm 18:3 zegt: "Ik riep den HEERE aan, die te prijzen is..." (Statenvertaling).
Alle gelovers worden geboden om God te vereren! Jesaja 43:21 legt feitelijk uit dat lof aan God een reden is dat we geschapen werden, "Dit is het volk dat ik mij gevormd heb, het zal mijn lof verkondigen." Hebreeën 13:15 bevestigt dit, "Laten we met Jezus’ tussenkomst een dankoffer brengen aan God: het huldebetoon van lippen die zijn naam prijzen, ononderbroken."
Lof voor God ontstaat in een hart dat gevuld is met liefde ten opzichte van God. Deuteronomium 6:5 zegt, "Heb daarom de HEER lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten." Ben jij een Christen? Als dat zo is, dan weet je dat je van God houdt omdat Hij eerst van jou hield! Zonder God's liefde is elke verering die je Hem kan bieden leeg en betekenisloos. Liefde, die geboren is uit een relatie met God door Jezus Christus, is een essentieel onderdeel van je verering.
Lof aan God - Hoe God te Vereren Hoe kun jij lof brengen aan God? Wat kun jij doen om dit een integraal onderdeel van je leven te maken? Lof kan uitgedrukt worden in gezang, verzen, of in gebed en het moet continu gedaan worden! Psalm 34:2 draagt ons op, "De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag, mijn mond is altijd vol van zijn lof. " Psalm 71:6 zegt, "Al vanaf mijn geboorte steun ik op u, al in de moederschoot was u het die mij droeg, u wil ik altijd loven."
Lof aan God wordt uiterlijk uitgedrukt in onze alledaagse handelingen, en innerlijk in onze gedachten. Onze lof is een handeling van Christelijke verering.
"Waar kan ik beginnen?" zou je misschien willen vragen. "Hoe begin ik met God te vereren?" Als lof brengen aan God nieuw voor jou is, probeer dan God te prijzen voor wie Hij voor jou persoonlijk is. Verkondig dat God's goedheid geen grenzen kent; deze is overvloedig en overstromend! Hier zijn enkele manieren waarop je
· Prijs God voor Zijn heiligheid, genade, en rechtvaardigheid (2 Kronieken 20:21, Psalm 99:3-4).
· Prijs God voor Zijn gratie (Efeziërs 1:6).
· Prijs God voor Zijn goedheid (Psalm 135:3).
· Prijs God voor Zijn zachtaardigheid (Psalm 117).
· Prijs God voor Zijn verlossing (Efeziërs 2:8-9)
Lof aan God kan ten alle tijden aan Hem worden aangeboden! Na verloop van tijd zal het zo normaal voor je zijn als ademen. Soms prijzen we God inwendig zoals in Psalm 9:3, "Ik wil vrolijk zijn, u toejuichen, uw naam bezingen, Allerhoogste". Op andere momenten hebben we de gelegenheid om in het openbaar glorie en eer aan God te geven. Psalm 22:23 zegt, "Ik zal uw naam bekendmaken, u loven in de kring van mijn volk." Zoek gelegenheden op waar je God kan prijzen!
Lof aan God - Wie Prijst God? Terwijl lof in het bijzonder door Zijn kinderen wordt aangeboden als een vrijwillige uitdrukking van hun dankbare harten, zal er een tijd komen waarin iedereen God zal prijzen! De Bijbel zegt dat de hele mensheid Hem zal prijzen wanneer Hij terugkeert en Hem als Heer zal erkennen. Hij is Koning over heel de aarde. Wanneer we Jezus Christus kennen als onze Heer en Verlosser, dan verlangen onze harten er naar om Zijn naam te prijzen. Filippenzen 2:9-11 vertelt ons dat Zijn naam Zijn wezen voorstelt en beschrijft wie Hij is, "Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, en elke tong zal belijden: ‘Jezus Christus is Heer,’ tot eer van God, de Vader."
De Bijbel heeft ook het volgende vastgelegd:
· De hele natuur prijst God (Psalm 148:7-10).
· De zon, de maan en de sterren prijzen Hem (Psalm 19:1 en 148:3).
· De engelen prijzen Hem (Psalm 148:2).
· Zelfs de woede van de mens wordt door God gebruikt om Zichzelf te prijzen (Psalm 76:10).
· Kinderen worden geleerd om God te prijzen (Psalm 78:4).
Lof aan God - Verkondig Jij je Lof aan Hem? Jouw verering van God wordt bewezen door je verlossing. 1 Petrus 2:9 zegt, "Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninkrijk van priesters, een heilige natie, een volk dat God zich verworven heeft om de grote daden te verkondigen van hem die u uit de duisternis heeft geroepen naar zijn wonderbaarlijke licht."
Hoe prijs jij God vandaag? Ken jij Hem als je Heer en je Verlosser? Als dat niet zo is, waarom begin je daar dan niet mee? Leer meer over verlossing. Wanneer anderen naar je kijken, zien ze dan een weerspiegeling van God's lof? Psalm 113:3 stelt, "Van waar de zon opkomt tot waar zij ondergaat, zij geloofd de naam van de HEER."
Soorten lofprijs
| I | Uitbundig en oprecht bedanken. |
De bron van lofprijzen is de Heilige Geest, die jouw geest activeert om God te bevestigen en te erkennen. Die je activeert met woorden, tonen en gebaren je liefde, respect, gevoelens en dank uit te drukken en te laten weten hoe jij de relatie met Hem ervaart. Lofprijs is actie voor ontsteking van je geloof. Het brengt je in Gods tegenwoordigheid. Een rijkdom aan aanwijzingen voor lofprijzen vind je in psalmen:
Psalm 100
1: Een psalm voor het lofoffer (dankoffer / tot eer van God).
Juich de Heer toe, heel de aarde, 2 dien (vereer) de Heer met vreugde,
kom tot hem (voor zijn aangezicht) met gejubel (zang / kreten van vreugde).
3 Erken (besef) het: de Heer alleen is God;
Hij heeft ons gemaakt, Hem behoren wij toe,
zijn volk zijn wij, de schapen (kudde) die Hij weidt.
4 Kom zijn poorten binnen met een danklied (I) (een lied dat eer bewijst),
hef in zijn voorhoven (het tempelplein) een lofzang (II) aan (breng hem hulde),
loof (III) Hem, prijs (IV) zijn naam (eer hem / breng hem dank):
5 want de Heer is goed, eeuwig duurt zijn liefde (goedertierenheid),
hij is altijd trouw (tot in verre geslachten).
Opw. 278 = Psalm 100
Juicht de Here, gij ganse aarde, dient de Here met vreugde.
Komt voor zijn aangezicht met gejubel. Erkent, dat de Here God is;
Hij heeft ons gemaakt, en Hem behoren wij.
Gaat met een loflied zijn poorten binnen. Zijn voorhoven met een lofgezang.
Looft Hem, prijst zijn naam.
Grondwoorden
I TOWDAH
Danklied: het offeren van dank en eer in een lied. Een offer = het beste van iets geven. In een danklied gebruik je de beste woorden en mooiste tonen.
Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 42:4 Met weemoed denk ik terug aan de tocht naar de tempel, aan de menigte feestgangers, de juichkreten, de dankliederen.
II TEHILLA
Lofzang: zingen over roemrijke daden, vermaardheid. Koorzang; met dansen; met lofgewaden; historisch / verhalend.
Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 22:25 Van U komt mijn lof in een grote gemeente, mijn geloften zal ik betalen in de tegenwoordigheid van wie Hem vrezen.
III YADAH
Loven: overgave, erkennen, dankbaarheid tonen, met uitgestrekte handen, gebarend, uitsprekend hoe de relatie is, wie God is. Jezelf overgevend aan God.
Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 67:3 Laten alle mensen u eer bewijzen, alle volken u eren (loven).
IV BARAK
Prijzen: zegenen, vereren. Bewonderen, gelukwensen, zeggen hoe goed Hij is en ook knielend.
Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 31:21 Geprezen zij de Here, want Hij heeft mij wonderbare goedertierenheid betoond in de gloed der benauwdheid.
V HALAL
Prijzen: roemen; aanbevelen; hoog opgeven van een aspect; opscheppen; ook het grondwoord van halleluja; ook luidruchtig en dwaas, zoals koning David.
Ps 56:4 op God, wiens woord ik prijs. Op God vertrouw ik, ik vrees niet;
VI ZAMAR
Bezingen / omlijsten met muziek van strijkinstrumenten en tokkelen van snaren; uiting geven aan schoonheid, sierlijkheid, sprankeling, in lied, gedicht of symbolische gebaren.
Ps 21:13 Verhef U, o Here, in uw kracht, wij willen uw sterkte met psalmen bezingen.
VII SHABACH
Koesteren; verzachten; verstillen; tot rust komen, maar ook hard en luid roemen.
Ps 63: 3-4 Want uw goedertierenheid is beter dan het leven; mijn lippen zullen U roemen. 4 Zo wil ik U prijzen mijn leven lang, in uw naam mijn handen opheffen.
Laudes creaturarum/Loflied van de schepselen (Italiaans)
Franciscus van Assisi (1182-1226), 1226, Italië
Na de strenge winter van het jaar 1225 ging Franciscus' lichamelijke toestand steeds verder achteruit. Verzwakt door allerlei interne kwalen leed hij schier ondraaglijke pijn door een oogziekte die hij tijdens zijn reizen in het Heilige Land had opgelopen en die zijn gezichtsvermogen steeds verder aantastte. In San Damiano legde men hem in een hutje waar het zonlicht door stromatten werd afgeschermd, maar waar het wemelde van de muizen, die hem het slapen onmogelijk maakten. Mede hierdoor raakte hij in een diepe geestelijke crisis.
Toen hij op een nacht de vertwijfeling nabij was, hoorde hij een stem die hem voorhield dat hij zijn ziekte moest beschouwen als de prijs waarmee hij zich van een plaats in de hemel had verzekerd. Als dank voor deze troost dichtte de heilige het ‘Loflied van de schepselen’. Hij droeg zijn broeders op, als ‘speellieden van de Heer’ (ioculatores Domini) met dit lied door de wereld te trekken en als beloning voor het zingen ervan te vragen dat men zich bekeerde. Later heeft hij nog twee strofen (10/11 en 12/13) aan de lofzang toegevoegd. Met de eerste wist hij, zo wordt verhaald, een verzoening tot stand te brengen tussen de bisschop en de wereldlijke overheid; de tweede, waarin hij de dood als zijn zuster verwelkomde, dichtte hij in de laatste dagen van zijn leven. Franciscus stierf op 3 oktober 1226, vierenveertig jaar oud.
| Incipiunt laudes creaturarum, quas fecit beatus Franciscus ad laudem et honorem Dei, cum esset infirmus apud sanctum Damianum. | Hier volgt het loflied van de schepselen dat de Heilige Franciscus tot lof en eer van |
| Altissimu onnipotente bon signore. | Allerhoogste, almachtige, goede Heer, |
| Ad te solo altissimo se konfano | U alleen, die de hoogste bent, komen zij toe, |
| Laudato sie misignore con tucte le tue creature | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, met al uw schepselen, |
| Et ellu e bellu e radiante cun grande splendore | En hij is zo prachtig, zoals hij schittert met lichtende stralen, |
| Laudato si misignore per sora luna e le stelle | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Zuster Maan en de sterren, |
| Laudato si misignore per frate vento | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Broeder Wind, |
| Laudato si misignore per sor aqua | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Zuster Water, |
| Laudato si misgnore per frate focu | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Broeder Vuur, |
| Laudato si misignore per sora nostra matre terra | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door onze zuster Moeder Aarde, |
| Laudato si misignore per quelli ke perdonano per lo tue amore | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door hen die vergeven om uwentwil |
| beati quelli kel sosterrano in pace | Gelukkig zijn zij die dit dragen in vrede, |
| Laudato si misignore per sora nostra morte corporale | Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door onze zuster de Lichamelijke Dood, |
| guai acquelli ke morrano ne le peccata mortali | Wee degenen die sterven in een toestand van doodzonde; |
| Laudate en benedicete misignore e rengraziate | Laat ieder mijn Heer prijzen en zegenen, |
Het is een verbazend gedicht. Op het eerste gezicht lijkt het volkomen ongekunsteld, een spontane gevoelsuitstorting waarmee de dichter in een reeks lofprijzingen de verbondenheid van alles in de schepping onder woorden wil brengen. Bij nader toezien blijkt er sprake te zijn van een doordachte compositie. Dat het eerste woord van het lied, Altissimu, ‘Allerhoogste’, correspondeert met het laatste humilitate, ‘nederigheid’, is zonder twijfel geen toeval. Voor de afwisseling van de termen ‘broeder’ en ‘zuster’ geldt hetzelfde (de - later toegevoegde - strofe over de dood doorbreekt deze regelmaat). Ook de onmiskenbare verwerking van bijbelse voorbeeldteksten (bijvoorbeeld Psalm 148 en de lofzang van de drie mannen in de vuuroven uit Daniël 3) wijst op zorgvuldige overweging. De uitdrukking la morta secunda, ‘de tweede dood’, verwijst naar een drietal plaatsen uit de Openbaring (2:11, 20:6 en 20:14). Uit de laatste plaats blijkt dat met ‘de tweede dood’ de uiteindelijke vernietiging van de verdoemde zielen na het laatste oordeel bedoeld wordt. De voorstelling dat de Zon en de hemellichamen, vervolgens de vier elementen lucht, water, vuur en aarde, en ten slotte zelfs ook de dood, als schepselen Gods broeders en zusters van de mens zijn, drukt een kerngedachte van Franciscus' geloof op een in poëtisch opzicht volmaakte wijze uit.
In het oudste handschrift wordt het lied met de woorden ‘laudes creaturarum’, ‘lofzang van de schepselen’ aangeduid; elders vindt men de benaming ‘Cantico di frate sole’, dat in het Nederlands meestal met ‘Zonnelied’ wordt weergegeven. De oorspronkelijke tekst vertoont allerlei kenmerken van het Umbrisch, het dialect dat in de omgeving van Assisi werd gesproken. Het lied is ontelbare malen vertaald, waarbij het woord per, dat in het Italiaans zowel ‘voor’ als ‘door’ betekent, steeds voor een lastig probleem zorgde. De eerste regel van strofe 5, Laudato si, mi signore, per sora luna e le stelle, kan zowel vertaald worden met: ‘Geprezen zij U, mijn Heer, voor (of omwille van) zuster maan en de sterren’, maar ook met: ‘Geprezen zij U, mijn Heer, door zuster maan en de sterren’. De bijbelse voorbeelden wijzen in de richting van de opvatting ‘door’: het zijn de schepselen die God moeten prijzen. In het Italiaans klinken beide betekenissen mee; een vertaler moet kiezen voor een van beide. In de navolgende vertaling is, nadat in een eerdere versie ‘om’ de voorkeur had gekregen, ten slotte aarzelend tot ‘door’ besloten. Een citaat uit Helene Nolthenius' Een man uit het dal van Spoleto brengt ons ten slotte weer terug naar de bijna blinde man in zijn hutje: ‘De wind herdacht hij, en de wolken, die hem jaren begeleid hadden als hij, weer of geen weer, barrevoets over moeder aarde liep en hier en daar, bij een beek of een bron, zuster water gedronken had uit zijn hand...’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten