Radio Katolica FM

PATERS REDEMPTORISTEN C.Ss.R.

2009-07-28T04:11:00.001-07:00

PATERS REDEMPTORISTEN C.Ss.R.

Shared via AddThis

Jezus als Lam Gods

2009-07-18T11:46:00.001-07:00

Jezus wordt in het evangelie van vandaag door Johannes de Doper ‘Lam Gods’ genoemd. In iedere eucharistie benoemen wij Jezus als ’Lam Gods dat de zonden van de wereld wegneemt’. Het woord ‘wereld’ betekent hier: de gewelddadige machtsontplooiing die het koninkrijk van God tegenhoudt. Het is typisch voor de evangelist Johannes om het woord ‘wereld’ dikwijls in die zin te gebruiken. Johannes loopt niet erg op met ‘de wereld’. Wat in de wereld gebeurt, is inderdaad dikwijls tegengesteld aan het koninkrijk Gods van Jezus. Dat is, in onze wereld vandaag, niet anders.

‘Zie het Lam Gods.’ Het is bij uitstek een bijbelse naam. In het Oude Testament is er het lammetje van de arme, dat opgroeit tussen zijn kinderen. Het eet van zijn bord, het drinkt uit zijn beker, het slaapt in zijn schoot( 2 Samuël 12,3). De profeet Jeremia wenst, ons mensen, de argeloosheid toe van het lam(Jeremia 11,19). En als Jesaja het heeft over volstrekte vrede, laat hij de wolf en het lam samen wonen (Jesaja 11,6). In de joodse traditie is ‘de dienaar Gods’, de profeet, als een lam zonder macht en aanzien: ‘Hij wordt mishandeld, maar ondergaat het gedwee, zonder protest als een lam dat ter slachting geleid wordt’ (Jesaja 53,7). Lam Gods verwijst ook naar het slachten van het paaslam: het grootste joodse ceremonieel, als gedachtenis aan de uittocht uit Egypte. Toen moest iedere familie een lam slachten. Met het bloed van het lam moesten ze de deurposten merken, dan zou de engel van de dood voorbijgaan.

Zo is Jezus het geslachte paaslam, het teken bij uitstek om weg te trekken uit het kwaad en een nieuw leven te beginnen.

Het lam is symbool van zachtheid, onschuld, weerloosheid en volstrekte geweldloosheid. Dat heeft niets te maken met lam-lendigheid (!). Wie achter de leuze staat: ’de zachte krachten zullen het winnen’, weet hoeveel moed dit kost. De beste momenten van het verzet van geweldloze bewegingen zoals Greenpeace, betogers tegen atoombewapening, de monniken van Myanmar, zijn de manier waarop deze betogers, die met geweld worden weggevoerd, reageren. Zwijgend laten ze zich ,soms zeer hardhandig, oppakken. Dit zwijgen is soms veel krachtiger dan welk geweld ook. Het gaat om ‘geweldloze weerbaarheid’.

Zo keek Jezus, niet bibberend van paniek en angst, Pilatus zwijgend in de ogen, nadat Hij hem vrijmoedig en krachtdadig van antwoord had gediend. Zo heeft iemand als Ghandi massa’s Indiërs kunnen overtuigen, door zijn geweldloos optreden, ongehoorzaam te zijn aan de onrechtvaardige Engelse wetten. Ook Maarten Luther King en Nelson Mandela, na twintig jaar gevangenis (!) hebben, zonder geweld, mensen in beweging gebracht voor hun ideaal. Ze hebben de keten van geweld, dat nieuw geweld oproept, doorbroken.

Dat is wat juist niet gebeurt in Gaza, Irak, Pakistan, Afghanistan en op zovele plaatsen in onze wereld, waar men door geweld onmeedogend over-weldigd wordt! Het gaat er telkens om ‘oog om oog, tand om tand!’ Zo geraakt men nooit uit de fatale kringloop van het kwaad, uit het moorddadig wreed geweld van racisme en terrorisme. Deze akelige triomf van geweld is een pure verschrikking en maakt wereldwijd ontelbare onschuldige slachtoffers.

Geweld is niet alleen wapengekletter. Er is ook heel veel verbaal geweld. Woorden kunnen iemand zwartmaken, kleineren of helemaal platslaan. Het gebeurt in relaties, gezinnen, scholen, verenigingen, buurtschap en in de politiek. Iemand die een kwarteeuw meedraaide in de politiek schreef onlangs een scherp artikel over de bikkelharde ‘spinning’ in de politiek. Het achterbakse gedoe van kwaadsprekerij, geroddel, liegen, kwetsen, verdachtmaking, wantrouwen, om de tegenstrever te bezwadderen, te verzwakken of kapot te maken.

Het doet denken aan de fameuze zin: ’Homo homini lupus’( De mens is een wolf voor de ander.), maar ook aan een ander verhaal, over een lammetje en een wolf die samen aan de bergrivier drinken. De wolf ziet plots het lammetje hogerop en stapt er boos op af, roepend: ‘Waarom maak je mijn water vuil?’ Het lammetje zag de ogen en de bek van de wolf. Het liet echter niet zien hoe bang het was. ‘Ik zal zorgen dat het water voortaan schoon blijft,’ zei het tegen de wolf. Maar die liet zijn tanden zien en zei: ’Zes maanden geleden vloekte je vader tegen mij. Je bent even slecht als je vader!’ Zonder trilling in zijn stem zei het lammetje: ’Mijn vader leerde mij respect te tonen voor de wolf, want hij is sterk en beschermt ons die zwak zijn.’ Maar de wolf ging luidkeels te keer en riep: ’Je hebt mijn weiden en akkers kaal gevreten!’ ‘Ik heb alleen het onkruid weggegeten, zodat uw gras beter kan groeien', antwoordde het lammetje. De wolf dreigde nog eenmaal: ’Maak dat je wegkomt’, gromde hij. Het lammetje liep vlug naar zijn moeder. ‘Goed gedaan’, zei ze, ‘jij hebt de wolf een beetje minder wolf gemaakt.’

Geweldloze weerbaarheid maakt de mens anders: minder wolf. Wie Jezus volgt als Lam Gods, maakt de wereld anders. Hij/zij sticht in zijn/haar wereld het Rijk Gods van gerechtigheid, vrede en liefde, de wereld van ‘de zachte krachten’ die het uiteindelijk winnen. In die zin kunnen we bidden:

‘Algoede God…wek mijn zachtheid weer. Geef mij weer de ogen van een kind: dat ik zuiver zie en mij toevertrouw en het licht bemin en vrede ben.’

liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing

2009-07-18T11:43:00.000-07:00

Vrucht Van De Geest - Zichtbare Groei in Jezus Christus
"Vrucht van de Geest" is een bijbelse term die de negen zichtbare eigenschappen van een waar Christelijk leven samenvat. Als we de Nieuwe Bijbel Vertaling gebruiken van Galaten 5:22-23, dan zijn deze eigenschappen: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. We leren uit de Schriftteksten dat deze niet individuele "vruchten" zijn waaruit we vrijuit kunnen kiezen. In plaats daarvan is de vrucht van de Geest een negenvoudige "vrucht" die iedereen karakteriseert die oprecht door de Heilige Geest wordt geleid. Tezamen zijn deze vruchten wat door alle Christenen in hun nieuwe levens met Jezus Christus zou moeten worden voortgebracht.

Vrucht Van De Geest - De Negen Bijbelse Eigenschappen
De vrucht van de Geest is een fysieke manifestatie van een Christelijk getransformeerd leven. Om volwassen te kunnen worden als gelovigen, zouden we de eigenschappen van de negenvoudige vrucht moeten bestuderen en begrijpen:

Liefde - "Wij hebben Gods liefde, die in ons is, leren kennen en vertrouwen daarop. God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem" (1 Johannes 4:16). Door Jezus Christus is ons grootste doel om alle dingen liefdevol te doen. "De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan" (1 Korintiërs 13:4-8).

Vreugde - "...de vreugde die de HEER u geeft, is uw kracht" (Nehemia 8:10). "Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: denkend aan de vreugde die voor hem in het verschiet lag, liet hij zich niet afschrikken door de schande van het kruis. Hij hield stand en nam plaats aan de rechterzijde van de troon van God" (Hebreeën 12:2).

Vrede - "Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus" (Romeinen 5:1). "Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop overvloedig zal zijn door de kracht van de heilige Geest" (Romeinen 15:13).

Geduld (lankmoedigheid) - We hebben "door zijn luisterrijke macht de kracht ontvangen om alles vol te houden en alles te verdragen" (Kolossenzen 1:11). "Wees steeds bescheiden, zachtmoedig en geduldig, en verdraag elkaar uit liefde" (Efeziërs 4:2).

Vriendelijkheid (welwillendheid) - We zouden moeten leven "door oprechtheid en kennis, door geduld en vriendelijkheid, door de gaven van de heilige Geest en ongeveinsde liefde, door de verkondiging van de waarheid en de kracht van God. We vallen aan en verdedigen ons met de wapens van de gerechtigheid" (2 Korintiërs 6:6-7).

Goedheid - "Wij danken God altijd voor u allen: wij noemen u onophoudelijk in onze gebeden en gedenken dan voor onze God en Vader hoeveel uw geloof tot stand brengt, hoe krachtig uw liefde is" (1 Tessalonicenzen 1:2). "Het licht brengt goedheid voort en gerechtigheid en waarheid" (Efeziërs 5:9).

Geloof (getrouwheid) - "HEER, u bent mijn God. Ik zal u hulde bewijzen, uw naam loven. Want wonderbaarlijk zijn uw daden, u hebt uw beleid sinds mensenheugenis trouw en betrouwbaar uitgevoerd" (Jesaja 25:1). "Moge hij vanuit zijn rijke luister uw innerlijke wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde" (Efeziërs 3:16-17).

Zachtmoedigheid - "Broeders en zusters, wanneer u merkt dat een van u een misstap heeft begaan moet u, die door de Geest geleid wordt, hem zachtmoedig weer op het rechte pad brengen. Pas op dat u ook zelf niet tot misstappen wordt verleid" (Galaten 6:1). "Wees steeds bescheiden, zachtmoedig en geduldig, en verdraag elkaar uit liefde" (Efeziërs 4:2).

Zelfbeheersing (matigheid) - "Span daarom al uw krachten in om uw geloof te verrijken met deugdzaamheid, uw deugdzaamheid met kennis, uw kennis met zelfbeheersing, uw zelfbeheersing met volharding, uw volharding met vroomheid, uw vroomheid met liefde voor uw broeders en zusters, en uw liefde voor uw broeders en zusters met liefde voor allen" (2 Petrus 1:5-7).

Vrucht Van De Geest - Een Godsdienstige Oefening voor Alle Christenen
De vrucht van de Geest is een prachtige studie voor Christenen op elk niveau van spirituele volwassenheid. We hopen dat deze website een uitdagende gedachten-oefening en een springplank voor verdere groei biedt.

Het eucharistisch gebed: van het Levende Brood naar het Levende lichaam

2009-07-18T11:40:00.000-07:00

Het eucharistisch dankgebed vormt een kernstuk in de viering van de eucharistie. Net als in het geheel van de christelijke liturgie worden hier in taal en tekens de uitwisseling en dialoog uitgedrukt tussen God en zijn Volk, met Jezus Christus als brugfiguur. De bedoeling van het gebed wordt al aangegeven in de uitnodiging die er het vertrekpunt van vormt: "Brengen wij dank aan de Heer, onze God".

De tekst van de verschillende dankgebeden wil uitdrukken waarvoor de kerkgemeenschap God wil danken, en hoe ze dat doet. Meer bepaald komt het paradoxale karakter van de christelijke dankbaarheid aan het licht: wat de kerkgemeenschap heeft ontvangen van God houdt ze niet voor zich, integendeel, ze biedt het Hem opnieuw aan, en ze sluit zich zelf ook aan in de beweging van zelfgave van Jezus Christus.

In de manier waarop het eucharistisch dankgebed wordt gebeden, zou dus voelbaar moeten worden dat de kerk zich hier uitdrukkelijk aansluit bij het gebed van haar grote Herder en Voorganger, Jezus Christus zelf. Samen met de priester-voorganger, die het gebed uitspreekt, sluit de geloofsgemeenschap zich aan bij de dankzegging en de zelfgave van de Verrezen Heer.

Het eucharistisch dankgebed is een eigen literair genre, met een aantal specifieke kenmerken. Het vormt één dynamisch geheel met een logische opeenvolging van verschillende thematieken. Reeds in de oudste teksten vindt men de – heel bijbelse – aaneenschakeling van lofprijzing, dankzegging en smeekgebed. Op het einde monden ze weer uit in lofprijzing en dankzegging (doxologie). Deze grote lijn vindt men in alle dankgebeden terug.

Twee andere spanningslijnen keren ook voortdurend weer: eerst en vooral de lijn van verleden over heden naar de toekomst; anderzijds de overgang van de gedachtenis van de historische Jezus naar de vraag om de actualisering van zijn aanwezigheid in zijn eucharistisch lichaam, en tenslotte de bede dat de vierende gemeenschap mag uitgroeien tot zijn levend "kerkelijk" lichaam. Het is dus belangrijk om in de praktijk deze dynamische eenheid te respecteren en aan het licht te laten komen.

Meer in detail bekeken, vinden we in het eucharistisch dankgebed een opeenvolging van volgende elementen:

* Lofprijzing en dankzegging in de prefatie, die uitmondt in de acclamatie van het Heilig.

* Na het Heilig volgt een eerste gebed om de Geest (epiclese) over de gaven van brood en wijn.

* Het instellingsverhaal.

* De gedachtenis (anamnese) waarin het leven, lijden, sterven en verrijzen van Jezus in het heden worden opgeroepen.

* Het offergebed, waarin de kerkgemeenschap in de gaven van brood en wijn ook zichzelf aan God aanbiedt, in navolging van de gave van Jezus’ eigen leven.

* Een tweede gebed om de Geest (epiclese) over de verzamelde gemeenschap.

* Voorspraakgebeden.

* Afsluitende doxologie die beantwoord wordt met het gemeenschappelijke "Amen".

Op verschillende plaatsen betuigt de gemeenschap haar instemming en betrokkenheid bij het gebed: bij de inleidende dialoog, in de acclamaties (Heilig, acclamatie na consecratie, eventueel ook andere acclamaties), en het Amen.

Enkele woorden van commentaar bij de verschillende elementen:

Het eucharistisch gebed is vooreerst een gebed van dankzegging en lofprijzing (eucharistie!). Dit blijkt vooral uit het eerste deel, de prefatie (vrij vertaald: "uitgesproken voor Gods aanschijn"). Deze lofprijzing mondt uit in een lied waarin de heiligheid van God wordt bezongen (= het "Heilig"). Als er één plaats is waar er door iedereen blij moet gezongen worden is het hier!

Essentieel in het Dankgebed is ook de epiklese, de roep om Gods Geest. Het is tenslotte niet ons gebed op zich, maar Gods Geest die de aanwezigheid van Christus midden in zijn gemeenschap bewerkt, en die de gemeente toelaat om Zijn aanwezigheid te herkennen. De epiklese is tweeledig: eerst wordt er gebeden dat Gods Geest over de gaven van brood en wijn komt; na het instellingsverhaal dat Hij ook de gemeenschap zelf zou bezielen en begeesteren.

De instellingswoorden: literair gezien lijken deze woorden een incoherentie: van de dialoog in het heden (Wij – U) gaat het gebed plots over naar een vertellen in het verleden (Hij). Inhoudelijk is deze breuk echter van groot belang: dit verhaal van de kerkgemeenschap over Jezus ("Wat Jezus heeft gedaan op het Laatste Avondmaal") gaat functioneren als een woord dat de Verrezen Heer tot zijn kerk richt. Het instellingsverhaal doet namelijk beroep op twee citaten van Jezus. Wanneer men iemand citeert, haalt men hem of haar aan als een gezagsvolle getuige. Door de woorden van Jezus aan te halen, toont de kerk dat ze zich aangesproken weet door de opdracht die er in vervat ligt: als we eucharistie vieren doen we dat omdat Jezus het ons gevraagd heeft. In het eucharistisch dankgebed keren de christenen steeds weer terug tot deze "beginopdracht". De instellingswoorden brengen dus steeds weer het essentiële in herinnering: het gebaar waarmee Jezus aan zijn leerlingen zijn liefde tot het uiterste heeft willen uitdrukken, en waarin Hij ons oproept om hetzelfde te doen.

Anamnese of gedachtenis: het volgende deel van het eucharistisch dankgebed is als het ware een ontplooiing of uitwerking van het voorafgaande. Er wordt uitdrukkelijk uitgesproken wat er met Jezus is gebeurd, meerbepaald dat hij voor de mensen geleden heeft, dat hij is gestorven, dat God Hem uit de dood heeft opgewekt. En het gaat daarbij niet louter om het "in herinnering brengen van het verleden". We spreken over wat er met Jezus is gebeurd opdat het ook nu voor ons werkelijk zou worden. We gedenken de doortocht van dood naar leven opdat we die doortocht ook in ons eigen leven zouden kunnen ontdekken en ervaren. Daarom duikt hier ook de gedachte op van de zelfgave: de kerkgemeenschap spreekt haar bereidheid uit om haar Meester te volgen in het breken en delen van zichzelf.

Smeekbeden: na de twee grote "strofen" van lofprijzing en anamnese, loopt het dankgebed uit op een smeekbede. We vragen dat God de weldaden die Hij in het verleden aan Israël en in Jezus heeft getoond, ook vandaag zou voortzetten. Vandaar het gebed voor de kerk en haar leiders: het gebed drukt de verbondenheid uit van de plaatselijke gemeenschap met de hele wereldkerk, en met de gelovigen die ons in de tijd zijn voorgegaan. Daarom worden ook Maria en de apostelen genoemd, en wordt er gebeden voor de overledenen. Tenslotte gaat men vanuit het verleden en het heden over naar de toekomst: het gebed verwoordt de hoop en het vertrouwen dat het Koninkrijk van God, waar we naar uitzien en waarvan we in het vieren van de eucharistie een eerste "voorsmaak" krijgen, eens werkelijk en volledig zal aanbreken: dat God ooit voor alle mensen zijn maaltijd aanricht waar volledig gevierd zal kunnen worden in blijdschap en vrede.

Doxologie: het Grote Dankgebed wordt afgesloten met een korte lofprijzing van God. Zo wordt de cirkel rondgemaakt. Hierbij is ook het gebaar belangrijk. Het omhoog heffen van de gaven laat zien wat eigenlijk de bedoeling was van heel het gebed: aan God aanbieden wat we van Hem als kostbaarste geschenk hebben gekregen.

Amen: als er één "Amen" moet klinken, is het wel hier: heel de gemeenschap bevestigt het gebed dat de voorganger in hun naam heeft uitgesproken.

Tot slot: de band tussen eucharistie en leven

Doorheen het eucharistisch dankgebed wordt ons leven en engagement als christen telkens weer geijkt op het voorbeeld van Jezus zelf, Hij die niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven (cf. Mc. 10, 45). Via de gedachtenis van de grote gave die God ons in het leven van Jezus van Nazaret heeft gedaan, en de vraag dat de verrezen Heer door de kracht van Gods Geest nu opnieuw aanwezig mag komen, worden de aanwezigen - door de deelname aan het brood en de wijn, zijn eucharistisch Lichaam - zelf opgebouwd worden tot het zichtbare levende Lichaam van Christus, dat zijn dienstwerk in de wereld vandaag verder zet. Het gebaar van de broodbreking trekt de lijn nog verder en laat zien wat de uiteindelijke bedoeling is van het brood én van het levende Lichaam van Christus: dat het zich laat breken en delen ten bate van de wereld. Daarom is het "Amen" dat we uitspreken bij het ontvangen van de communie dan ook een echte engagementsverklaring: "Ja, ik wil het lichaam van Christus ontvangen, om zelf lichaam van Christus te worden", d.w.z. om te leren doen zoals Jezus heeft gedaan. "Maak ons door dit brood ook sterk, en geef dat wij meer en meer gaan doen wat Gij van ons verwacht" (Groot Dankgebed X).

Hebt uw vijanden lief

2009-07-18T11:21:00.000-07:00

Lukas 6, 27-28 en 2 Samuël 16, 5-14
"Maar tot u, die Mij hoort, zeg Ik: hebt uw vijanden lief, doet wel degenen, die u haten; zegent wie u vervloeken; bidt voor wie u smadelijk behandelen."

Zo spreekt Jezus in Lukas 6. Een onmogelijk gebod om in praktijk te brengen. Het wordt daarom ook wel het hoogste Christelijke levensideaal genoemd.

De liefde voor onze naasten en vrienden vinden we heel vanzelfsprekend. Ook warme gevoelens voor de zieke en ellendige mensen en dieren vinden we heel natuurlijk. Maar liefde voor vijanden, daar hebben we moeite mee. Dat is dan ook duidelijk iets, dat niet bij de menselijke natuur hoort, dat komt ergens anders vandaan. We zeggen dan: het komt van Boven, van God en van Jezus, die bad voor Zijn vijanden. Dat is iets, wat ons alleen door God Zelf geleerd kan worden, door de kracht van de Heilige Geest. Liefde voor de vijand heeft men ook wel eens als de Nieuwtestamentische vervulling van de Tora, de Wet en de Profeten, gezien. Alsof het zou staan tegenover het Oudtestamentische "oog om oog, tand om tand". Toch is dit niet juist gedacht. Ook in het Oude Testament komen we immers de liefde voor de vijand tegen. Neem bijvoorbeeld Spreuken 25, 21: "indien degene, die u haat, honger, geef hem brood te eten, en als hij dorstig is, geef hem water te drinken." Ook moeten we bedenken, dat geboden als het "oog om oog en tand om tand" niets te maken heeft met haat voor de vijand, maar eerder met liefde. Het is een sociale maatregel, dat met gelijke maten gemeten moet worden. Niet dat je te veel van de ander terugneemt. Als de vijand je één oog wegneemt, mag jij er geen twee nemen, of misschien wel nog meer: ogen en handen of zo. We moeten niet vergeten, dat in de tijd van het Oude Testament bloedwraak een heel normale zaak was. Daardoor werden hele families en zelfs volksstammen uitgemoord. Dat moest bij het volk van God niet gebeuren! Vandaar dat Mozes zin mensen voorhoudt: "Oog om oog, tand om tand."

Mensen moeten liefdevol met elkaar omgaan, Alleen dit staat er wel in het Oude Testament: "Here, zou ik niet haten, die U haten?" Maar dan gaat het om mensen, die God haten. En dat wordt in het Nieuwe Testament ook nergens tegengesproken. Er staat niet : "hebt de vijanden van God lief", maar " hebt uw vijanden lief". Gods vijanden en onze vijanden mogen dus niet verward worden. Over Gods vijanden hoeven we ons trouwens ook niet druk te maken, Dat kan God alleen wel aan! En wie zal zeggen, welke mensen en machten vijanden van God zijn? Hoe vaak is het in oorlogen niet gezegd, dat God aan onze kant staat? Terwijl later bleek, dat juist het omgekeerde het geval was! Trouwens wie vandaag een vijand van God is, kan morgen wel Zijn vriend zijn. Kijk maar naar een man als Saulus. Vandaag een vijand, morgen een vriend!

God zegt: "Mij komt de wraak toe en de vergelding" ( Deuteronomium 32, 35).

Dat wordt niet alleen gezegd met het oog op Gods eigen vijanden. Maar dat mogen wij ons ook aantrekken! Wij moeten geen wrok koesteren tegen onze vijanden. Integendeel, we moeten de wraak omkeren in liefde. Daarmee wordt niets onnatuurlijks van ons gevraagd. Je hoort wel eens zeggen: "Maar dat kan ik niet! Hoe moet ik hem of haar, die mij zo veel aangedaan heeft, nou liefhebben? Hoe kan God dat nou van mij vragen?" Het is ook zo, dat sommige mensen onuitstaanbaar zijn. Maar dan moeten we wel twee dingen onderscheiden: liefhebben is niet lief vinden. Als we onze vijanden lief zouden moeten vinden, zou dat heel tegennatuurlijk zijn. Maar dat vraagt God ook niet van ons! We hoeven iemand, aan wie wij een hekel hebben, niet lief te vinden. Dat zou ook niet kunnen! Maar we mogen hem wel liefhebben, sterker nog: we moeten hem liefhebben. En we kunnen het ook. Hoe dan? Als we bedenken dat God die ander ook liefheeft net als mij zelf. Dan kunnen we toch niet achterblijven? We moeten allemaal van Gods liefde leven! Ik weet wel, dat kost soms heel wat moeite, maar het heeft God ook heel wat gekost: Zijn eigen geliefde Zoon. Het valt ons niet mee iemand, die ons een hak heeft gezet of iemand die ons altijd maar dwars zit, lief te hebben. Sommige mensen zijn nu eenmaal je "vijanden". Ze liggen altijd dwars. God zegt ook niet, dat het niet zo is. Het is een harde realiteit, dat mensen elkaar soms niet kunnen uitstaan. Blijkbaar is daar niet aan te ontkomen. De ene mens is je sympathieker dan de andere. Toch, zegt God, dat we ze moeten liefhebben, allemaal! Zoals Jezus aan het kruis voor Zijn vijanden bad en hen zegende, zó moeten wij dat ook doen.

En denk nu niet, dat Hij het alleen vraagt aan mensen, die tot een zekere heiligheid en vroomheid gekomen zijn. Zulke mensen bestaan en zijn een voorbeeld voor ons. Toch worden niet alleen zij bedoeld. Jezus heeft het tegen iedereen, ook tegen ons, ieder die Hem maar horen kan. "Maar tot u, die Mij hoort, zeg Ik: hebt uw vijanden lief..."

Hoe zouden we nog het Onze Vader kunnen bidden, als we dat wat Jezus hier van ons vraagt niet deden? "En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren." Liefde komt voort uit vergeving, liefde IS vergeving. Vergeven, niet omdat je die vijand zo lief en aardig vindt, maar omdat Christus hem liefheeft en jij het daarom ook kunt. Je hebt hem lief in Christus. Niet in jezelf, maar in Christus, en dan wordt het ook iets van je zelf.

We zien de voorbeelden in het Oude Testament: Jozef en zijn broers, Esau die Jakob omhelst, David die Saul spaart, de barmhartige Samaritaan. En in onze andere Schriftlezing uit 2 Samuel komen we David tegen, die voor Absalom vlucht. Simeï vervloekt hem dan vanuit de hoogte. Dan willen de metgezellen van David Simeï doden. Maar David verstaat het anders. David zegt: "Laat hem mij maar vervloeken, want de Here heeft tot hem gezegd: vervloek David. Wie zou dan zeggen: waarom hebt gij zo gedaan?"

Ook in de Griekse omgeving van het Oude Testament kende men het gebod van de vijandsliefde. De beroemde Alexander de Grote, die heerste over het gebied, dat van Griekenland tot aan India reikte, had eens een Indische wijze op bezoek. Hij vroeg hem: "Hoe kan een mens tot een God worden?" De wijze antwoordde hem: "Wanneer hij doet wat alleen God kan doen." "En wat is dat dan?" vroeg Alexander hem. De wijze antwoordde: "Wanneer hij zijn vijanden liefheeft, alleen dan!"

Bij de geschiedenis van David en Simeï zien we, hoe we in elke vijand een instrument van de Heer kunnen zien. Dat mogen we ons aantrekken. De mens, aan wie we zo'n hekel hebben, zou wel eens door God op onze weg beschikt kunnen zijn. Daarom moeten we niet zo zeer op onze vijanden zien, maar ons altijd weer afvragen, of zij ons iets te vertellen hebben, wat God zo bepaald heeft. God heeft er een bedoeling mee, misschien om ons te leiden of te kastijden of tot een sterker geloof te brengen. Dat is het eerste wat we moeten bedenken bij dit grote gebod: "Hebt uw vijanden lief!" Zij kunnen instrument zijn in Gods hand. Het tweede, wat hierop direct aansluit, is: vijandschap en haat komen voort uit de vreselijke macht van de zonde. En u weet toch wel, dat de zonde niet alleen in de vijand huist, maar ook in u zelf? Wij zijn geen haar beter dan de ander. Laat ons dat bescheiden maken! Allen hebben we van Gods genade te leven. En als u deze genade van God ontvangt, wees dan dankbaar en heb van daaruit ook medelijden met uw "vijand", die nog niet zo ver is of minder bedeeld in de genade van God. Misschien is die vijand van u door haat verblind, waardoor hij niet meer kan bidden. Doet u 't dan voor hem! Dat is de liefde, die God van ons vraagt. Dank Vader, dank voor die genade, die ik als zondaar niet verdien!

Dan is er nog een derde punt, waarop we moeten letten. Geen vijandschap komt zo maar uit de lucht vallen. We zijn er altijd ook zelf debet aan! Laten we er voor oppassen ons zelf te beklagen, alsof wij het slachtoffer zijn. Nee, we zijn ook veroorzakers van die vijandschap. Het zou wel eens kunnen zijn, dat ons doen en laten anderen prikkelt, zo erg dat ze een hekel aan ons hebben gekregen. Let er toch eens op, hoe uw houding reacties bij anderen teweeg brengt, nare reacties. Als we 't merken, probeer dan zelf uw houding te veranderen! En als u dat niet kunt, ga dan die ander een beetje uit de weg, zodat u die ander niet steeds weer ergert.

Tenslotte nog de vraag: wat is de diepere betekenis van die vijandschap? Hebt uw vijanden lief! Als God alleen maar liefde is, waarom zijn er dan voor mij nog vijanden? Ik zei u daarnet al: misschien heeft God daar wel een bedoeling mee. Probeer daar eens achter te komen! Zoals David deed, toen hij zei: "Misschien zal de Here op mijn ellende letten en mij het goede schenken in plaats van Zijn vervloeking van deze dag." Zou het voor ons ook niet een geloofsbeproeving kunnen betekenen? De vijand houdt ons een spiegel voor, we zien daarin onszelf en merken hoe we Gods genade nodig hebben. Uw bitterste vijand kan u zo tot een zegen zijn, omdat hij het geloof in u versterkt en uw hoogmoed een kopje kleiner maakt. Probeer daar oog voor te krijgen. Laat de vijandschap zo het goede in u uitwerken. Ook de vijandschap, die we soms ervaren in ons eigen lichaam, ziekte en handicap, kan dit uitwerken. Ons lijden kan ons zo tot zegen worden. God gaat met de mens een wonderlijke en onnaspeurbare weg.

God's Liefde

2009-07-18T11:20:00.000-07:00

God's Liefde - Johannes 15:13
God's liefde voor ons, Zijn van Hem vervreemde schepping, wordt in het offer dat Hij voor ons gaf levendig afgebeeld. "Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden" (Johannes 15:13 NBV).

Jezus Christus is God's unieke en eeuwige Zoon.¹ Hij is de Alfa en Omega,² de grootse IK BEN,³ de "HEER van de hemelse machten"⁴ door wie alle dingen werden geschapen⁵ en in wie alle dingen bestaan.⁶ Jezus, die aan het hoofd staat van alle dingen,⁷ maakte Zichzelf op zo'n manier onderdanig dat het menselijke verstand alleen al de gedachte daaraan niet zou kunnen verdragen. Hij kwam naar deze door zonde vervloekte wereld en nam actief deel aan ons erbarmelijk bestaan. Zelfs al bestaan wij uit vlees en bloed, toch deelde Hij ook dit met ons.⁸ Hij werd een mens en Hij mengde zich onder ons.⁹ Hij deelde in het lijden dat we over onszelf hadden afgeroepen doordat we Zijn Heilige beginselen afwezen.¹⁰ En alsof dat nog niet genoeg zou zijn om ons van Zijn liefde en zijn zorg voor ons te overtuigen gaf Jezus, de onsterfelijke God en de Gever van Leven, Zijn eigen leven aan het kruis in de grootste liefdesdaad die de wereld ooit heeft gekend! Door dit te doen nam Hij onze zonden weg, door deze effectief met Zichzelf aan het kruis te slaan. Dus werd Hij die geen zonde kende Zelf de zonde voor ons¹¹ en proefde Hij die ons allen het leven gaf Zelf de dood voor hen die hiertoe veroordeeld waren.¹²

God's Liefde - Want God Had de Wereld Zo Lief
Dit is God's liefde! "Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden" (Johannes 3:16-17). Jezus Christus hield zo veel van de wereld dat Hij alles hiervoor opgaf, van Zijn rechten en privileges als de unieke eeuwige Zoon van God, tot zelfs Zijn leven! Als je de liefde van God wil zien, kijk dan op naar het kruis. "En hierin is Gods liefde ons geopenbaard: God heeft zijn enige Zoon in de wereld gezonden, opdat we door hem zouden leven. Het wezenlijke van de liefde is niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen voor onze zonden" (1 Johannes 4:9-10). "Het loon van de zonde is de dood, maar het geschenk van God is het eeuwige leven in Christus Jezus, onze Heer" (Romeinen 6:23).

God's Liefde - Deze is Voor Jou!
God's liefde is aan ons geopenbaard en nu staat Hij voor de deur en klopt Hij aan.¹³ Het is de verantwoordelijk van elk individu om of een persoonlijke relatie met God na te streven of om Hem anders ronduit af te wijzen. De enige barrière tussen ons en God's liefde is onze vrije wil en Jezus Christus is de deur.¹⁴ "Jezus zei: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij.'" (Johannes 14:6). Verlossing is een gratis geschenk dat gekocht en betaald is met het bloed van Christus. Er bestaat geen andere manier. "…Verwerp Gods genade niet; als we door de wet rechtvaardig zouden kunnen worden, zou Christus voor niets gestorven zijn!" (Galaten 2:21). Je kan God's vergeving niet verdienen door middel van goede daden. Hoe kan het doen van goede daden die je al je hele leven had moeten doen ooit de ontelbare keren dat je gefaald hebt ongedaan maken? God is geen gek. "Ook al was je je kleren met zeep, en met een overvloed aan loog, je schandvlek blijf ik zien – spreekt God, de HEER…" (Jeremia 2:22).

Een man viel ooit op zijn knieën voor Christus en smeekte: "Als u wilt, kunt u mij rein maken." Jezus kreeg medelijden en antwoordde: "Ik wil het, word rein." (Marcus 1:40-41). Wij kunnen ook op onze knieën vallen en God's enige voorziening voor onze zonden erkennen. Ook wij kunnen dit antwoord krijgen: "Ik wil het, word rein." Christus nam bereidwillig God's rechtvaardige verontwaardiging op Zich zodat wij dat niet hoefden te doen: eenieder die Zijn dood aan het kruis accepteert als betaling voor zijn zonden zal verzoend worden met de God die we hebben beledigd. "Dit alles is het werk van God. Hij heeft ons door Christus met zich verzoend en ons de verkondiging daarover toevertrouwd. Het is God die door Christus de wereld met zich heeft verzoend: hij heeft de wereld haar overtredingen niet aangerekend...God heeft hem die de zonde niet kende voor ons één gemaakt met de zonde, zodat wij door hem rechtvaardig voor God konden worden" (2 Korintiërs 5:18-19, 21). Zul jij God's liefde vandaag aanvaarden?

Jesus, I need you.

2009-07-18T11:17:00.000-07:00

“Jesus, I need you. I repent for the life I’ve lived apart from you. Thank you for dying on the cross to take the penalty for my sins. I believe you are God’s Son and I now receive you as my Savior and Lord. I commit my life to follow you.”

Prijzen en vieren

2009-07-18T10:45:00.000-07:00

"Op een dag als vandaag, waar gevraagd wordt naar onze geloofwaardigheid, kan het geen kwaad om naast de sociaal-pastorale imperatief, ook de lofprijzing van de Heer in onze liturgie ter harte te nemen."

Liturgie betekent 'deelnemen aan het werk van God'. Daarbij is de viering van de eredienst een van de belangrijke aspecten. Katholieken bewijzen hiermee een dienst aan God en aan de mensen. Centraal staat het paasmysterie van Christus.

Liturgie valt uiteen in twee facetten: liturgie als mysterie en viering en liturgie die tot uiting komt in de zeven sacramenten en de sacramentaliën.

Zegt de oorsprong van het woord 'liturgie' iets over liturgie?

Het woord liturgie komt van het Griekse woord leitourgia, en de gebruikelijke vertaling is"het werk van het volk." Het is de gemeenschappelijke handeling van God's mensen die samen Hem lof brengen en deel hebben aan de openbaring. Dit soort eredienst vond al plaats in de Joodse tempel en synagoge, en ging door in de vroege Christelijke Kerk.

In het woord 'liturgie'zitten' zitten wezenlijke elementen van de Christelijke eredienst: Er is nadruk op "werk," de griekse term geeft iets veel vitalers weer dan een gemeente die beziggehouden wordt door een voorganger — het is niet de voorganger die het werk doet, de gemeente doet het gemeenschappelijk met hulp van de voorganger.

Buiten het woord om is wezenlijk dat de eredienst Lof is die God gegeven wordt als dank voor wat Hij voor mensen gedaan heeft. Daar komt de openbaring die doorgegeven wordt (Bijbel en (zelfs bij protestanten) traditie) aan te pas, het is ten diepste niet een bezigheid die mensen zelf kiezen of plezierig vinden, maar past binnen de traditionele (geopenbaarde) omgang van God met zijn mensen. Het is het gemeenschappelijke werk dat de samengekomen gelovigen uitvoeren in het brengen van lof en aanbidding aan God.

De kern van de liturgie is niet enkel prachtige muziek of indrukwekkende rituelen, of juist sobere gebeden en prediking; eerder een concentratie op zijn oorsprong. Twee concepten moeten in gedachten gehouden worden als men het "waarom" van de liturgische eredienst en praktijk bestudeert. Men moet zich ten eerste bedenken dat de Apostelen en de eerste Christenen Joden waren. Dat wil zeggen, ze waren Joden die Jesus Christ herkenden en aanvaarden als de beloofde Messias. Uit hun traditie van liturgische omgang met God kwam de Joodse vorm van bijbelse eredienst, de basis structuur, de "oorsprong" van Christelijke eredienst. Omdat er al een vormentaal en een structuur is als uitgangspunt, is het niet vreemd dat aan het eind van de eerste eeuw er een allerminst primitieve vorm van liturgische ordening aangetroffen wordt — binnen zestig jaar na de opstanding van Jezus Christus.

Broeders en zusters, ieder van ons weet dat ons geloof beproefd kan worden of aangevochten. Geloof en geloven zijn dan ook niet vanzelfsprekend. Zij zijn een gave die moet worden afgebeden. Alleen de Heilige Geest kan in ons het geloof wekken en bewaren. Maar daarnaast, laten we nooit vergeten dat één van de mooiste schietgebeden die ons uit het evangelie zijn overgeleverd de bede van de honderdman is ’Ik geloof Heer, maar kom mijn ongeloof te hulp’. (Kardinaal Simonis)

De viering van het Christusmysterie

Waarom liturgie?

In het symbolum van het geloof belijdt de kerk het mysterie van de heilige Drieëenheid en haar "geheim raadsbesluit" ten aanzien van de hele schepping: de Vader brengt het "raadsbesluit van zijn wil" (Ef. 1,9) tot vervulling, door zijn welbeminde Zoon en zijn heilige Geest te schenken tot heil van de wereld en ter verheerlijking van zijn naam. Dat is het Christusmysterie, 1 Vgl. Ef. 3,4 dat geopenbaard en verwezenlijkt is in de geschiedenis volgens een plan, een met wijsheid ontworpen "beschikking", die Paulus "de volvoering van het geheim" (Ef. 3,9) noemt en die de patristische traditie "de economie van het mensgeworden Woord", de "heilseconomie" of de "heilsgeschiedenis" zal noemen.

"Dit werk van de verlossing van de mensen en de volmaakte verheerlijking van God, waarvan de wondere daden van God onder het volk van het Oude Verbond het voorspel waren geweest, heeft Christus de Heer volbracht, vooral in het paasmysterie van zijn zalig lijden, van zijn verrijzenis uit de doden en van zijn glorievolle Hemelvaart. Daarin heeft Hij door te sterven onze dood tenietgedaan en door te verrijzen ons leven hersteld. Want toen Christus was ingeslapen op het kruis, is uit zijn zijde het wonderbare sacrament dat de hele kerk is, voortgekomen." 2 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium (4 dec 1963), 5. vert. Getijdenboek. Lect. 11,3,17 Daarom viert de kerk in de liturgie hoofdzakelijk het Paasmysterie waardoor Christus het werk van ons heil heeft volbracht.

Juist dit Christusmysterie verkondigt en viert de Kerk in haar liturgie, opdat de gelovigen eruit leven en ervan getuigen in de wereld: De liturgie, waardoor - vooral in het goddelijk offer van de Eucharistie - "het werk van onze verlossing" wordt voltrokken, draagt in allerhoogste mate ertoe bij dat de gelovigen door hun leven het Christusmysterie en het eigenlijke wezen van de ware kerk tot uitdrukking brengen en het aan anderen tonen.

Wat betekent het woord liturgie?

Oorspronkelijk betekent het woord "liturgie" een "publiek werk", een "dienst uit naam van/ten gunste van het volk". In de christelijke traditie wil het aangeven dat het Volk van God deelneemt aan het "werk van God". 4 Vgl. Joh. 17,4 Christus, onze Verlosser en Hogepriester, zet door de liturgie het werk van onze verlossing in zijn kerk voort, samen met haar en door haar:

Het woord "liturgie" wordt in het Nieuwe Testament niet alleen gebruikt om de viering van de goddelijke eredienst aan te duiden. 5 Vgl. Hand. 13, 2; Lc. 1, 23 Men duidt er ook de verkondiging van het evangelie 6 Vgl. Rom. 15, 16; Fil. 2, 14-17; Fil. 2, 30 en de daadwerkelijke naastenliefde 7 Vgl. Rom. 15, 27; 2 Kor. 9, 12; Fil. 2, 25 mee aan. In al deze omstandigheden gaat het om een dienst aan God en de mensen. In de viering van de liturgie is de kerk dienstbaar, naar het beeld van haar Heer, de enige "Liturg", 8 Vgl. Heb. 8, 2.6 terwijl zij deelneemt aan zijn priesterlijk (eredienst), profetisch (verkondiging) en koninklijk (liefdebetoon) ambt:

Terecht wordt de liturgie dus beschouwd als de uitoefening van het priesterlijk ambt van Jezus Christus. De heiliging van de mens wordt er ' in waarneembare tekens aangeduid en, op de wijze die aan elk afzonderlijk teken eigen is, tot stand gebracht. De openbare eredienst wordt in zijn geheel voltrokken door het mystieke lichaam van Christus, dat wil zeggen: door hoofd en ledematen. Zo is elke liturgische viering, omdat ze het werk is van Christus, de Priester, en van zijn lichaam, de kerk, een bij uitstek heilige handeling die door geen enkel ander handelen van de kerk op gelijke titel en in gelijke mate in krachtdadigheid wordt geëvenaard.

Vanaf het begin zegent God de levende wezens, in het bijzonder de man en de vrouw. Het verbond met Noach en met alle bezielde wezens vernieuwt deze zegen die vruchtbaar maakt, ondanks de zonde van de mens, waardoor de grond "vervloekt" is. Maar pas vanaf Abraham wordt de mensengeschiedenis, die naar de dood leidde, van de goddelijke zegen doordrongen, zodat ze weer kan opstijgen tot het leven, tot haar bron: door het geloof van Abraham, "de vader van de gelovigen" die de zegen ontvangt, wordt de heilsgeschiedenis ingeluid.

De goddelijke zegeningen manifesteren zich in verbazingwekkende en heilzame gebeurtenissen: de geboorte van Isaak, de uittocht uit Egypte (Pasen en Exodus), de gave van het beloofde land, de uitverkiezing van David, de aanwezigheid van God in de tempel, de leuterende ballingschap en de terugkeer van een "kleine Rest". De wet, de profeten en de psalmen, die de liturgie van het uitverkoren volk vormen, brengen de goddelijke zegeningen niet alleen in herinnering, zij zijn er tevens het antwoord op door lofprijzing en dankzegging.

In de liturgie van de kerk wordt de goddelijke zegening ten volle geopenbaard en meegedeeld: de Vader wordt erkend en aanbeden als bron en einddoel van alle zegeningen van de schepping en van het heil; in zijn Woord, dat voor ons is vlees geworden, gestorven en verrezen is, overstelpt Hij ons met zijn zegeningen; en door Hem stort Hij in onze harten de Gave uit die alle gaven bevat: de heilige Geest.

Men begrijpt nu ook de dubbele dimensie van de christelijke liturgie als een gelovig en liefdevol antwoord op "de geestelijke zegeningen" waarmee de Vader ons begunstigt. Enerzijds zegent de kerk, verenigd met haar Heer en "vervuld van de heilige Geest" (Lc. 10,21), de Vader "voor zijn onuitsprekelijke Gave" (2 Kor. 9,15) door middel van aanbidding, lofprijzing en dankzegging. Anderzijds, en tot aan de voleinding van Gods plan, houdt de kerk niet op de Vader "de offerande van zijn eigen gaven" te schenken en Hem te smeken zijn heilige Geest te zenden over deze offerande, over haarzelf, over de gelovigen en over de hele wereld, opdat door de gemeenschap met de dood en verrijzenis van Christus-Priester en door de kracht van de Geest deze goddelijke zegeningen vruchten ten leven mogen dragen "tot lof van de heerlijkheid van zijn genade" (Ef. 1,6).

De liturgie als levensbron

Als werk van Christus is de liturgie ook een handeling van Zijn Kerk. Ze verwezenlijkt en toont de Kerk als een zichtbaar teken van de gemeenschap tussen God en de mensen door Christus. Ze betrekt de gelovigen in het nieuwe leven van de gemeenschap. Ze houdt een "bewuste, actieve en vruchtbare" deelname van allen in."De liturgie omvat niet het hele handelen van de Kerk": 11 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium (4 dec 1963), 9. vert. uit Lat. ze moet worden voorafgegaan door de evangelisatie, het geloof en de bekering; dan kan ze haar vruchten voortbrengen in het leven van de gelovigen: het nieuwe leven volgens de heilige Geest, het deelnemen in de zending van de Kerk en de dienst aan haar eenheid.

Gebed en liturgie

De liturgie is ook een deelname aan het gebed van Christus, dat gericht is tot de Vader in de heilige Geest. In dit gebed van Christus ontspringt en eindigt elk christelijk gebed. "De liturgie is het hoogtepunt waarnaar het handelen van de Kerk streeft en tevens de bron waaruit haar hele kracht voortvloeit". Ze is dus bij uitstek de plaats voor de catechese van het Volk van God. "De catechese is onlosmakelijk verbonden met elke liturgische en sacramentele handeling, want juist in de Sacramenten, en vooral in de Eucharistie, handelt Christus Jezus in volheid met het oog op de herschepping van de mensen".

De liturgische catechese beoogt in te leiden in het Christusmysterie (ze is "mystagogie"). Hiertoe maakt ze de overgang van het zichtbare naar het onzichtbare, van het teken naar het betekende, van de "sacramenten" naar de "mysteries". Het verzorgen van een dergelijke catechese behoort tot de taak van de plaatselijke en regionale catechismussen. Deze Catechismus, die bedoeld is voor de hele kerk in de verscheidenheid van haar riten en culturen.

Er bestaan verschillende soort vieringen in de kerk. Iedere viering heeft zijn eigen opbouw. In deze patronen is enige ruimte voor eigen invulling.

"God is Schepper. Dat wil niet zeggen dat Hij iets buiten zichzelf tot stand heeft gebracht, maar dat Hij zich heeft teruggetrokken en zo aan een deel van het zijn heeft toegestaan anders dan God te zijn." Simone Weil

Men zou de traditionele katholieke liturgie, en daarmee ook het gregoriaans, op kunnen vatten als een goed geöliede machine, als een smetteloze gebedsmolen, ja zelfs als een wezenlijk en noodzakelijk onderdeel van het universum.

Elke dag begint met de Lauden en eindigt met de Vespers, waarna hij wordt afgesloten met de Completen. 's Nachts vinden er Nachtwaken plaats, terwijl de dag wordt geleed door de kleine Uren. De week begint met de Mis op zondag. Elke dag van de week heeft verder zijn specifieke betekenis in relatie tot de heilsgeschiedenis. Al deze liturgische momenten worden door het jaar heen vervolgens van verschillende betekenissen voorzien. Een cyclus rondom Pasen, dat samenvalt met het begin van de lente. Een cyclus rondom Kerst, dat net na de donkerste dag van het jaar valt. Op de verschillende dagen van het jaar worden bovendien allerlei mensen en gelegenheden herdacht die van groot belang zijn voor de Kerk.

Al deze momenten hebben een uitgekristalliseerde vorm en ontlenen hun zin niet alleen aan de afwisseling van de seizoenen en van dag en nacht, maar ook aan de afwisseling van gebed, werk en ontspanning en aan de relatie van dit alles tot de heilsgeschiedenis. Met de liturgie wordt aan de individuele mens een thuis gegeven in de oneindigheid van het universum. De liturgie geeft daarmee dus een schijnbaar volmaakt antwoord op de vraag naar de zin van het menselijk bestaan.

Hoewel dit alles tegenwoordig nauwelijks meer naar waarde wordt geschat, is het ooit de basis van de westerse samenleving geweest. Tegelijkertijd is er echter een merkwaardige keerzijde die juist bij het machinale en noodzakelijke karakter van de liturgie om nuancering vraagt. Die liturgie is er namelijk niet altijd geweest. Ze heeft duidelijk historische dimensies, ze is in de loop der eeuwen gegroeid en op verschillende plaatsen en tijden van een heel ander karakter geweest. Bovendien zijn er verschillende volken en culturen waar men vanuit andere antecedenten tot soortgelijke constellaties is gekomen; men denke daarbij vooral aan hindoeïsme, boeddhisme en islam.

In plaats van een antwoord te geven op de vraag naar de zin van het leven, is de liturgie daarom veeleer een uitdrukking van het zoeken naar dat antwoord. Juist in dat zoeken is ze niet gefixeerd in een eeuwig en noodzakelijk zichzelf gelijkblijvende vorm. En juist in dat zoeken is ze kunnen komen tot de schijnbaar volmaakte vormen die we nog kennen. De kracht van de liturgie ligt dus niet in het vinden, maar in het zoeken; niet in het gerealiseerde, maar in het perspectief op iets wat nog niet gerealiseerd is; niet in een gesanctioneerd instituut, maar in een breekbaar ideaal. Zodra de liturgie dat perspectief niet meer kan bieden heeft ze haar kracht verloren, en is ze overbodig geworden.

[ Wat er méér mocht zijn, doet wel erg veel water bij de wijn.]

God Prijzen - De Eerste Stap!

Ben jij je ervan bewust dat het altijd het beste is om het prijzen van God de eerste stap te maken? Ben jij wel eens in een situatie geweest waarin jij je helemaal alleen voelde? Of heb je wel eens met een moeilijke situatie in je leven te maken gehad waarin je niet wist wat te doen, zoals het verliezen van je baan of het overlijden van iemand waar je veel van hield? Denk dan aan de goede tijden die je hebt gekend, zoals die keer dat je een salarisverhoging kreeg of goede resultaten op school behaalde. Wat doe je gewoonlijk op dergelijke moeilijke momenten? Als we God prijzen dan wordt elke omstandigheid in ons leven compleet, essentieel, voortreffelijk en de moeite waard.

Het woordenboek definieert prijzen als iemands lof zingen of bewondering uiten voor iemand. Het is een synoniem voor woorden als bewonderen, loven, eren en aanbidden. Een definitie van Christelijke lofprijzing is het vreugdevol danken en loven van God, de viering van Zijn goedheid en genade. Dit impliceert eenvoudigweg dat lofprijzing alleen aan God toekomt.

God Prijzen - Waarom?

Waarom is het prijzen van God zo belangrijk? De redenen zijn ontelbaar. Op de eerste plaats verdient God het om geprezen te worden. Hij is onze lofprijzing waardig:

"Groot is de HEER, hem komt alle lof toe, geducht is hij, meer dan alle goden" (Psalm 96:4).
"Groot is de HEER, hem komt alle lof toe, zijn grootheid is niet te doorgronden" (Psalm 145:3).
"Geloofd zij de HEER, want ik ben van mijn vijanden verlost" (2 Samuël 22:4).
"U komen alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want u hebt alles geschapen: uw wil is de oorsprong van alles wat er is" (Openbaring 4:11).

Op de tweede plaats is het prijzen van God nuttig en voordelig voor ons. Door God te prijzen worden we herinnerd aan de grootsheid van God! Zijn macht en aanwezigheid in onze levens wordt in ons begrip versterkt. "Loof de HEER, want hij is goed, bezing zijn naam, zo lieflijk van klank" (Psalm 135:3).

Op de derde plaats ontlaadt lofprijzing kracht in geloof, wat er toe leidt dat God voor jou in actie komt. "Met de stemmen van kinderen en zuigelingen bouwt u een macht op tegen uw vijanden om hun wraak en verzet te breken" (Psalm 8:). Het prijzen van God transformeert ook de geestelijke omgeving waar we ons in bevinden. 2 Kronieken 5:13-14 illustreert duidelijk de wijziging die plaatsvond toen de Levieten Hem eerden en dankten en de tempel gevuld werd met een wolk die de glorie van God uitdrukte. "Op dat moment moesten de blazers en zangers samen muziek ten gehore brengen ter ere van de HEER. Zodra het geluid van de trompetten, cimbalen en andere instrumenten opklonk en de zangers de lofzang aanhieven: ‘De HEER is goed, eeuwig duurt zijn trouw,’ vulde de tempel, het huis van de HEER, zich met een wolk. De priesters konden hun dienst niet meer verrichten, want de majesteit van God vulde de hele tempel."

Op de vierde plaats huist God in de atmosfeer van de lofprijzing. Psalm 22:3 zegt: "Doch Gij zijt heilig, wonende onder de lofzangen Israëls" (Statenvertaling). Als we een duidelijke manifestatie van God's zegeningen en genade willen zien, dan hoeven we Hem alleen maar te prijzen, met heel ons hart, heel ons verstand en heel onze ziel.

God Prijzen - Wie en Wanneer?

Wie hoort God te prijzen? "Alles wat adem heeft, loof de HEER" zegt Psalm 150:6.

"De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag, mijn mond is altijd vol van zijn lof" (Psalm 34:2).
"Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof. U wil ik prijzen, mijn leven lang, roepend uw naam, de handen geheven" (Psalm 63:4-5).
"Zegen de HEER, u allen die de dienst van de HEER verricht en in het huis van de HEER staat, nacht aan nacht. Hef uw handen op naar het heiligdom en zegen de HEER" (Psalm 134:1-2).

We kunnen de ware vreugde en de voordelen van het prijzen van God niet binnentreden, tenzij we Jezus Christus als onze Heer en Verlosser hebben ontvangen. We zijn dan kinderen van God en Hij leeft dan in onze lichamen door middel van de Heilige Geest. Dit betekent dat God geprezen moet worden waar we ons ook bevinden. 1 Korintiërs 6:19-20 stelt: "Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God, en weet u niet dat u niet van uzelf bent? U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam."

God Prijzen - Hoe God te Prijzen en te Aanbidden

Hoe kunnen we God dan prijzen? Door liederen en hymnes te zingen, door te klappen, zelfs door uit vreugde te springen... de lijst van mogelijkheden is eindeloos. We kunnen God eren en prijzen door onze fysieke lichamen te gebruiken, of met onze harten en onze gedachten, of via de dingen die we doen. Er zijn vele manieren waarop we God kunnen prijzen! Het maakt niet uit hoe je God prijst en aanbidt, dit zou altijd moeten leiden tot een ontzag voor God's macht, liefde en genade voor ons allen!

Lof aan God

Het Belang van Hem Prijzen Lof aan God is wat we in erkenning van God's excellente wezen aanbieden. Je mag misschien wel denken dat Hem prijzen hetzelfde is als "dank je wel" zeggen, maar er is een verschil. Het tonen van onze dankbaarheid beschrijft onze houding ten opzichte van wat God voor ons heeft gedaan, maar God wordt geprezen omdat God is wie Hij is. Psalm 18:3 zegt: "Ik riep den HEERE aan, die te prijzen is..." (Statenvertaling).

Alle gelovers worden geboden om God te vereren! Jesaja 43:21 legt feitelijk uit dat lof aan God een reden is dat we geschapen werden, "Dit is het volk dat ik mij gevormd heb, het zal mijn lof verkondigen." Hebreeën 13:15 bevestigt dit, "Laten we met Jezus’ tussenkomst een dankoffer brengen aan God: het huldebetoon van lippen die zijn naam prijzen, ononderbroken."

Lof voor God ontstaat in een hart dat gevuld is met liefde ten opzichte van God. Deuteronomium 6:5 zegt, "Heb daarom de HEER lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten." Ben jij een Christen? Als dat zo is, dan weet je dat je van God houdt omdat Hij eerst van jou hield! Zonder God's liefde is elke verering die je Hem kan bieden leeg en betekenisloos. Liefde, die geboren is uit een relatie met God door Jezus Christus, is een essentieel onderdeel van je verering.

Lof aan God - Hoe God te Vereren Hoe kun jij lof brengen aan God? Wat kun jij doen om dit een integraal onderdeel van je leven te maken? Lof kan uitgedrukt worden in gezang, verzen, of in gebed en het moet continu gedaan worden! Psalm 34:2 draagt ons op, "De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag, mijn mond is altijd vol van zijn lof. " Psalm 71:6 zegt, "Al vanaf mijn geboorte steun ik op u, al in de moederschoot was u het die mij droeg, u wil ik altijd loven."

Lof aan God wordt uiterlijk uitgedrukt in onze alledaagse handelingen, en innerlijk in onze gedachten. Onze lof is een handeling van Christelijke verering.

"Waar kan ik beginnen?" zou je misschien willen vragen. "Hoe begin ik met God te vereren?" Als lof brengen aan God nieuw voor jou is, probeer dan God te prijzen voor wie Hij voor jou persoonlijk is. Verkondig dat God's goedheid geen grenzen kent; deze is overvloedig en overstromend! Hier zijn enkele manieren waarop je kan beginnen:

· Prijs God voor Zijn heiligheid, genade, en rechtvaardigheid (2 Kronieken 20:21, Psalm 99:3-4).

· Prijs God voor Zijn gratie (Efeziërs 1:6).

· Prijs God voor Zijn goedheid (Psalm 135:3).

· Prijs God voor Zijn zachtaardigheid (Psalm 117).

· Prijs God voor Zijn verlossing (Efeziërs 2:8-9)

Lof aan God kan ten alle tijden aan Hem worden aangeboden! Na verloop van tijd zal het zo normaal voor je zijn als ademen. Soms prijzen we God inwendig zoals in Psalm 9:3, "Ik wil vrolijk zijn, u toejuichen, uw naam bezingen, Allerhoogste". Op andere momenten hebben we de gelegenheid om in het openbaar glorie en eer aan God te geven. Psalm 22:23 zegt, "Ik zal uw naam bekendmaken, u loven in de kring van mijn volk." Zoek gelegenheden op waar je God kan prijzen!

Lof aan God - Wie Prijst God? Terwijl lof in het bijzonder door Zijn kinderen wordt aangeboden als een vrijwillige uitdrukking van hun dankbare harten, zal er een tijd komen waarin iedereen God zal prijzen! De Bijbel zegt dat de hele mensheid Hem zal prijzen wanneer Hij terugkeert en Hem als Heer zal erkennen. Hij is Koning over heel de aarde. Wanneer we Jezus Christus kennen als onze Heer en Verlosser, dan verlangen onze harten er naar om Zijn naam te prijzen. Filippenzen 2:9-11 vertelt ons dat Zijn naam Zijn wezen voorstelt en beschrijft wie Hij is, "Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, en elke tong zal belijden: ‘Jezus Christus is Heer,’ tot eer van God, de Vader."

De Bijbel heeft ook het volgende vastgelegd:

· De hele natuur prijst God (Psalm 148:7-10).

· De zon, de maan en de sterren prijzen Hem (Psalm 19:1 en 148:3).

· De engelen prijzen Hem (Psalm 148:2).

· Zelfs de woede van de mens wordt door God gebruikt om Zichzelf te prijzen (Psalm 76:10).

· Kinderen worden geleerd om God te prijzen (Psalm 78:4).

Lof aan God - Verkondig Jij je Lof aan Hem? Jouw verering van God wordt bewezen door je verlossing. 1 Petrus 2:9 zegt, "Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninkrijk van priesters, een heilige natie, een volk dat God zich verworven heeft om de grote daden te verkondigen van hem die u uit de duisternis heeft geroepen naar zijn wonderbaarlijke licht."

Hoe prijs jij God vandaag? Ken jij Hem als je Heer en je Verlosser? Als dat niet zo is, waarom begin je daar dan niet mee? Leer meer over verlossing. Wanneer anderen naar je kijken, zien ze dan een weerspiegeling van God's lof? Psalm 113:3 stelt, "Van waar de zon opkomt tot waar zij ondergaat, zij geloofd de naam van de HEER."

Soorten lofprijs

I
II
III
IV
V
VI
VII

Uitbundig en oprecht bedanken.
Verhalend lof toezingen over daden.
Erkennen wie God voor je is.
Zegenen en eren.
Roemen, patsen.
Omringen met muziek, gebaren, dans.
Koesteren, liefdeswoorden spreken.

De bron van lofprijzen is de Heilige Geest, die jouw geest activeert om God te bevestigen en te erkennen. Die je activeert met woorden, tonen en gebaren je liefde, respect, gevoelens en dank uit te drukken en te laten weten hoe jij de relatie met Hem ervaart. Lofprijs is actie voor ontsteking van je geloof. Het brengt je in Gods tegenwoordigheid. Een rijkdom aan aanwijzingen voor lofprijzen vind je in psalmen:

Psalm 100

1: Een psalm voor het lofoffer (dankoffer / tot eer van God).
Juich de Heer toe, heel de aarde, 2 dien (vereer) de Heer met vreugde,
kom tot hem (voor zijn aangezicht) met gejubel (zang / kreten van vreugde).
3 Erken (besef) het: de Heer alleen is God;
Hij heeft ons gemaakt, Hem behoren wij toe,
zijn volk zijn wij, de schapen (kudde) die Hij weidt.
4 Kom zijn poorten binnen met een danklied (I) (een lied dat eer bewijst),
hef in zijn voorhoven (het tempelplein) een lofzang (II) aan (breng hem hulde),
loof (III) Hem, prijs (IV) zijn naam (eer hem / breng hem dank):
5 want de Heer is goed, eeuwig duurt zijn liefde (goedertierenheid),
hij is altijd trouw (tot in verre geslachten).

Opw. 278 = Psalm 100

Juicht de Here, gij ganse aarde, dient de Here met vreugde.
Komt voor zijn aangezicht met gejubel. Erkent, dat de Here God is;
Hij heeft ons gemaakt, en Hem behoren wij.
Gaat met een loflied zijn poorten binnen. Zijn voorhoven met een lofgezang.
Looft Hem, prijst zijn naam.

Grondwoorden

I TOWDAH

Danklied: het offeren van dank en eer in een lied. Een offer = het beste van iets geven. In een danklied gebruik je de beste woorden en mooiste tonen.

Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 42:4 Met weemoed denk ik terug aan de tocht naar de tempel, aan de menigte feestgangers, de juichkreten, de dankliederen.

II TEHILLA

Lofzang: zingen over roemrijke daden, vermaardheid. Koorzang; met dansen; met lofgewaden; historisch / verhalend.

Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 22:25 Van U komt mijn lof in een grote gemeente, mijn geloften zal ik betalen in de tegenwoordigheid van wie Hem vrezen.

III YADAH

Loven: overgave, erkennen, dankbaarheid tonen, met uitgestrekte handen, gebarend, uitsprekend hoe de relatie is, wie God is. Jezelf overgevend aan God.

Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 67:3 Laten alle mensen u eer bewijzen, alle volken u eren (loven).

IV BARAK

Prijzen: zegenen, vereren. Bewonderen, gelukwensen, zeggen hoe goed Hij is en ook knielend.

Dit grondwoord wordt ook gebruikt in Ps 31:21 Geprezen zij de Here, want Hij heeft mij wonderbare goedertierenheid betoond in de gloed der benauwdheid.

V HALAL

Prijzen: roemen; aanbevelen; hoog opgeven van een aspect; opscheppen; ook het grondwoord van halleluja; ook luidruchtig en dwaas, zoals koning David.

Ps 56:4 op God, wiens woord ik prijs. Op God vertrouw ik, ik vrees niet;

VI ZAMAR

Bezingen / omlijsten met muziek van strijkinstrumenten en tokkelen van snaren; uiting geven aan schoonheid, sierlijkheid, sprankeling, in lied, gedicht of symbolische gebaren.

Ps 21:13 Verhef U, o Here, in uw kracht, wij willen uw sterkte met psalmen bezingen.

VII SHABACH

Koesteren; verzachten; verstillen; tot rust komen, maar ook hard en luid roemen.

Ps 63: 3-4 Want uw goedertierenheid is beter dan het leven; mijn lippen zullen U roemen. 4 Zo wil ik U prijzen mijn leven lang, in uw naam mijn handen opheffen.

Laudes creaturarum/Loflied van de schepselen (Italiaans)
Franciscus van Assisi (1182-1226), 1226, Italië

Na de strenge winter van het jaar 1225 ging Franciscus' lichamelijke toestand steeds verder achteruit. Verzwakt door allerlei interne kwalen leed hij schier ondraaglijke pijn door een oogziekte die hij tijdens zijn reizen in het Heilige Land had opgelopen en die zijn gezichtsvermogen steeds verder aantastte. In San Damiano legde men hem in een hutje waar het zonlicht door stromatten werd afgeschermd, maar waar het wemelde van de muizen, die hem het slapen onmogelijk maakten. Mede hierdoor raakte hij in een diepe geestelijke crisis.

Toen hij op een nacht de vertwijfeling nabij was, hoorde hij een stem die hem voorhield dat hij zijn ziekte moest beschouwen als de prijs waarmee hij zich van een plaats in de hemel had verzekerd. Als dank voor deze troost dichtte de heilige het ‘Loflied van de schepselen’. Hij droeg zijn broeders op, als ‘speellieden van de Heer’ (ioculatores Domini) met dit lied door de wereld te trekken en als beloning voor het zingen ervan te vragen dat men zich bekeerde. Later heeft hij nog twee strofen (10/11 en 12/13) aan de lofzang toegevoegd. Met de eerste wist hij, zo wordt verhaald, een verzoening tot stand te brengen tussen de bisschop en de wereldlijke overheid; de tweede, waarin hij de dood als zijn zuster verwelkomde, dichtte hij in de laatste dagen van zijn leven. Franciscus stierf op 3 oktober 1226, vierenveertig jaar oud.

Incipiunt laudes creaturarum, quas fecit beatus Franciscus ad laudem et honorem Dei, cum esset infirmus apud sanctum Damianum.	Hier volgt het loflied van de schepselen dat de Heilige Franciscus tot lof en eer van God gemaakt heeft, toen hij ziek lag in San Damiano.
Altissimu onnipotente bon signore. tue so le laude la gloria e l honore ed onne benedictione.	Allerhoogste, almachtige, goede Heer, u komt de lof toe, de roem, de eer en alle zegen.
Ad te solo altissimo se konfano e nullo homo ene dignu te mentovare.	U alleen, die de hoogste bent, komen zij toe, en er is niemand die waardig is, uw naam te noemen.
Laudato sie misignore con tucte le tue creature spetialmente messor lo frate sole lo qual e iorno ad allumini noi per loi.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, met al uw schepselen, en vooral ook heer Broeder Zon, die de dag zelf is en door wie u ons verlicht.
Et ellu e bellu e radiante cun grande splendore de te altissimo porta significatione.	En hij is zo prachtig, zoals hij schittert met lichtende stralen, van u, allerhoogste, draagt hij het heerlijke teken.
Laudato si misignore per sora luna e le stelle in celu lai formate clarite e pretiose e belle.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Zuster Maan en de sterren, die u aan de hemel hebt gemaakt, als kostbare lichten van verre.
Laudato si misignore per frate vento e per aere e nubilo e sereno ed onne tempo per lo quale e le tue creature dai sustentamento.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Broeder Wind, door de lucht vol wolken, die ook weer op kan klaren, door de wisseling van weer, waar uw schepselen wel bij varen.
Laudato si misignore per sor aqua la quale e multo utile ed humile e preciosa e casta.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Zuster Water, die zo nuttig is, zo nederig, zo kostbaar en kuis.
Laudato si misgnore per frate focu per lo quale ennallumini la nocte ed ello e bello e iocundo e robusto e forte.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door Broeder Vuur, door wie u de nacht verlicht, en hij is zo prachtig en speels, zo stoer en zo krachtig.
Laudato si misignore per sora nostra matre terra la quale ne sustenta e governa e produce diversi fructi con colorite flori ed herba.	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door onze zuster Moeder Aarde, die ons wil voeden en behoeden, die allerlei vruchten voortbrengt en kruiden en bonte bloemen.
Laudato si misignore per quelli ke perdonano per lo tue amore e sostengo infirmitate e tribulatione	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door hen die vergeven om uwentwil en die ziekten en tegenspoed verdragen.
beati quelli kel sosterrano in pace ka da te altissimo sirano incoronati.	Gelukkig zijn zij die dit dragen in vrede, want u, allerhoogste, zult hen belonen.
Laudato si misignore per sora nostra morte corporale da la quale nullu homo vivente po skappare	Geprezen moet u zijn, mijn Heer, door onze zuster de Lichamelijke Dood, aan wie geen levend wezen kan ontkomen.
guai acquelli ke morrano ne le peccata mortali beati quelli ke trovara ne le tue sanctissime voluntati ka la morte secunda nol farra male.	Wee degenen die sterven in een toestand van doodzonde; gelukkig zijn zij die de dood aantreft in overeenstemming met uw heilige wil, want de tweede dood zal hen niet deren.
Laudate en benedicete misignore e rengraziate e serviteli cun grande humilitate.	Laat ieder mijn Heer prijzen en zegenen, Hem danken en dienen met grote nederigheid.

Het is een verbazend gedicht. Op het eerste gezicht lijkt het volkomen ongekunsteld, een spontane gevoelsuitstorting waarmee de dichter in een reeks lofprijzingen de verbondenheid van alles in de schepping onder woorden wil brengen. Bij nader toezien blijkt er sprake te zijn van een doordachte compositie. Dat het eerste woord van het lied, Altissimu, ‘Allerhoogste’, correspondeert met het laatste humilitate, ‘nederigheid’, is zonder twijfel geen toeval. Voor de afwisseling van de termen ‘broeder’ en ‘zuster’ geldt hetzelfde (de - later toegevoegde - strofe over de dood doorbreekt deze regelmaat). Ook de onmiskenbare verwerking van bijbelse voorbeeldteksten (bijvoorbeeld Psalm 148 en de lofzang van de drie mannen in de vuuroven uit Daniël 3) wijst op zorgvuldige overweging. De uitdrukking la morta secunda, ‘de tweede dood’, verwijst naar een drietal plaatsen uit de Openbaring (2:11, 20:6 en 20:14). Uit de laatste plaats blijkt dat met ‘de tweede dood’ de uiteindelijke vernietiging van de verdoemde zielen na het laatste oordeel bedoeld wordt. De voorstelling dat de Zon en de hemellichamen, vervolgens de vier elementen lucht, water, vuur en aarde, en ten slotte zelfs ook de dood, als schepselen Gods broeders en zusters van de mens zijn, drukt een kerngedachte van Franciscus' geloof op een in poëtisch opzicht volmaakte wijze uit.

In het oudste handschrift wordt het lied met de woorden ‘laudes creaturarum’, ‘lofzang van de schepselen’ aangeduid; elders vindt men de benaming ‘Cantico di frate sole’, dat in het Nederlands meestal met ‘Zonnelied’ wordt weergegeven. De oorspronkelijke tekst vertoont allerlei kenmerken van het Umbrisch, het dialect dat in de omgeving van Assisi werd gesproken. Het lied is ontelbare malen vertaald, waarbij het woord per, dat in het Italiaans zowel ‘voor’ als ‘door’ betekent, steeds voor een lastig probleem zorgde. De eerste regel van strofe 5, Laudato si, mi signore, per sora luna e le stelle, kan zowel vertaald worden met: ‘Geprezen zij U, mijn Heer, voor (of omwille van) zuster maan en de sterren’, maar ook met: ‘Geprezen zij U, mijn Heer, door zuster maan en de sterren’. De bijbelse voorbeelden wijzen in de richting van de opvatting ‘door’: het zijn de schepselen die God moeten prijzen. In het Italiaans klinken beide betekenissen mee; een vertaler moet kiezen voor een van beide. In de navolgende vertaling is, nadat in een eerdere versie ‘om’ de voorkeur had gekregen, ten slotte aarzelend tot ‘door’ besloten. Een citaat uit Helene Nolthenius' Een man uit het dal van Spoleto brengt ons ten slotte weer terug naar de bijna blinde man in zijn hutje: ‘De wind herdacht hij, en de wolken, die hem jaren begeleid hadden als hij, weer of geen weer, barrevoets over moeder aarde liep en hier en daar, bij een beek of een bron, zuster water gedronken had uit zijn hand...’

Mediteren

2009-07-18T10:41:00.000-07:00

Doen wat mijn hart me ingeeft.
Niet wikken en wegen, niet plussen en minnen,
maar mijn weg laten bepalen door een visioen.

Mijn verstand maakt plaats voor het gevoel,
de afweging voor het ideaal.
Ikzelf maak plaats voor de ander.

Ik geef ruimte aan een ideaal,
leef niet langer vanuit mezelf,
maar vanuit het doel dat ik wil bereiken,
met alle consequenties die daarbij horen.

Meditatie is de kunst naar binnen te kijken en ons eigen wezen te ontdekken. Het leidt ons niet alleen naar hele nieuwe ervaringen, maar helpt ons ook om ons eigen leven te veranderen en te zuiveren. Door middel van meditatie krijgt ons leven een diepere betekenis.

Er zijn verschillende soorten van meditatie binnen diverse tradities. Meditatie is vooral bekend uit de Oosterse religieuze tradities, en met name uit het boeddhisme, waarin meditatie een essentiële methode is om de eigen geest te ontwikkelen. In het christendom is meditatie de beschouwing van een Bijbeltekst of een gebeurtenis uit het leven van Jezus. Sinds de Middeleeuwen wordt daarnaast als meditatie gezien de beschouwing van de natuur. In de 16e eeuw werd het doel van meditatie innerlijke organisatie, omgang met God, en toenemende dienstvaardigheid. Onder invloed van de Oosterse renaissance ontstond in de 20e eeuw hernieuwde belangstelling voor stilte, concentratie, en bewustzijnsverruiming.

Wat is mediteren?

We zoeken bij God te zijn zoals Christus tijdens zijn leven op aarde bij God, zijn vader, was. We denken daarbij niet zozeer aan God en spreken ook niet tot Hem. In de meditatie richten we onze aandacht op de klank van het gebedswoord of mantra en gaan daarbij voorbij aan onze gedachten, ook voorbij vrome heilige gedachten. Bij meditatie gaat dus het niet om het denken maar om het zijn. We proberen Gods mysterievolle en stille aanwezigheid in wat de apostel Matteüs noemt ´de binnenkamer´, een realiteit te laten worden; een realiteit die betekenis, vorm en doel geeft aan alles wat we zijn en doen. Het lijkt een utopie maar uit de ervaring van velen blijkt het geen utopie te zijn. Volharding is belangrijk.

Is het een vorm van bidden?

Je kunt het inderdaad een manier van bidden noemen. Het is een manier van bidden die van de beoefenaar de volledige toewijding vraagt van lichaam, ziel en verstand. Omdat de meditatie aardig wat tijd neemt (2 x 20 tot 30 minuten per dag) en een regelmatige beoefening noodzakelijk is, vergt het bovendien de nodige discipline. Het leidt tot een levenswijze vanuit het diepste centrum van je zijn in elke situatie.

Meer dan in vrede met jezelf zijn

John Main schrijft in zijn boekje 'Van Woord naar Stilte'. ´Meditatie is het zeer eenvoudige proces dat ons voorbereidt om in de eerste plaats in vrede te zijn met onszelf, zodat wij in staat zijn de goddelijke vrede in ons naar waarde te schatten.´ We moeten overigens niet blijven staan bij die rust die het kan brengen. John Main is daar duidelijk over als hij schrijft: ´Talloze mensen voelen zich aangetrokken tot meditatie omdat zij er een middel in zien dat ontspanning en innerlijke rust kan brengen in het drukke moderne leven. Op zichzelf is dat niet verkeerd, maar een dergelijke visie is wel zeer beperkt. Immers, naarmate we meer ontspannen raken en langer mediteren, komen we steeds dieper tot het besef dat de bron van deze nieuw verworven rust in ons dagelijks leven juist Gods leven in ons is.´ Met weer andere woorden schrijft hij op pag 22: ´De allerbelangrijkste doelstelling van de christelijke meditatie is om Gods geheimenisvolle en stille aanwezigheid in ons toe te laten´.

De weg naar het ultieme weten dat Gods geest in je woont

´De moderne mens is in een staat van diepe verwarring doordat de complexiteit en de versplintering van zijn leven zijn persoonlijkheid lijken te vernietigen´. Met die versplintering doelt hij op een te rigide opsplitsing van ons leven in bijvoorbeeld school, werk, gezin, amusement en kerk waardoor we het gevoel van heelheid hebben verloren. Meditatie brengt ons terug naar die door ons gezochte heelheid. John Main zegt het aldus: ´Onze taak bij de meditatie bestaat erin dat we onze eenheid opnieuw herstellen en onze gespreide vermogens weer in hun juiste harmonieuze positie brengen, afgestemd op het centrum van ons leven.´ Hij haalt Paulus aan die aan de Korinthieërs schrijft: ´je weet het, je lichaam is een tempel van de Heilige Geest die in je woont, die je van God hebt ontvangen´. Welnu meditatie is aldus John Main de weg naar dit weten.

Christelijke meditatie

Christelijke meditatie is een mantra-meditatie die je in eenvoud en stilte doet. Het staat daarom open voor iedereen. De Benedictijn John Main zegt het zo: “Om te mediteren heb je een woord nodig. Ik raad je het woord maranatha aan. Dat betekent “Kom, Heer, kom”. Herhaal dit woord zacht in de stilte van je hart, in de diepten van je zijn. Blijf het herhalen, heel eenvoudig. Zeg het, spreek het uit in stilte, duidelijk, maar luister ernaar als naar een geluid.” Johannes Cassianus beveelt de korte tekst “O God, kom mij redden, O God, haast mij ter hulp’ aan. Ook is er het Jezusgebed met de tekst ‘Heer, Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij.”

Belangrijk is dat de korte bede die je kiest, past in wat je voelt en past om je dichterbij God te brengen. Een oosterse mantra in de katholieke kerk? Moet je daar niet sceptisch over zijn? Henri Nouwen was dat aanvankelijk ook: “Toen ik hoorde dat John Main een mantragebed aanbeval waarbij in stilte een zelfde woord of zin werd herhaald, was ik aanvankelijk nogal sceptisch. Ik vermoedde dat dit één van de vele wijzen was waarop men Oosterse gebedsvormen in het Westen tracht te introduceren en ik had aanvankelijk de indruk dat het weinig diepgang had.

Toen ik meer aandacht gaf aan het leven en werk van John Main, ging ik inzien dat deze Benedictijnse monnik in feite een zeer belangrijk aspect van het Christelijke gebedsleven had herontdekt. Het was een gebed van armoede, waarin de biddende mens ruimte maakt voor de scheppende Geest van God. Door de activiteit van het verstand terug te brengen tot de armoede van één enkele zin of zelfs van één woord, kan de fundamentele armoede gepraktiseerd worden, waarin de rijkdom van God zichtbaar wordt. John Main, die met deze vorm van meditatie in contact werd gebracht door een heilige man uit Azië, leerde van de monnik Johannes Cassianus uit de zesde eeuw, de waarde ervan kennen voor de christelijke mystiek. Sinds mijn eerste kennismaking met John Main in Trosly, heb ik veel geleerd. Het wordt mij steeds duidelijker dat Christelijke Meditatie, zoals John Main die aanbeveelt, voor veel mensen in onze geseculariseerde wereld een zeer vruchtbare weg is naar herontdekking van de werking van Gods Geest in de harten van moderne mensen en hun wereld. (uit: John Main osb, In de volheid van God, bidden in het spoor van Westerse en Oosterse tradities. Lannoo, 1989)

De waarde van de stilte:

Een stilte die geladen is met - denk ik - Gods aanwezigheid. Ooit zei iemand dat grote dingen bijna altijd groeien uit de stilte. We moeten opnieuw werken aan een cultuur van de stilte. Stilte daagt uit, stemt tot inkeer, brengt rust maar maakt soms ook wel eens ongerust omdat ons leven wel eens aan diepte mist. Een lege doos klinkt altijd hol. Een leven zonder diepte is hopeloos leeg.

Wij moeten daar aanwerken. We moeten niet bang zijn of ons onwennig voelen als we stilte inbrengen in onze liturgie. Zouden we het aandurven? We moeten ook in ons leven momenten van stilte inpassen om tot rust te komen en tot verdieping.

Er is nog veel meer te zeggen als we het hebben over wat meditatie kan brengen. De genoemde effecten op het lichaam en de geest kun je zien als een zeer belangrijke maar nog altijd eerste stap. Het uiteindelijk op den duur te bereiken effect van de meditatie ligt verder. Als we mediterend al onze gedachten, gevoelens, emoties en beelden achter laten, verandert het je hele persoon fundamenteel. We leven dan niet langer oppervlakkig maar komen binnen in ons ware zelf, ons diepere wezen, een dieper niveau van bewustzijn, dat constant in aanraking is met de Eeuwige God, de Schepper van het helaal. Alle grote religies en wijsheidstradities bemoedigen ons daarom op die weg. In het evangelie van Johannes vind je een daarop aansluitende tekst waar Christus het heeft over het leven ´in al zijn volheid´ (Johannes 10, 10).

Met dit alles zijn we nog niet bij het antwoord op de vraag wat meditatie christelijk zou kunnen maken. Het antwoord is niet anders dan dat ons geloof in Christus het mediteren christelijk maakt. Je kunt dat op de volgende manier zien. Het ervaren van de Eeuwige is dan tegelijk een nauw verbonden raken met Christus die zich tijdens zijn leven één wist met zijn Vader zoals hij de Eeuwige noemde. Christus wordt dan ook meer en meer de richtinggevende en inspirerende. Hij was immers in zijn denken en doen helemaal in lijn met de bedoeling van de Schepper. Bij dit alles is er de activerende Geest die Christus beloofde te sturen waardoor er een ervaring kan groeien van eenheid tussen de Eeuwige, Christus en onszelf. Hij zelf heeft dit erg krachtig gezegd (Johannes 14, 20)

Samenvattend: meditatie vind je terug in iedere cultuur, in iedere religie en in iedere periode van de geschiedenis. Ieder van ons behoort tot een bepaalde cultuur of religie binnen een periode van de geschiedenis en als men mediteert zal dat zijn binnen dat raamwerk. Blijf niet staan bij de eerste effecten van het mediteren maar probeer open te staan voor het diepere.

Beste lieve mensen,

De tijd waarin wij leven wordt gekenmerkt als een periode van crisis. Die crisis is in alle geledingen van onze samenleving waar te nemen.

Enerzijds is de breuk met het verleden meer en meer zichtbaar. Wij hoeven ons daarover niet verontrustend of bang voor te zijn. Want anderzijds zijn de signalen van een doorbraak hoorbaar.

[ Tevens leert de geschiedenis ons dat wanneer er nieuwe religieuze krachten opkomen binnen het kader van een sterk geïnstitutionaliseerde godsdienst er 2 wegen zichtbaar worden. Die wegen zijn:

- mensen verlaten hun godsdienst of hun kerk. Dat doet die mens om een bron te zoeken die zijn of haar dorst kan lessen, die in hun kerk niet meer te vinden is.

- of die mens zoekt naar een manier om een nieuwe spirituele inspiratie in zijn leven te integreren. ]

De periode waarin wij leven en zoals wij hier bijeen zijn, kenmerkt zich heel duidelijk als een op zoek zijn op de weg naar binnen. Een zoektocht, waaraan wij deel van maken, en die de kunst van de verwondering en de contemplatie in zich draagt. Een open staan voor de eerlijke eenvoud van de dingen, van personen of gebeurtenissen.

Als ik de signalen van anderen en van mijzelf goed versta, gaat het in die zoektocht om dat God niet meer opgesloten wordt in een spiritualiteit waar het goddelijke in hoofdzaak met de rede begrepen wordt, maar dan gaat het om een spiritualiteit die ruimte geeft aan de verwondering over een God die ons blijft verbazen.

Wanneer wij in de Joods-christelijke traditie spreken over de mens die geschapen is naar het beeld en de gelijkenis van God (Gen.1), plaatst deze traditie het menselijke op dát punt waar twee werelden elkaar raken. De wereld van boven en de wereld van beneden. Ofwel de wereld van de ratio en de wereld van ons hart. De wereld van het ego en de wereld van het zelf; de bron van ons bestaan. Gods Geest die zich openbaart in ieder mens die eerlijk en oprecht zoekt naar de zin van het leven.

Die opborrelende bron van helder water waar ieder mens zich in alle rust aan kan laven. Dat is een universeel gegeven.

Het is nu deze ervaring, vervuld te worden van de Geest, die ons tot een toenemende verwondering brengt tot een beter begrip van het transcendente vermogen van onszelf.

Door de ervaring van dit transcendente vermogen, de Liefde, komt er een proces op gang waarin wij meer en meer in dialoog treden met onszelf, met de Ander en met heel de schepping.

Het is deze verwondering over de Liefde, Gods kracht, die ons steeds dieper tot een harmonie met de mensen, de dingen en de natuur doet ervaren. Het vermogen tot echt leven en medeleven Zelfs tot een innerlijke en uiterlijk houding van een in vrede leven met hen die wij vroeger verafschuwden.

De functie van de meditatie en de discipline om twee maal daags in de juiste houding te mediteren geeft de mens het vermogen terug om aan de dingen hun echte, ware, grondslaggevende identiteit terug te geven. Langzaam leren we de materiële werkelijkheid te onderscheiden van de wezenlijke kern van ons zijn, de natuur en de dingen.

De grootste vrucht van de meditatie is de genade te mogen ontvangen, te ervaren, te zien van het een tot in verbinding brengen van datgene wat eindig is en datgene wat eeuwig, of zoals u wilt, wat oneindig is.

Volgens de vroeg Joods-Christelijke begrippen is dit de belangrijkste opdracht van de mens. In het tot in verbinding brengen door middel van de dialoog van het eindige en het oneindige onthult zich het “mysterie van het zijn”. Het is de Geest die de mens de glans van het verborgen licht onthult.

De wijze waarop de mens zich op een juiste manier inzet; de discipline van de dagelijkse meditatie, zoals ik net zei, het geloof in Gods genade bepalen of het verborgen licht zich aan de mens openbaart. Ik onderschrijf dit door mijn eigen ervaring.

Christianne Méroz, psychologe en moniale van de Communiteit van Grandchamp noemt deze dialoog in een van haar (boeken)geschriften “de mystiek van het dagelijkse”. Zij schrijft: “Als de dagelijkse mystiek deze dialoog is, die het goddelijke in de materiele werkelijkheid laat zien, dan deelt zij in de messiaanse taak.” Dat is iets waar wij niet zomaar overheen kunnen stappen.

Door niet alleen het licht in dialoog te brengen met de duisternis, maar nog meer ruimte te scheppen om God te zoeken en te vinden. In de diepte van het zelf of in het gelaat van de anderen. Het is namelijk in deze diepte van ons zelf waar het mysterieuze proces plaatsvindt die ons doet openbloeien voor het dagelijkse.

Een steeds groter wordende openheid, naar het mysterie van de ander en de Ander, de ontdekking van het goddelijke, dat zich in het meest gewone bevindt, noemt Christianne Méroz de mystiek van het dagelijkse.

Deze mystiek betrekt uiteindelijk heel ons wezen in een weg van weten. Een weten, zoals pater John Main het zegt: “een weten die in één beweging de geest met het hart samenbindt” en zich als een van de vruchten van de meditatie zich ontvouwt in een verwondering.

De verwondering

Mensen, die verlangen naar de ervaring van God en die zich bezorgd maken dat zij die tot nu toe niet hebben gevoeld, vragen zich vaak af hoe zij Hem kunnen ervaren. De ervaring van God hoeft niet iets sensationeels of buitengewoons te zijn. Er bestaat ongetwijfeld een ervaring van God die afwijkt van de ervaringen die wij gewend zijn. Zo bestaat er de diepe stilte waarvan pater John Main spreekt als over de vrede waarin God woont. Er zijn onverklaarbare glimpen van de eeuwigheid of het oneindige dat wij ervaren wanneer wij die het minst verwachten. Zoals midden in ons werk, in de file, tijdens ontspanning of tijdens een verblijf in de natuur.

Wij kennen vast wel het gevoel dat wij soms boven onszelf worden uitgetild. Momenten wanneer wij in aanraking komen met schoonheid……….. met vreugde………..met liefde.

En het vreemde is dat wij deze gevoelens vaak consumeren en zelden denken aan deze ervaringen als iets unieks. We merken ze nauwelijks op. We herkennen ze eigenlijk niet en gaan op onze weg voort, zoekend naar die grote ervaring van God. Het EGO speelt hier een dominante rol en verduistert maar al te vaak het zicht, dat ons leven kan veranderen.

Echter een van de grote lessen van de menswording is dat men God vindt in het alledaagse. Je wenst God te zien? Kijk naar het gezicht naast je. De Moslim die tijdens zijn gebed in zijn handen kijkt. Wordt het gevoel van rust je in jouw lichaam bewust. Voel hoe zijn almachtige kracht in je werkt en hoe Hij je nabij is. Verwonder je je daarover. Verwonder je je dat jij opengaat als een bloem, die zich ontvouwt in al zijn eigenheid.

Verwonder je je over de, ik zou haast zeggen, de alledaagse groei tot een smakelijke eenvoudige vrucht, zoals b.v. een kers. Door tot groei te komen gehoorzaamt de kers aan zijn bestemming.

In het bewustzijn van de verwondering is van alles wat leeft is toch de mens het meest in staat zich te ontvouwen. Bijna tot in het oneindige. En sinds de duizenden en duizenden jaren dat hij bestaat, heeft hij zijn grenzen nog niet bereikt. Die mens kan niet anders dan opengaan voor zichzelf en voor anderen en alleen zo verdiept hij zijn of haar leven. Maar zoals een vrucht door een te weinig aan sappen en te veel aan licht wegkwijnt, houdt de mens ook met het leven in de kern van zijn bestaan, houdt hij op met het leven als hij zich verscholen houdt. In zijn cocon blijft zitten.

Ik denk dat je kunt stellen dat als de verwondering het teken is van het opengaan van de knop tot kersenbloesem en tot vrucht, zij het hart vormt van het leven.

De dagelijkse meditatie draagt er toe bij open te staan voor de verwondering. Bevordert zij op haar beurt de dialoog met alles wat rond om ons heen is. Verwondert u zich er niet over, dat u geroepen bent, zoals ik in het begin stelde. ”Dat u en ik de bron van uw en mijn bestaan zoeken om uw en mijn dorst naar de eeuwige liefde te lessen? Brengt die verwondering ons niet tot een grote vreugde dat zij de schoonheid van het bestaan in zijn geheel zich aan ons openbaart? Zij leidt ons zelfs tot een kennis die niet tot een weten bestaat maar die allereerst uit de ervaring bestaat.

En het is juist die ervaring, dé ontmoeting, en tegelijkertijd de deelname aan het Rijk Gods, dat in ons midden is, in ieder van ons is. De verwondering draagt ons en maakt ons vertrouwd met het wezenlijke, opdat de bron van het leven zich in het dagelijkse aan ons ontvouwt.

De ervaring van Zijn aanwezigheid in alle dingen, de natuur en de mens transformeert ons in een grote vreugde en een Liefde tot God en onze medemens.

Als de verwondering het teken is van een opengaan dan vormt zij het hart van het alledaagse leven. De verwondering van alles wat om ons heen is, geloof ik, de weg naar de diepere kennis.

Wanneer wij het leven in relatie met de Bron van ons leven ervaren, brengen wij de wereld bij God, hebben wij de wereld lief. En die ontmoeting tussen de Schepper en U en ik, kan niet buiten het dagelijkse leven plaatsvinden. Wanneer wij die ervaring gewaar worden, weten wij dat dit een heilig moment is. We geheeld zijn en een moment boven onszelf zijn uitstijgen.

De dagelijkse ontmoeting in nederigheid en armoede, die plaats vindt in de mantrameditatie, speelt op mysterieuze wijze hier een cruciale rol in.

We weten dat de mantrameditatie een gebedstechniek is, net zoals andere vormen van meditatie. Maar de armoede van alleen te zitten in stilte en het zeggen van de mantra is allereerst is een act van geloof.

De mantrameditatie is geen esoterische doctrine of een methode. Zij is een vorm van gebed dat de verstandelijke activiteiten te boven gaat. Maak je je eens bewust en verwonderen je over het feit dat je geroepen bent en dat jij aan die oproep gehoor geeft en er ook invulling aan geeft. Verwonder je je erover dat het je brengt tot een ontmoeting met het Koninkrijk Gods.

Twee keer per dag een half uur afgezonderd en in de stilte voor Hem gaan zitten, onze concentratie volledig op de mantra gericht, zich overgevend aan het mysterie van het Leven, dat ons is gegeven om niet. Wees je je ook bewust van het feit dat de mantrameditatie geen een doel op zich is. Zij brengt ons in alle eenvoud tot de kiem van de christelijke ervaring van het gebed. Van de Geest die in ons bidt en zich in de wereld openbaart. Die ons Zijn Schoonheid openbaart. Wanneer de mantra in ons is geworteld, worden we naar het punt van de eenheid geleid waar de oneindige liefde te zien, te aanvaarden en te ontvangen is.

De dagelijkse meditatie doet ons de ervaring van de verwondering meer en meer tot haar recht komen. Anderzijds brengt de verwondering over de dingen, de mensen en de natuur ons voor zijn Aangezicht. Maranatha, Maranatha, Maranatha.

Christelijke Meditatie: Is het Christelijk om te Mediteren?

Christelijke meditatie heeft zijn wortels in de Bijbel. Sterker nog, de Bijbel gebiedt ons om te mediteren. In Jozua 1:8 zegt God dat we Zijn Woord dag en nacht moeten overpeinzen zodat we het zullen gehoorzamen. De psalmist zegt dat hij "niet meegaat met wie kwaad doen, de weg van zondaars niet betreedt, bij spotters niet aan tafel zit, maar vreugde vindt in de wet van de HEER en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht" (Psalm 1:2). De Bijbel noemt mediteren (overpeinzen/overdenken) feitelijk 20 keer.

In het Oude Testament waren er twee primaire Hebreeuwse woorden voor meditatie: Haga, wat uiten, zuchten, mediteren of overpeinzen betekent; en Sihach, wat overdenken, in je geest oefenen of mediteren betekent. Deze woorden kunnen ook vertaald worden als bezorgd nadenken, ijverig overwegen of aandacht schenken.

Christelijke Meditatie: Een Geschiedenis. Eén vorm van Christelijke meditatie, die op zijn minst al sinds de vierde eeuw na Christus wordt gebruikt, is de lectio divina. Deze werd traditioneel in religieuze kloosterorden gebruikt en kent tegenwoordig een opleving. Lectio divina betekent "geheiligd lezen" en kent vier fasen: lectio (lezen), meditatio (beredenerende meditatie), oratio (effectief bidden), en contemplatio (bezinning). In de lectio (lezen) fase kies je een passage en leest deze zorgvuldig. De volgende fase, meditatio (beredenerende meditatie), is de fase waarin de tekst wordt overpeinsd. In de oratio (effectief bidden) fase, praat je met God over wat je gelezen hebt en vraagt Hem om de waarheid ervan te onthullen. In de laatste, contemplatio (bezinning) fase, rust je eenvoudigweg uit in de aanwezigheid van God.

Tegenwoordig wordt meditatie in het algemeen gezien als een praktijk van de New Age beweging. Dit komt vooral voort uit de associatie van de beweging met Transcendentale Meditatie. Transcendentale Meditatie (TM) werd ontwikkeld door de Maharishi Mahesh Yogi van de Hindoeïstische religie en heeft zijn wortels in de Hindoeïstische filosofie. Het woord "yogi" in de naam van de oprichter geeft zijn status in het Hindoeïsme aan. Rechtbanken in de Verenigde Staten hebben beslist dat TM geen seculiere discipline is, maar dat het feitelijk gaat om de Hindoeïstische religie (U.S. District Court, Newark, NJ, op 29 Oktober, 1977, en de U.S. Court of Appeals, Philadelphia, PA, 2 Februari, 1979).

Christelijke Meditatie: Wat Zeggen de Christelijke Leiders? Eén van de belangrijke dingen die de Bijbel ons vertelt is dat we over God's Woord moeten nadenken. onze gedachten bepalen ons gedrag en het is daarom erg belangrijk wat we denken. Daarom wil God dat we Zijn Woord overpeinzen: er over mediteren. Jim Downing zegt in zijn boek Meditation (oftewel Meditatie, NavPress) dat God meditatie als een "cruciale oefening voor het verstand van Zijn kinderen" beschouwt.

Geen enkele andere gewoonte kan je leven meer transformeren en je meer als Jezus maken dan het dagelijkse overdenken van de Schrift... Als je alle plaatsen in de Bijbel opzoekt waar God het over meditatie heeft, dan zul je versteld staan van de voordelen die Hij belooft aan de mensen die de moeite nemen om door de dag heen over Zijn Woord na te denken".

In Satisfy Your Soul (oftewel Bevredig Je Ziel, NavPress) schrijft Dr. Bruce Demarest: "Een bedaard hart is onze beste voorbereiding voor al dit werk van God... Meditatie geeft ons de gelegenheid om het zwaartepunt weer van onszelf en van de wereld af te bewegen zodat we God's Woord, Zijn karakter, Zijn vermogens en Zijn daden kunnen overpeinzen... Zodat we de woorden van de Schrift in gebed kunnen overdenken, overwegen en 'herkauwen'... Het doel is eenvoudigweg om de Heilige Geest toe te staan om het Woord van God, dat leven geeft, te activeren."

Christelijke Meditatie: Hoe Kunnen We Dat Doen? Er zijn drie dagelijkse momenten waarop we onze gedachten actief in Christelijke Meditatie aan God's Woord kunnen overgeven. Juist voordat we gaan slapen kunnen we er voor zorgen dat God's Woord het laatste is wat ons verstand bezighoudt. Wanneer we wakker worden kunnen we er voor zorgen dat God's Woord het eerste is wat onze gedachten vult, voordat we aan onze dag beginnen. Tenslotte hebben we allemaal een specifiek moment op de dag nodig waarin we ons in God's Woord begeven, zodat dit gedurende de dag tot ons kan spreken.

Waar zouden ons in onze Christelijke meditatie aan moeten denken? "Aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient" (Filippenzen 4:8).

Meditatie :: "Over de totaliteit van de Liefde"

"Gij zult Uw God beminnen uit heel Uw hart, met heel Uw ziel en met al Uw krachten" (Lukas 10/27)

De Liefde is het beste van alle dingen. Al het andere is er eigenlijk alleen maar om haar. De Liefde is het doel van alle dingen, al het andere is alleen maar middel. De Liefde heeft geen doel, maar is doel.

De Liefde is het beste, niet om de vruchten die zij zou kunnen afwerpen, niet om de resultaten, die zij zou kunnen bereiken, maar om haar zelf. De Liefde is de eigenlijke doorbraak van alle natuurgebonden strevingen, die ergens op gericht zijn; de natuurlijke streving gaat helemaal op in het bereiken van het begeerde, terwijl de liefde door het beminnen groeit, en altijd doorgroeit, zonder ophouden.

Ze vindt haar beloning in zich zelf, niet in iets buiten haar, niet in hetgeen ze verkrijgt. Ze is heel rijk aan gaven, en alles wat goed is en echt, kan eigenlijk alleen maar uit de liefde voortkomen.

Zij is het, die ons de dingen en het leven en de anderen met het juiste oog leert zien, zij geeft kracht en vurigheid, haar gaven zijn ontelbaar, er komt nooit een einde aan. Maar haar grootheid ligt niet in die gaven, die ze zo kwistig geeft, maar in haar zelf.

Sint Bernardus zegt het in zijn commentaar op het Hooglied 83/4 als volgt: "De Liefde is zich zelf genoeg. Zij behaagt uit en ter wille van zichzelf. Zij is haar eigen verdienste en beloning. Zij zoekt geen beweegreden of vrucht buiten zich zelf. Zij is haar eigen vrucht, haar eigen vreugde. Ik bemin, omdat ik bemin. Ik bemin, opdat ik moge beminnen".

De echte Liefde is stoutmoedig en deemoedig tegelijk. Alleen de liefde is moedig genoeg om echt deemoedig te zijn. Het Griekse denken heeft de deemoed nooit .. . ontdekt, omdat het de echte liefde nooit heeft gevonden. Zelfs Platoon, die het mysterie van de liefde van heel dichtbij heeft benaderd, zag de liefde toch uiteindelijk als een middel tot zelfontplooiing. De oude mens vreesde, dat de liefde door zich neer te buigen en klein te maken als diegene, waar die liefde naar uitging, haar adel verloor.

De echte liefde daarentegen is er zeker van, dat ze juist in de deemoed, in de neerbuiging, de ontluistering omwille van de ander, in het verlies van grootheid in eigen ogen, het hoogste wint, en dan pas zich echt ontplooit in alle vrijheid en een eindeloos leven wordt, dat van eeuwigheidsgehalte is.

De Liefde is het beste van alle dingen, en het eigenlijke leven, omdat zij in wezen de doorstroming betekent van de Hemel op aarde, de meest eigenlijke communicatie tussen de hemelingen en de mensen op aarde, ze maakt onmiddellijk contact met het onzichtbare, het ongeziene en doorbreekt de benauwende horizon van het zintuiglijke.

De mens heeft heel duidelijk het gevoel, dat hij voor iets hogers bestemd is, hij kan het niet altijd onder woorden brengen, maar hij weet het en hij zoekt er naar. Zelfs in zijn zonde zoekt hij naar deze doorbraak, dit uitbreken uit de grenzen, die tijd en ruimte hem stellen. Zo gauw de liefde, de echte liefde in hem ontwaakt, meent hij altijd die doorbraak naar de eigenlijke zin van zijn leven gevonden te hebben, al is het maar in een flits. Francois Mauriac laat dit in zijn roman " Adderkluwen" als volgt oplichten:

"In die dagen verkeerde ik in een zodanige geestestoestand, dat ik het hoogst poëtisch vond. Hoe kan ik je doen begrijpen, wat je in mij had wakker geroepen? Ik had plotseling de gewaarwording gekregen, dat ik niet langer een voorwerp van weerzin was, ik wekte geen tegenzin meer op, geen aflceer... Af en toe keekje tersluiks naar mij en zodoende blijft de herinnering aan die momenten verbonden met de wonderlijke ontdekking, die ik toen deed: dat ik in staat was, bij iemand belangstelling te wekken, iemand te behagen, te ontroeren.

De liefde die ikzelf voelde, ging op in de liefde, die ik wekte, die ik meende te wekken. Mijn eigen gevoelens hadden geen werkelijkheid; mijn geloof in jouw liefde voor mij was het enige dat telde. Ik spiegelde mijzelf in een ander wezen en mijn weerspiegelde beeltenis had niets afstotends. Ik voelde een zalige ontspanning; ik ontplooide mij. Nog herinner ik mij dat ontdooien van mij hele wezen onder de blik van jouw ogen, die opschietende ontroeringen, als werden er bronnen bevrijd. De meest alledaagse betuigingen van genegenheid, het drukken van een hand, een bloem in een boek bewaard - alles was nieuw voor mij en bracht mij in verrukking.

Ik was een ander mens geworden, dat zegt genoeg.... Jij wist een ongerept deel van mijn wezen te raken....klaterend stroomde het water; ik frommelde tussen mijn vingers venkelbladeren fijn; aan de voet van de bergen verdichtte zich de duisternis, maar op de toppen bleven nog stukken licht... Plotseling kreeg ik een doordringende gewaarwording, een bijna lichamelijke zekerheid, dat er een andere wereld bestond, een werkelijkheid, waarvan wij slechts de afschaduwing kennen... Het was maar een ogenblik - een ogenblik, dat zich, in de loop van mijn trieste leven, niet dan met grote tussenpozen herhaalde".

Deze doorstroming van de hemel naar de aarde en van de aarde naar de hemel is niet in woorden te zeggen, is onzegbaar, is zuiver mysterie, en toch het meest eigenlijke leven van de mens. Zelfs deze doorstroming in hem zelf is niet door de mens met zijn verstand te achterhalen of te analyseren, hij kan het alleen maar ondergaan, er zich over verwonderen, er in opgaan.

Gaat hij er met zijn verstand tegenover staan, onderzoekend, dan kan hij er alleen maar in geloven. In een brokstuk van een gesprek uit de "Vernederden en Vertrapten" van Dostojewski komt dit heel duidelijk naar voren, een gesprek tussen twee vrouwen, die allebei houden van dezelfde man.

De een stelt aan de andere de vraag, waarom zij van die jongen is gaan houden. De ander antwoordt: "Maar dat kan ik niet uitleggen; het is heel moeilijk te zeggen, waarom en hoe je van iemand kunt gaan houden. . . . ". Zij is misschien wel van hem gaan houden, ja, hoe zal ik dat zeggen... uit medelijden of zoiets! Een edelmoedig hart als het hare kan liefhebben uit medelijden.... Overigens, ik voel, dat ik U niets kan uitleggen, maar in plaats daarvan zou ik U de vraag willen stellen: houdt u van hem?..... God, dat weet ik nog niet, antwoordde zij zacht, terwijl ze mij met een stralende blik in de ogen keek - maar ik gelóóf, dat ik heel veel van hem houd...."

De Liefde, het eigenlijke mysterie van de mens en van God... Dichters en mystici putten zich uit om het mysterie, dit ontzaglijk mysterie uit te zeggen, steeds doelend op de eigenlijke liefde, niet op een of andere afschaduwing ervan. Hadewijch zegt het in haar zevende brief als volgt: "Ik groet je, mijn vriendin, met de Liefde die God is, en met de liefde, die ik zelf ben, en die toch God is. En ik prijs je voorzover jij die liefde bent, en ik laak je voorzoverje die liefde niet bent... De Liefde is het enige, dat ons kan voldoen, en niets anders. O dierbare ziel, laat niet na onze liefde te ontwikkelen door steeds nieuwe daden en laat haarin alle vrijheid handelen, ook al zouden wij er geen enkele voldoening van hebben. De liefde is zich zelf voldoende.

Zij beloont altijd, ook al schijnt het vaak lang te duren. Hij die haar alles geeft, bezit alles, zowel in de vreugde als in de smart". Als we hier over liefde spreken, dan bedoelen we de liefde ut sic, en niet een of andere afschaduwing van de liefde.

De schilder Toulouse Lautrec zei eens: "Een van de redenen waarom gesprekken over liefde tijdverspilling zijn is, dat het woord liefde wel honderd betekenissen heeft en je nooit weet over welke betekenis ze het hebben. Je houdt van God en je houdt van fluweel. Je houdt van je Moeder en je houdt van je hond. Je houdt van Rembrandt en je houdt van zonnebaden". Bij de een overheerst er een zoet gevoel, bij een ander is het iets benevelends van de zinnen, bij weer een ander is liefde het prikkelende van de drift.

Natuurlijk zijn deze laatste opvattingen nogal troebel. Hoe verder men van het eigenlijke afgaat, hoe vager het wordt, en hoe minder er van de eigenlijke liefde overblijft. Dat de Liefde overal in doorwerkt en overal, waar ze doorwerkt, iets van haar wezen, een herkenningsteken, een stempel, achterlaat, is heel vanzelfsprekend. Maar wanneer men van het teken niet doorgaat naar het eigenlijke, waarheen het teken verwijst, is het teken waardeloos, en geen herkenningsteken meer.

Wat wij hier met het woord Liefde bedoelen is de Liefde die God, en die de mens, door de wekkracht van de goddelijke Liefde, de heilige Geest, kan zijn.

Er is een tijd geweest, dat men meende, in navolging van de grote heiligen en woestijnvaders, zware boeteplegingen te moeten doen, dat men moest leven op water en brood, dat men zich moest geselen en kettingen dragen, dat men moest zoeken naar zich laten vernederen, om zo vooruit te komen op de trappen van de heiligheid.

Men had niet in de gaten, dat de grote heiligen daartoe op een bijzondere wijze werden gedreven door de heilige Geest. Men had niet in de gaten, dat iedere ziel haar eigen roeping en haar eigen weg naar God, en haar eigen zending voor de wereld volgde, en dat men zo maar niet de middelen, die de ene ziel gebruikte om heilig te worden, kon toepassen voor een andere, men had niet in de gaten, dat het streven naar volmaaktheid ook uit hoogmoed kon voortkomen, dat men naar volmaaktheid kon streven om volmaakt te worden in eigen ogen, en dat men zo, door zijn hoogmoed te voeden en te bevredigen, in plaats van die te breken verder van de volmaaktheid afraakte dan ooit.

Men meende de H. Paulus te moeten navolgen, die zijn lichaam kastijdde om het in bedwang te houden, opdat hij niet, na aan anderen gepredikt te hebben, zelf verloren zou gaan. Dat was enigszins, ook hierom, een trieste tijd, waarin de vreugde van de blijde Boodschap verschraalde tot een wedijver om zoveel verstervingen te doen.

De H. Theresia van het Kindje .lezus is voor onze tijd juist hierom zo groot en belangrijk, omdat zij vanaf haar jeugd deze mentaliteit meemaakte en in praktijk bracht, maar op een gegeven ogenblik, geleid door de heilige Geest, deze mentaliteit doorbrak en een nieuwe weg vond, die niets anders was dan de leer van Jezus zelf, de leer van het Evangelie. Ze noemde die de kleine weg. Alleen wist ze nog niet, zeker niet in het begin, dat het dé weg was, de weg bij uitstek, de enige weg, waarlangs alle zielen, al was het op een persoonlijke wijze, God en de volheid van God konden bereiken.

Zij ontdekte, dat het niet ging om zich zelf volmaakter te maken, al zou dat altijd wel het begin van de weg een beetje blijven. Wil men zich op weg begeven, dan moet men altijd wel een hoop werk verzetten met opruimen, met het weghalen van puin. Maar dan begint het pas.

Ze ontdekte, dat de overgave aan de Vader in Jezus, de overgave was als van een kind, die de eigenlijke volmaaktheid op gang bracht. Want door die overgave kregen de Vader en de Zoon door Hun Beider Liefdegeest de kans om te gaan werken in de ziel en ze mee te voeren naar de zuivere, lichtdoorstraalde lucht van de goddelijke Liefde.

Die overgave betekende voor haar een overgave in al de kleine en grote dingen van haar leven, overgave bij het zien van haar eigen kleinheid, als ze zich gekwetst voelde, als haar natuur reageerde op de plagerijen of de kwellende speldenprikken van haar medezusters, overgave, als ze zich in de dorheid van haar geestelijk leven vereenzaamd en verlaten voelde, overgave in de moeilijkheden met haar oversten, overgave in het feit, dat ze nooit voor volwaardig werd gehouden, nooit voor vol werd aangezien, niet au sérieux werd genomen. Deze overgave was voor haar een omsluitend geheel van geloof, vertrouwen en liefde, want deze drie zijn de stralen van het hart, waarin de mens zich overgeeft, en het Hart van de Vader en het Hart van de Zoon onmiddellijk bereikt.

Deze overgave is de beslissende overwinning. Alleen deze overgave telt, al het andere doet er niets toe. En als de Geest van God mij er toe drijft om zware boete te doen, dan zal ik er ook dat bij nemen, niet omdat dat het alleenzaligmakende zou zijn, maar gewoon, omdat de Geliefde het vraagt; omdat de Liefde mij alles mag vragen, en alles met mij mag doen. Dit gaat zover, dat de ziel zich ook, en dan juist vooral, overgeeft, als ze voor zichzelf de indruk heeft, dat ze zich niet kan overgeven.

Dat is de overgave in de onmacht: als je alles uit handen is geslagen, als je geen macht meer hebt om welk initiatief dan ook te nemen in je liefde voor God of voor de anderen, als je je daardoor totaal arm en ellendig voelt en nietswaardig, als je op geen enkele wijze nog op je zelf kunt steunen, dan is de overgave daarin de laatste en beslissende overwinning, die niet alleen je zelf voorgoed verankert in het Hart van de verlossende en de heilbrengende God, maar ook de wereld verovert voor de Goddelijke Liefde.

Hier ligt het kernpunt van het offer, tevens het hoogtepunt, het echte kruis, de ware kruisiging van de mens, waardoor hij het snijpunt wordt van de goddelijke en menselijke wegen, en een onuitputtelijke bron van heil voor allen.

Dan hoeft men niet naar vernedering te zoeken, want dat is de totale vernedering van de mens in eigen ogen, vernedering, die waarheid, omdat de mens uit zich zelf tot geen enkel initiatief in staat is in de goddelijke, en dus eigenlijke liefde. Dan hoeft men niet te zoeken naar versterving, maar is het leven een voortdurend afsterven aan zich zelf door de overgave, wat de enige ware versterving is. In die smeltkroes wordt alles, wat het leven met zich meebrengt, verbrand en verteerd als offer voor de Geliefde, als offer voor allen. Men raakt zich zelf kwijt en gaat zich verliezen in de oneindige rijkdom en schoonheid van God.

Men zal zijn onmacht gaan liefliebben, omdat het de goddelijke Liefde vrij spel geeft. Die overgave aan zijn eigen onmacht is de poort van de hemel, de enge weg, waarlangs we ingaan in rust en de vreugde van de eeuwige zaligheid, nu reeds hier op aarde, maar voorgoed en ten volle in het Hemelse Vaderland.

Deze overgave in de onmacht is het binnengaan in de woestijn om daar het Hart van God te horen kloppen en dat is men als een kind, dat niets heeft uit zich zelf en totaal afhankelijk is van de ander, al heeft men die afhankelijkheid vrij gekozen, en heeft men in vrije overgave de totale armoede aanvaard als fundamentele werkelijkheid van het menselijk wezen.

Dan is men naakt en vrij om lief te hebben, in de ware vrije liefde, en vrij om helemaal van God te zijn en van de anderen.

Dat is het Liefderijk in één ziel. En het is dit Liefderijk in de afzonderlijke ziel, van waaruit de heilige Geest zich uitstort zo overvloedig, dat heel deze wereld wordt hersteld in haar oorspronkelijke beweging naar God en heel het mensdom wordt meegesleurd in die liefdesvervoering, waarin God alles is. Is het wonder, dat God zich altijd neerbuigt, met een tedere barmhartigheid, over de kleinen en deemoedigen, maar dat Hij de trotsen telkens weer beschaamt, totdat ze tot inkeer komen, en zeggen met hun hart tegen hun God, dat ze niets zijn, en dat ze vanuit dat niets-zijn zich richten naar God om ontferming....?

Het eigenlijke offer is de overgave. Offer is overgave en overgave is offer. Het een is niet zonder het ander. Een offer zonder overgave, dat is wat God bedoelt, als Hij zegt: ze offeren Mij, maar hun hart is ver van Mij. Dat is het wat Jezus bedoelt, als Hij zegt: leert van Mij, wat het zeggen wil, Ik wil geen offer, maar barmhartigheid. Jezus zegt: neem Uw kruis op, maar Hij voegt eraan toe: en volg Mij. In het echte offer geeft de mens zich over, levert de mens zich uit, en de hoogste uitlevering is de uitlevering in de onmacht....

Is het niet erg, als men liefheeft, en men niets kan geven, als men niets te geven heeft? En toch, dat is dat allerlaatste punt, waaruit de verlossing van het mensenhart stralend te voorschijn treedt: Heer, ik heb U zo lief, maar ik ben onmachtig om me te geven; ik heb niets en ik ben niets, en er is geen enkel steunpunt om me te geven, en toch in deze onmacht geef ik mij aan U, en dan zult U mijn almacht zijn.

Dan, in die overgave, nemen we alles van Hem over, verenigen we onze onmacht met Zijn almacht, en hanteren de hefboom van het Liefderijk, en komen bij de Vader met het niets van ons zelf en met het Alles van Zijn Zoon, en dragen Hem dat op, vertrouwen Hem dat toe, leveren dat aan Hem uit, offeren onze armoede en kleinheid en onze Geliefde, Jezus, aan de Vader, en geeft de Vader Zijn eeuwige Zoon aan de mensheid en stort Zijn Geest uit over alle vlees, en werken we mee aan de wording van het Liefderijk, nu, op onze aarde...."

Danken

2009-07-18T10:39:00.000-07:00

Dank-u-wel-zeggen moet je blijkbaar leren. Het is ons niet aangeboren om onze medemens te bedanken. Dat merken we aan onze kinderen. Maar we zien het net zogoed onder volwassenen. Volwassenen hebben niet voor niets het spreekwoord 'Stank voor dank' bedacht. Ondankbaarheid is een van de lelijkste eigenschappen van de mens. Zeker de ondankbaarheid naar God toe. Hoe vaak vergeet je de Heer niet te danken voor iets waarom je nota bene eerst gebeden hebt? God vergeet ons nooit, maar wij Hem o zo gemakkelijk. Hij, de bron van al het goede, krijgt voor dat goede vaak zo weinig van ons terug. Alleen al daarom staan wij bij Hem in de schuld. Hoeveel procent van alle mensen die geleefd hebben, zouden dankbare mensen zijn geweest? Eén op de tien? Alleen God weet het. Zou dat misschien de betekenis zijn van de getallen in deze gebeurtenis: negen en één? God weet ook dat de dankbaarheid van alle echt dankbare mensen nog maar een klein begin is van wat we Hem verschuldigd zijn. Wat hebben we ook daarin de Heer Jezus nodig. Wat hebben we Jezus nodig! Wat mogen we God dankbaar zijn voor Hem!

Dankbaar zijn, daarover kunnen we veel leren van de Samaritaan uit Lucas 17. Het thema van de preek is: Om God te danken moet je bij Jezus zijn

Jezus was vanuit Galilea zijn geboortestreek op weg naar Jeruzalem, het einddoel van zijn reis. Rechtdoor Samaria heen naar het zuiden was de meest directe route, maar Jezus neemt een omweg. Want in Samaria was Hij niet welkom. Samaria liet Jezus links liggen, en dus liet Jezus Samaria rechts liggen en reisde Hij over het grensgebied van beide provincies naar het oosten om dan later aan de overkant van de Jordaan naar het zuiden af te buigen.

Toen Jezus ergens in die grensstreek een dorpje binnenliep, hoorde Hij opeens vanuit de verte een groepje mannen roepen. "He, Jezus, meester, heb medelijden met ons!" Het was telecommunicatie van een groep melaatsen. Omdat ze onrein waren, mochten ze namelijk van de joodse wet niet dichtbij komen. Blijkbaar hadden ze gehoord dat Jezus langskwam en hadden ze hem op staan wachten. Minstens één van hen was een Samaritaan. De rest zal jood zijn geweest. Meestal konden joden en Samaritanen elkaar niet luchten of zien, maar als je allemaal melaats bent, vergeet je dat soort verschillen snel. Dan telt alleen dat je in het zelfde melaatse bootje zit. Dan ben je aangewezen op elkaar. Want voor alle andere gezonde mensen ben je een soort monster geworden. Deze tien mannen verwachtten van niemand hulp meer. Hun situatie was uitzichtloos. Ze wisten dat alleen Jezus hen nog zou kunnen helpen. Want Hij had al eerder melaatsen genezen. Dat hadden ze gehoord.

En daarom riepen ze niet het normale, waarschuwende "Onrein, onrein!", maar "Jezus, meester, help ons." Jezus zag hen aan. En als Jezus je aanziet, dan ben je te feliciteren, want in zijn blik zit altijd liefde en mededogen. Niemand die in nood is, laat hem koud. Ook nu schiet Jezus te hulp. Alleen niet op de manier die je misschien zou verwachten. Jezus had namelijk al laten zien dat Hij er niet vies van was om een melaatse aan te raken (Lucas 5: 12 e.v.). Maar dat doet Hij dit keer niet. Nee, in plaats daarvan roept Hij: "Ga naar de priesters en laat hen naar je kijken." Vreemd! Want daarmee slaat Jezus een stap over.

Naar de priester gaan, doe je toch pas als je genezen bent! Maar Jezus stuurt ze weg terwijl ze nog melaats zijn! Hij lijkt de genezing helemaal te vergeten. Toch hebben de melaatse mannen zoveel vertrouwen in Jezus, dat ze doen wat Hij zegt. Dus gaan ze op weg naar Jeruzalem om zich aan de priesters te laten zien. (Je moet namelijk weten, jongens en meisjes, dat de priester in die tijd ook een soort dokter was; zonder de officiële verklaring van een priester dat je weer helemaal rein was, beter, mocht je namelijk geen stad of dorp binnen, laat staan de tempel.) De tien melaatse mannen gaan dus op weg. En onderweg gebeurt het wonder: met iedere stap die ze zetten voelen ze zich gezonder worden en zien ze hun huid weer helemaal normaal worden. Jezus heeft hen gereinigd! Halleluja! Wat zullen ze blij zijn geweest.

En toen? Wat hebben ze toen gedaan? Hebben ze de reis naar Jeruzalem afgemaakt en hebben ze zich eerst gemeld bij de priesters? Vermoedelijk wel. Wat zullen die priesters vreemd hebben opgekeken. Zouden die het ook echt begrepen hebben dat het loont om Hem te gehoorzamen die onderweg is? Hoogstwaarschijnlijk zijn de mannen dus inderdaad naar de priesters gegaan, want alleen bij hen was het ticket te krijgen dat je weer overal toegang gaf. Niet meteen trouwens. Want je moest eerst een uitgebreide reinigingsceremonie door die 8 dagen duurde. Voor de details verwijs ik u naar Leviticus 14. Voor één van de tien is het zover niet gekomen. Althans niet meteen.

Die verklaring van de priester kon later ook nog wel. Eén van hen die de vlekken van zijn lichaam zag wegtrekken, maakt een andere keuze dan de negen. In al zijn uitbundigheid, was hij helder genoeg om te beseffen dat hem maar één ding te doen stond: onmiddellijk rechtsomkeer maken, terug naar Jezus. Vermoedelijk heeft hij nog geprobeerd de anderen mee te krijgen. Wat zullen ze tegen hem gezegd hebben? "Ach joh, Jezus zien we later nog wel een keer. Dan bedanken we Hem dan wel." Of: "Je hebt toch gehoord wat die Jezus zei: ga naar de priesters." Of: "Ben je nou helemaal? Ik wil eerst naar Jeruzalem om zo snel mogelijk weer te kunnen gaan en staan waar ik wil." Of: "Laat Jezus nou maar. Die is allang weer verder. Hij heeft het zo druk. Hij is ons al weer vergeten." We weten niet wat ze tegen de ene man hebben gezegd. Het maakt ook niet zoveel uit. Wat wel veel uitmaakt, is dat ze niet zijn meegegaan.

Want als de ene man is teruggekomen, spreekt Jezus zijn diepe teleurstelling uit. "Waar zijn de negen anderen? Vonden zij het niet nodig om bij Mij terug te komen en God de eer te geven?" Let goed op: Jezus zegt niet dat er helemaal geen dankbaarheid was bij de negen anderen. Misschien hebben de negen anderen na hun reiniging zelfs nog wel dankoffers gebracht aan de God van Israël. En misschien hebben ze ook wel gedacht in hun hart: Gaaf van die Jezus, ik ben toch maar mooi genezen. Natuurlijk doorziet Jezus de harten van mensen, ook al zitten ze 50 kilometer verderop. Maar dat is hier niet belangrijk. Jezus gaat af op de feiten.

Hij gaat af op het feit dat er van de tien maar één bij Hem is teruggekomen. En dat die ene nu aan zijn voeten ligt, plat op zijn buik, in een houding van diepe eerbied voor God. Uitbundig God dankend en lovend. En die ene is ook nog een vreemdeling, een buitenlander. Lucas zegt het er met nadruk bij: 'Deze man was nota bene een Samaritaan.' Een Samaritaan, een gehate buitenlander, met ook nog eens een verkeerde theologie. Maar de Heer Jezus heeft geen last van vooroordelen. Ook al had Hij de verlossing allereerst aangeboden aan Zijn volksgenoten, de Israëlieten, uiteindelijk is ieder die in Hem gelooft bij Hem welkom. Alle volken mogen profiteren van zijn werk. Na de Israëlieten eerst de Samaritanen. Jezus laat Israël en ons zien wat echt, reddend geloof is. En gebruikt daarvoor nota bene gehate Samaritanen als voorbeeld.

In de bekende gelijkenis in Lucas 10 het barmhartige levende geloof van de Samaritaan die een halfdode jood van de straat plukt en kosten noch moeiten spaart om hem te helpen. Bij de put van Sichar, in Johannes 4, het dorstige geloof van de Samaritaanse vrouw die snakt naar levend water. En hier het dankbare geloof van deze ex-melaatse.

Wat jammer dat hij de enige is! Jezus is oprecht teleurgesteld. Het was zo goed begonnen. Met alle tien. En ze waren ook best een heel eind gekomen. Het was heel wat als je het op een rijtje zet: Jezus smeken om hulp, Hem geloven en gehoorzamen: op pad gaan naar Jeruzalem; en genezing ontvangen. Dat is best veel. Niet niks. Ja, maar ook niet alles! Want bij genezing hoort ook dankbaarheid. En dan niet de dankbaarheid die niet verder komt dan je hart of niet langer duurt dan een paar seconden. Maar de dankbaarheid die zo diep zit dat die in actie komt en zichtbaar wordt. Het is de dankbaarheid die uit zijn luie stoel komt en de moeite neemt om eerst langs Jezus te gaan en hem te danken, en God te loven en te prijzen. Door Christus, via hem, om hem.

In Jezus' naam. Met die woorden sluiten we ons gebed vaak af. En terecht. Want tot God bidden buiten Jezus om mag niet, kan ook niet, heeft geen enkele zin. Je gebed komt bij God pas aan, als je het aanbiedt in Jezus naam. Anders kun het net zo goed laten. Maar hetzelfde geldt ook voor ons danken. Ook ons danken moet eerst geheiligd worden door zijn volmaakte bemiddeling. Om God te danken moet je bij Jezus zijn. Dankbaarheid telt voor God pas als het christelijke dankbaarheid is, dankbaarheid die door Christus heen wil als de weg, de toegang tot de Vader. Daarom moeten we ook ons dankgebed afsluiten met: in Jezus' naam.

Dat had deze Samaritaan begrepen. Hij had in de gaten: wil ik God danken dan moet ik terug naar Jezus, de man die zo overduidelijk door God gezonden is.Maar dat is niet het enige. Want ons danken moet niet alleen via Jezus gaan, maar ook allereerst om Hem gaan. Ook hier is er geen verschil met bidden. Wat staat er bovenaan jouw gebedslijstje? Wat heb jij het allermeest nodig: gezondheid, concentratie voor school[onderzoeken], het groene signaal voor een megaorder, de nieuwste CD van K3? Of staat Jezus bovenaan jouw lijstje? Zijn liefde en genade, de vrede met God die Hij je geeft? Ik hoop het van harte dat Jezus jouw topprioriteit is. Maar je snapt wel: als Hij bovenaan je gebedslijst staat, moet Hij ook het eerste zijn waarom je God dankt. Is van alle geschenken die God ons geeft, de Heer Jezus niet het allergrootste? Alzo lief had God had God de wereld dat Hij zijn enige Zoon gaf. Een groter cadeau bestaat niet. Ook dat had de Samaritaan door, ook al wist hij nog niks van het kruis. Jezus, de door God gezonden Messias, was het mooiste dat hem ooit overkomen was. Van deze Jezus had hij niet alleen genezing ontvangen, maar het Leven met een hoofdletter.

Daarom helpt de Heer Jezus de Samaritaan ook overeind met de woorden: "Ga naar huis, je geloof heeft je behouden." Het zijn de bekende woorden die de Heer Jezus al vaker had uitgesproken naar hen toe die in Hem meer zagen dan een wonderdokter, ook meer dan een timmerman. In Hem was God zelf onder de mensen verschenen. De Samaritaan had het begrepen. Bij Jezus is meer te krijgen dan genezing van mijn huid en bevrijding uit deze verbanning. Inderdaad. Jezus is gekomen om ons helemaal te behouden, te redden. Hij geneest onze hele persoon, Hij geneest ons leven.

En wel van de vreselijkste ziekte die de wereld ooit gekend heeft, de zonde. Wat verwacht jij van de Heer God? Wat zoek je bij Hem? Wil je Hem gebruiken? Of wil Hem verlijken en dienen? De negen joden wilden graag profiteren van Jezus' ontferming en genezingskracht, maar wilden Hem blijkbaar niet aannemen als de Zoon van God, hun en Verlosser. Zij gebruikten Jezus. Hun genezing had moeten leiden tot aanvaarding en verlijking van Jezus als Messias. Daarin leken de negen op de 5000 die Jezus naliepen om een teken.

Dat kregen ze. Jezus gaf hun te eten. Maar in datgene waar het teken naar verwees, het echte Levensbrood, waren ze niet geïnteresseerd. Tragisch zoals het met hen ging en met die negen. Redding en eeuwig leven was binnen hun bereik geweest, maar hun dankbaarheid ging niet verder dan alleen het lichaam. In hun melaatsheid waren ze dichtbij Jezus gekomen, hadden ze genezing gekregen, maar door hun ondankbaarheid raakten ze verder verwijderd van Jezus dan ooit.

Zie je het? Wil jij christen zijn, omdat je hoopt dat God je dan zo zegent dat alles in je leven van een leien dakje gaat? Bid jij tot hem om een mooi lichaam? Om een knappe vriend, of vriendin? Een mooie auto? Een betere gezondheid? En als je die hebt gekregen, is dan je droomwens vervuld? Ik hoop dat de Geest dan je ogen geneest van die vreemde bijziendheid. Want hoe mooi dat alles is, het is niets vergeleken bij Jezus en wat God ons in Hem schenkt. Al de gaven die God je geeft, moeten je leiden tot Hem die Gods grootste gave is. Hoe kun je al dat kleine aannemen, en tegelijk het grootste negeren? Leer het van de genezen Samaritaan: alleen als je je dankbaarheid tot Jezus richt en Hem erkent als Gods grootste geschenk, zal je geloof je behouden.

Amen.

Gebed - Onze Vader in de hemel.

Wat zijn we blij dat we U mogen kennen. U bent de bron van al het goede in ons leven. U bent dat voor alle mensen. U laat het regenen over goeden en slechten. Dat is algemene goedheid. Maar helaas is er geen algemene dankbaarheid. De mensen stellen U zo vaak teleur, zoals de negen mannen uit de tekst. En dat geldt ook voor ons. Daarom past ons altijd een gebed om vergeving. Ontferm U over ons. Maak ons opmerkzaam op uw goedheid. Geef dat we toch onze zegeningen tellen. En dan allereerst de zegen van het geschenk van Jezus Christus. Dat u ons bekleedt met zijn rechtvaardigheid, dat we Hem mogen dienen als onze , vrij mogen zijn van de slavernij van de zonde en de duivel. Maak ons dankbaar om Jezus allereerst. Geef dat we in onze dankbaarheid ook altijd door Jezus als de poort naar U willen gaan. Heilig ook ons danken door zijn volmaakte werk. Maak ons vervolgens ook dankbaar voor alles wat we met de Heer Jezus van U ontvangen. Want U wilt ons met Hem alle dingen schenken.

Prijzen en Aanbidden - Een Natuurlijk Verlangen

Het prijzen en aanbidden van God lijkt universeel te zijn. Heb jij ooit van een ontdekkingsreiziger gehoord die een nieuwe stam of cultuur ontdekte die niets vereerde? Aanbidding is een natuurlijk instinct en een primaire behoefte voor elk persoon. Een eenvoudige definitie van aanbidding is een grote toewijding aan of het eren van een goddelijk wezen. Neem even de tijd om na denken over waar jij in dit leven het meest aan toegewijd bent en om jezelf af te vragen, "Is dit mijn toewijdig waardig; aanbid ik een goddelijk wezen?"

We aanbidden niet allemaal dezelfde God, maar iedereen aanbidt iets of iemand. Omdat we allemaal aanbidden, zouden we de reden voor dit verlangen nader moeten bekijken. De meest logische conclusie is dat we door een hoger wezen zijn geschapen met het doel om te aanbidden.

De onophoudelijke zoektocht van de mens bestaat uit het vinden van antwoorden op de fundamentele vragen van de menselijke oorsprong, de aard van de mens, en de bestemming van de mens. Er is een boek dat de antwoorden op al deze vragen heeft, waaronder onze vragen over aanbidding. De Bijbel is een wonderbaarlijk en mysterieus boek dat door God gekozen is als de manier om met ons te communiceren.

God is in zowel het Oude Testament als het Nieuwe Testament het brandpunt van onze toewijding. In Exodus 20:2-3 zegt God, "Ik ben de HEER, uw God ... Vereer naast mij geen andere goden". In Matteüs 4:10 zegt Jezus, "Daarop zei Jezus tegen hem: ‘Ga weg, Satan! Want er staat geschreven: “Aanbid de Heer, uw God, vereer alleen hem." Aanbidding is dus niet slechts een natuurlijk instinct, het is een gebod van God.

Prijzen en Aanbidden - Waarom Zouden Wij Dat Doen?

Alleen God is onze toewijding, onze lof en onze aanbidding waardig. Hij is God, onze Schepper, en we worden geboden om Hem te prijzen en te aanbidden. Psalm 96:9 zegt, "Buig u voor de HEER in zijn heilige glorie, huiver, heel de aarde, als hij verschijnt." Psalm 29:2 zegt, "Erken de HEER, de majesteit van zijn naam, buig u voor de HEER in zijn heilige glorie."

A.W. Tozer zei, "Zonder aanbidding zouden we miserabel ronddolen." God wil niet dat we ons miserabel voelen -- Hij heeft een perfect plan voor onze levens. Hij heeft zo veel dingen gedaan om ons te tonen dat Hij van ons houdt, en hij wil dus niet dat we ons miserabel voelen. Hij wil dat we hoop hebben op een toekomst met Hem - Hij wil dat we een eeuwig leven in de hemel met Hem hebben.

Een leven gevuld met lof en aanbidding vervult onze diepste behoeften, en wonderbaarlijk genoeg geeft dit ook God een immense vreugde. Sefanja 3:17 stelt, "De HEER, je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn liefde zal hij zwijgen, in zijn vreugde zal hij over je jubelen."

Prijzen en Aanbidden - Hoe Doen We Dat?

God vertelt ons in Zijn Woord hoe we Hem kunnen prijzen en aanbidden. Johannes 4:23 zegt, "Maar er komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, hem aanbidt in Geest en in waarheid. De Vader zoekt mensen die hem zo aanbidden". Om God oprecht te kunnen aanbidden, moeten we weten dat Jezus zei, "Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij". Dus, voordat je kan aanbidden op een manier zoals God dat wil, moet je eerst een relatie met Hem hebben opgebouwd door je geloof in Jezus, Zijn Zoon.

De beste manier waarop we God kunnen prijzen en aanbidden is met elke gedachte en met elke daad. Romeinen 12:1-2 stelt, "Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen, want dat is de ware eredienst voor u. U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is".

Prijzen en Aanbidden - Liefde uit het Hart

Veel mensen denken dat lofprijzing en aanbidding alleen bestaan uit het zingen van liedjes in de kerk, maar het is zo veel meer! Het is ook een toestand van je hart -- een bereidheid om God te verheffen en je aan Zijn wil over te geven. Aanbidding is een expressie van liefde en ontzag voor de God die ons meer geeft dan we verdienen. Of je je aanbidding nu uitdrukt door middel van zingen, muziek maken, dansen of op een andere manier, vergeet niet dat je er toe geroepen bent om God met elke handeling te aanbidden, elke dag van je leven. God is heilig, liefhebbend, en onze aanbidding en toewijding waardig.

"Heb daarom de HEER lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten." (Deuteronomium 6:5)

Amen.

De dank op de eerste plaats!

Bij het begin van dit jaar heb ik mij vast voorgenomen om de dank in het middelpunt van mijn geloofsleven te plaatsen. Is het niet zo, dat de dank hier en daar een beetje tekort komt? We leven in een tijd die ons helemaal opeist, een tijd, die geheel en al vervuld is van alle mogelijke dingen. Dan moet de dank "het loodje leggen". Desondanks willen wij toch dankbare kinderen van God zijn.

Mischien kan ik u deze vraag stellen: "Heeft God nog dank van ons tegoed?" Als dat het geval is, dan moeten wij onszelf opnieuw een impuls van dankbaarheid tegenover God geven. Die moet dan niet weggestopt worden, maar juist naar voren geschoven worden.

Moge dat ons denken en handelen bepalen: de dank op de eerste plaats zetten!

In het oude Testament las ik een mooie geschiedenis, die niet erg bekend is, maar ons veel te zeggen heeft. Gods volk werd weer eens bestreden door vijanden van buitenaf. De Ammonieten, de Moabieten en hun bondgenoten bedreigden de joden. In die tijd regeerde koning Josafat in Jeruzalem, die er moeite voor deed om aan Gods wil te doen. Deze koning ontwikkelde een merkwaardige oorlogsstrategie: hij wees zangers aan, die, gekleed in heilige gewaden lofliederen voor de zongen en vóór de bewapende legermacht uitliepen en spraken: "Loof de , eeuwig duurt Zijn trouw." De zangers moesten dus vóór de strijd lof- en dankliederen zingen. De zorgde voor een hinderlaag en uiteindelijk bestreden de vijanden van de joden elkaar zelf. Niet de krijgskunst van Juda was van doorslaggevende betekenis, maar het koor dat met loven en danken voor het leger uit marcde (vgl. 2 Kronieken 20).

Er ligt een bijzonder inzicht in deze geschiedenis opgesloten: wij moeten de dank voorop stellen, niet achteraan. In de eerste plaats, bij al onze plannen - bij alles wat we doen. Dat betekent, dat we eerst dankbaar zullen zijn. Wij wachten niet eerst af hoe alles zich ontwikkelt om dan misschien achteraf - als het goed uitpakt - dankbaarheid te tonen. Dat is wat menselijkerwijs gesproken te verwachten zou zijn. Maar Gods kinderen, die de waarde van Gods zegeningen kennen en hun vertrouwen op de stellen, stellen de dank op de eerste plaats. Zou de lieve God het vandaag niet net zo kunnen doen als destijds bij koning Josafat? Wanneer men begint met loven en danken, dan zal de voor de nodige hulp zorgen. Hoe die hulp er ook uitziet: de schept een mogelijkheid dat wij geholpen worden, zodat alles wat de doortocht belemmerd, moet wijken.

Maar loven en danken heeft ook nog andere gevolgen dan alleen de hulp van God. Het veroorzaakt een bijzondere verhouding tot de , opent de deur ten zegen en geeft bovendien een blij gevoel in de ziel.

Het loven en danken moeten we ook een beetje meer naar buiten uit laten blijken. Kunnen wij ons voorstellen dat we Hem altijd alleen maar in het verborgene, in de binnenkamer, met gesloten jaloezieën zouden loven? Er staat in de Heilige Schrift, dat de jongeren van Jezus God met vreugde en met luide stemmen loofden over alle daden van de (zie Lukas 19:37). Dat wil niet zeggen dat wij op de markt moeten gaan staan en in alle openbaarheid over ons geloof moeten gaan staan praten. Nee, maar we hebben toch gelegenheden genoeg om in de kring waarin we ons bevinden, eens Gods lof te uiten? Wanneer we heel bewust met dergelijke gedachten in onze ziel bezig zijn, blijken daar altijd wel mogelijkheden voor te zijn. Laten we dat van harte doen en bovenal de dank op de eerste plaats stellen.

God danken

De zalige Jozefmaria schrijft in punt 268 van De Weg: “Maak er een gewoonte van, gedurende de dag je hart dikwijls in dankbaarheid tot God te verheffen. — Omdat Hij je dit of dat geeft. — Omdat men je geminacht heeft. — Omdat je niet hebt wat je nodig hebt, of omdat je het wel hebt. Omdat Hij zijn Moeder, die ook jouw Moeder is, zo mooi maakte. — Omdat Hij de zon geschapen heeft en de maan en dat dier en die plant daar. — Omdat Hij die mens zo welsprekend heeft gemaakt en jou stroef van taal... Dank Hem voor alles, want alles is goed.”

Wees Jezus heel dankbaar, want door Hem en met Hem en in Hem, kun je je kind van God noemen. Als u aan de omstandigheden denkt, die uw beslissing om helemaal uit het geloof te leven mede hebben bepaald, dan denk ik dat u, evenals ik, de innig dankt. U bent er immers diep van overtuigd, zonder valse nederigheid, dat u daarbij niet kunt steunen op enige verdienste uwerzijds.

Probeer Jezus in de Eucharistie ook te bedanken met lofzangen tot Onze Lieve Vrouw, de allerzuiverste Maagd, de Onbevlekte Ontvangenis, die de ter wereld bracht! En durf, met de stoutmoedigheid van een kind, tegen Jezus te zeggen: Lieve Jezus, gezegend zij de Moeder die U ter wereld bracht! Ik verzeker je dat Hij dit graag wil horen en dat Hij nóg meer liefde in je ziel zal leggen.

Bij de dankzegging na de communie is het eerste dat onwillekeurig over je lippen komt, een verzoek...: Jezus, geef me dit; Jezus, die ziel; Jezus, dat werk. Maak je niet bezorgd en doe jezelf geen geweld aan; kijk eens naar die goede vader en dat onbevangen, vrijmoedige kind: de kleine steekt zijn handjes in de zakken van zijn vader, op zoek naar snoepjes, nog voordat hij zijn vader ter verwelkoming een kus gegeven heeft. — Nou dan...

Dank God dat je gelukkig bent, met een diepe blijdschap, die zich niet luidruchtig hoeft te uiten. Dank U, Jezus, omdat U volmaakt Mens hebt willen worden, met een Hart dat bemint en allerbeminnelijkst is, dat liefheeft tot de dood toe en dat lijdt; dat wordt vervuld van vreugde en verdriet; dat enthousiast wordt over de wegen van de mensen en ons de weg laat zien die naar de hemel voert; dat zich heldhaftig aan de plicht onderwerpt en zich door barmhartigheid laat leiden; dat waakt over arm en rijk; dat zorgt voor zondaars en rechtvaardigen Dank U, mijn Jezus, en geef ons een hart dat gevormd is naar het Uwe! Maak er een gewoonte van de engelbewaarders bij voorbaat te bedanken… om ze zo nog meer aan je te verplichten.

Ik dank U, , want als U bekoringen toelaat, geeft U ons ook het licht en de kracht van uw genade om te kunnen overwinnen. Ik dank U, , dat Gij bekoringen toelaat, opdat wij nederig zijn! Ieder schepsel, de hele schepping, letterlijk iedere gebeurtenis in je leven, moet je een stap dichter bij God brengen. Het moet je helpen Hem te leren kennen, te beminnen, te bedanken en ervoor te zorgen dat alle mensen Hem leren kennen en van Hem gaan houden.

Als je ergens hard door getroffen wordt, als je een Kruis te dragen krijgt, moet je daar niet over inzitten, maar de juist met een opgewekt gezicht bedanken.
! — zo verzekerde je Hem — ik zou altijd en tegenover iedereen dankbaar willen zijn. Luister eens, je bent geen steen, geen boom, geen muildier…, je behoort niet tot het deel van de schepping dat zijn doel hier beneden vervult. Daarom heeft de jou tot zijn zoon of dochter willen maken… en Hij houdt van jou in caritate perpetua, met eeuwige liefde. Jij wilt graag dankbaar zijn? En zou je daarbij een uitzondering maken voor de ? Elke dag zou er een stormachtig dankgebed uit je ziel moeten opstijgen!

Christenen loven God. Wij prijzen God wegens wie Hij is, en wat Hij voor ons heeft gedaan. Wij prijzen God omdat Hij groot en machtig is. "Want de HEER is groot en zeer te prijzen" (Psalm 96:4). "Verhef U, o HEER, in uw kracht, wij willen uw sterkte met psalmen bezingen" (Psalm 21:14).

"Toen prees David de HEER ten aanschouwen van de gehele gemeente, en David zeide: Geprezen zijt Gij, HEER, God van onze vader Israël, van eeuwigheid tot eeuwigheid. Van U, o HEER, is de grootheid en de kracht, de heerlijkheid, de roem en de majesteit, ja, alles wat in de hemel en op de aarde is; van U is de heerschappij, o HEER, en Gij zijt als hoofd boven alles verheven" (1 Kronieken 29:10,11). "Thans loven wij U, o onze God, en prijzen wij uw heerlijke naam" (1 Kronieken 29:13).

"Alle volken, die Gij gemaakt hebt, zullen komen en zich voor U nederbuigen, o Heer, en uw naam eren; want Gij zijt groot en doet wonderen, Gij, o God, alleen. Leer mij, HEER, uw weg, opdat ik in uw waarheid wandele; verenig mijn hart om uw naam te vrezen. Ik zal U loven, Heer, mijn God, met mijn ganse hart, en uw naam eren voor altoos" (Psalm 86:9 t/m 12).

"Ik zal U verhogen, mijn God, Gij Koning, ik zal uw naam prijzen voor altoos en immer; te allen dage zal ik U prijzen, uw naam loven voor altoos en immer. De HEER is groot en zeer te prijzen, zijn grootheid is ondoorgrondelijk" (Psalm 145:1 t/m 3). "Al uw werken zullen U loven, HEER, uw gunstgenoten zullen U prijzen; zij zullen van de heerlijkheid van uw koningschap spreken en van uw mogendheid gewagen, om de mensenkinderen zijn machtige daden te verkondigen en de luisterrijke heerlijkheid van zijn koningschap. Uw koningschap is een koningschap voor alle eeuwen, uw heerschappij is over alle geslachten" (Psalm 145:10 t/m 13).

Wij vereren God omdat Hij rechtvaardig is: "En mijn tong zal van uw gerechtigheid gewagen, van uw lof de ganse dag" (Psalm 35:28). "Ik zal de HEER loven naar zijn gerechtigheid, en de naam des Heren, des Allerhoogsten, psalmzingen" (Psalm 7:18).

Wij loven God omdat Hij trouw en waarachtig is: "O HEER, Gij zijt mijn God, U zal ik verheffen, uw naam loven, want Gij hebt wonderen gedaan, raadsbesluiten uit een ver verleden in waarheid en trouw volvoerd" (Jesaja 25:1).

Wij prijzen God om Zijn barmhartigheid: "Looft de HEER, want zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid" (2 Kronieken 20:21). "Halleluja. Looft de HEER, want Hij is goed, want zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid" (Psalm 106:1). "Looft de HEER, alle gij volken, prijst Hem, alle gij natiën; want zijn goedertierenheid is machtig over ons, en des HEERN trouw is tot in eeuwigheid. Halleluja" (Psalm 117:1,2).

"Juicht de HEER, gij ganse aarde, dient de HEER met vreugde, komt voor zijn aangezicht met gejubel. Erkent, dat de HEER God is; Hij heeft ons gemaakt, en Hem behoren wij toe, zijn volk, de schapen die Hij weidt. Gaat met een loflied zijn poorten binnen, zijn voorhoven met lofgezang, looft Hem, prijst zijn naam; want de HEER is goed, zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid, en zijn trouw tot in verre geslachten" (Psalm 100:1 t/m 5).

"Gij zijt mijn God, U zal ik verhogen. Looft de HEER, want Hij is goed, ja, zijn goedertienenheid is tot in eeuwigheid" (Psalm 118:28,29).

Wij loven God omdat Hij ons redt. "De HEER is mijn kracht en mijn psalm, Hij is mij tot heil geweest. Hij is mijn God, Hem verheerlijk ik, de God mijns vaders, Hem prijs ik" (Exodus 15:2). "De HEER leeft. Geprezen zij mijn Rots, en verhoogd zij de God mijns heils" (2 Samuël 22:47). "Zingt de HEER, gij ganse aarde, boodschapt zijn heil van dag tot dag. Vertelt onder de volken zijn heerlijkheid, onder alle natiën zijn wonderen. Want de HEER is groot en zeer te prijzen" (1 Kronieken 16:23 t/m 25). "De HEER leeft. Geprezen zij mijn Rots, en verhoogd zij de God mijns heils" (Psalm 18:47). Amen.

Anderen Vergeven - Aanwijzingen van God

2009-07-18T10:32:00.000-07:00

Het lijkt zo te zijn dat het vergeven van anderen een keuze is, en in zekere zin is het ook een keuze, maar God is zeer duidelijk over vergeving. Hij heeft ons in talrijke Schriftteksten specifieke aanwijzingen gegeven, die allemaal in slechts één woord kunnen worden samengevat -- vergeef! God's Woord zegt: "Wanneer je staat te bidden en je hebt een ander iets te verwijten, vergeef hem dan, opdat ook jullie Vader in de hemel jullie je misstappen vergeeft" (Marcus 11:25). "Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden" (Lucas 6:37).

God zegt dat het in ons belang is om te vergeven! Hij praat niet over wat het beste is voor het belang van de persoon die vergeven moet worden. Wij zijn degenen die God probeert te beschermen, niet die andere persoon. Een geest die niet wil vergeven compliceert en compromitteert onze dagelijkse levenswandel met God. Het vergeven van anderen bevrijdt ons van woede en staat ons toe om de genezing te ontvangen die we nodig hebben. De volledige reden dat God ons specifieke aanwijzingen heeft gegeven is omdat Hij niet wil dat er iets tussen ons en Hem instaat. God's liefde voor ons gaat ons verstand te boven. Het vergeven van anderenbespaart ons de gevolgen van het leven met een ongenadig hart.

Het vergeven van anderen bevat geen enkele beslissing die we zouden moeten wikken en wegen. God heeft de ene zonde niet als ernstiger tegenover Hem bestempeld dan de andere en Hij heeft niet de ene zonde bestempeld alsof deze wel vergeven zou kunnen worden en een andere zonde niet. God zegt bijvoorbeeld niet: "Als iemand liegt of van je probeert te stelen, dan moet je hem vergeven, maar als ze je misbruiken of je kind letsel toebrengen, dan kun je hen in ongenade houden". Hij zegt dat iedereen altijd moeten vergeven, en dat we dit onmiddelijk moeten doen.

Anderen Vergeven - Een Persoonlijk Verhaal

Soms is er tijd nodig om anderen te kunnen vergeven. Amy woonde niet meer samen met haar alcohol-verslaafde en haar mishandelende echtgenoot Tim, maar 32 jaar lang was ze niet in staat om hem te vergeven voor het misbruik dat ze onder zijn handen had ervaren. Ze wist dat ze hem zou moeten vergeven, maar ze kon zichzelf er niet toe brengen om dit ook te doen. Ze voelde dat hij haar vergeving niet verdiende. Dit ging zo vele jaren door tot ik op een dag, tijdens een therapeutische sessie met Amy, haar vroeg om met haar hart te luisteren en om open te staan voor alles wat de Heer haar zou kunnen zeggen. Gedurende dat moment van stilte hielp de Heer Amy om in te zien dat Hij van Tim hield, hoewel Hij Tim's acties afkeurde. De Heer maakte het duidelijk voor Amy dat het misbruik niet haar schuld was. Toen ze vervolgens uit haar stille houding opkeek, vertelde ze me hoe alle redenen waarom ze hem niet zou moeten vergeven niet meer geldig waren. Ik vroeg haar of ze er klaar voor was om te vergeven en ze antwoordde: ja.

Amy's inzicht dat de Heer werkelijk van Tim hield, terwijl Hij zijn daden afkeurde, was de reden voor haar om haar hart te veranderen. Toen ze de keuze maakte om Tim te vergeven, verlieten al die gevoelens die haar leven gecompromitteerd hadden haar hart - woede, wrok, angst, onbegrip, en verwarring.

Anderen Vergeven - Het Goddelijke Voorbeeld

We hebben een goddelijk voorbeeld voor het vergeven van anderen! God wist dat de mens vergeving nodig zou hebben, en dus zond Hij Zijn Zoon Jezus om de hele mensheid te redden van de eeuwige gevolgen van hun zonden (1 Johannes 4:9-10). Kolossenzen 3:13 zegt: "Verdraag elkaar en vergeef elkaar als iemand een ander iets te verwijten heeft; zoals de Heer u vergeven heeft, moet u elkaar vergeven". Jezus had niet alleen de macht om te vergeven, maar ook om ons de capaciteit te geven om anderen te vergeven, net zoals wij zelf zijn vergeven.

Anderen Vergeven - Persoonlijke Actie

Het vergeven van anderen begint vaak als een beslissing om onszelf over te geven - een daad van onze wil. Deze overgave nodigt God uit om een begin te maken met het op een dieper niveau op onze levens in te werken, het staat God toe om ons te genezen. Net als dit voor Amy het geval was, kunnen we God vragen om ons te verlichten met het begrip dat we nodig hebben om vanuit onze harten volledig te vergeven. We moeten gewoonweg de keuze maken om open te staan voor vergeving en verzoening.

Onthoudt dat vergeving niet de daden of de persoon rechtvaardigt. Vergeving voorziet niet in God's vergeving voor wat ze gedaan hebben, omdat alleen God dat kan doen. Hoewel niets het verleden ongedaan kan maken, kunnen we wel iets doen aan de toestand van ons eigen heden en toekomst. Het vergeven van anderen effent de weg voor het begin van onze eigen genezing. Als je bereid bent om te vergeven, maar je weet niet hoe, kijk dan eens naar het onderstaande gebed:

Vader God, ik heb Uw hulp en Uw inzichten nodig. Vandaag heb ik een beter begrip gekregen van wat het betekent om anderen te vergeven en met Uw hulp vergeef ik volledig vanuit mijn hart. Net zoals U mij vrijuit hebt vergeven voor het kwetsen van anderen vanwege mijn eigen pijn en zoals U mijn relaties met anderen hebt hersteld. Ik bid voor dit alles in de dierbare naam van Jezus, door wie alle vergeving en genezing mogelijk werd gemaakt. Dank U dat U op manieren van mij houdt die ik nooit zal begrijpen. In de naam van Jezus, Amen.

Elkaar vergeven, hoe doe je dat?

Omgaan met mensen is niet eenvoudig. Want enerzijds kunnen relaties ons veel plezier en voldoening schenken, anderzijds kunnen we ons in deze relaties ook diep gekwetst voelen. Het is fantastisch als we ouders hebben gehad die ons gesteund en bemoedigd hebben, maar wat een zware hypotheek kan er op iemands leven liggen wanneer zijn ouders hem mishandeld en vernederd hebben. Wat een vreugde als je partner je bemint, bewondert en dagelijks van je geniet, maar wat een verwonding als deze partner je belachelijk maakt of bedriegt.

Vergeving is voor christenen het centrale onderwerp in hun geloofsbeleving. Het is daarom niet verwonderlijk dat ook in de relaties met anderen vergeving een belangrijk thema is. Bovendien benadrukken de bijbel en met name de evangeliën op niet mis te verstane wijze het belang van vergeving. Maar in de praktijk is dat niet zo eenvoudig. Want wat doe je als de bovengenoemde ouders jouw vergeving niet nodig denken te hebben? Of als je zo diep gekwetst bent door je partner, dat je besluit om te willen vergeven er toch telkens door geblokkeerd wordt? Veel christenen, die denken vergeven te hebben, verdringen vaak hun boosheid en kwetsuren, met als gevolg dat het er op een andere manier uit komt. In het pastoraat helpen voorgangers en pastorale werkers mensen een weg te vinden in vergeving. Maar ook dat is niet eenvoudig. Wanneer is men aan vergeving toe? En hoe doe je dat precies? Betekent vergeven alleen maar 'geen haat toe te laten in je hart', of is het meer dan dat?

Daarom geef ik hieronder een aantal stappen die je kunnen helpen om zelf de weg van vergeving te gaan of die je kunnen helpen om een ander daarin te begeleiden.

Eerst een belangrijke opmerking. Vergeving is een relationeel begrip. Zowel de kwetsuren als de vergeving vinden plaats binnen een relatie van personen. Dat betekent dat niet het aangerichte kwaad het voorwerp van jouw vergeving is, maar de persoon die je dit heeft aangedaan. Jezus heeft niet het kwaad met God verzoend, maar de mens(en). Dat betekent dat je naar de ander als persoon zult moeten kijken en over hem/haar moet nadenken. Het kwaad vergeven is heel gemakkelijk. Wanneer je niet wenst na te denken over de emotionele kant van de relatie, koppel je het kwaad los van de ander en ontken je in zekere zin wat het jou relationeel gedaan heeft. Je begrijpt dat dit een ongezonde en onechte houding in jezelf bewerkstelligt .

En tegelijkertijd is dit een onmogelijk iets. Omdat jouw gevoel van rechtvaardigheid dit kwaad niet kan loochenen en het voor jouw gevoel tussen de ander en jou in blijft staan.
Vergeving betekent daarom het kwaad ten volle het kwaad laten als iets onherroepelijks en onvergefelijks. Want er is geen reden voor dat kwaad. Anders ga je jezelf beschouwen als iemand die dit kwaad verdient en jezelf er door laten vernietigen. Vergeving betekent nadenken over de ander als persoon en nadenken of je hem wel wilt vergeven. Of verzoening iets is, dat je wenst uit te voeren.

1. De pijn erkennen en emoties uiten

Vaak slaan we deze stap liever over. We zeggen dan: ?Het is zo erg niet? of ?Ik moet niet zo met mezelf bezig zijn? of ?Ik moet daar toch boven kunnen staan?. In plaats van onze emoties te tonen kiezen we er dan voor de pijn dapper te verdragen. Of als niemand het ziet in ons eentje te gaan zitten huilen. Maar de prijs van het niet voelen en uiten van je pijn is enorm! Het komt er later via een omweg uit: door verbittering, onderhuidse opmerkingen en klagen, of we gaan ons vervreemden van wat we echt voelen en diep van binnen beleven. Met als gevolg een oppervlakkige manier van leven waarbij we onze emoties buiten schot houden.

Hoe komt het toch dat het gedrag van anderen ons zo diep kan kwetsen? Ten eerste komt dat omdat we zo afhankelijk van anderen zijn. Onze identiteit, ons kijken naar onszelf, hangt af van wie we zijn in de ogen van anderen. Dit proces zet zich reeds op gang bij onze geboorte en vormt een rode draad door ons leven. Ons ego groeit daarbij maar langzaam weg van onze opvoeders en mensen die een grote invloed op ons hebben. Ten tweede wordt bij benadeling onze behoefte aan (zelf)respect aangetast: "Wie ben ik in zijn ogen als hij me dat heeft aangedaan".

Ten derde wordt (bij intieme relaties/ontrouw) het beeld van geliefd zijn door de ander vernietigd. In waardevolle relaties heb je een vast idee dat je geliefd bent in de ogen van de ander en dat dit zo zal blijven. Wanneer de ander je dan diep kwetst (bijvoorbeeld door ontrouw of door je te laten vallen) wordt het idee van bemind te zijn onherroepelijk beschadigd. Let wel: zich bemind voelen is een fundamentele behoefte van iedereen.

De oplossing ligt in de eerste plaats in het uiten van de emoties die hiermee samenhangen (boosheid, verdriet, pijn, afschuw haat, enz.). Het helpt je om je zelfrespect weer te herstellen. Je neemt het eigenlijk voor jezelf op en je zegt: "Dat had niet mogen gebeuren". Wanneer je deze gevoelens toelaat, ontstaat er een emotioneel heftige, maar in tijd een overzichtelijke periode.

Beter de korte dan de lange pijn. In deze fase is het van belang dat er van wie dan ook erkenning komt voor het leed, onrecht en benadeling die er geweest is, zonder dat er wat van afgeknabbeld wordt. Dat anderen het erger hebben, helpt niet. Dat een maagoperatie erger is dan een kies trekken is geen goede vergelijking. De drie vrienden van Job zwegen zeven dagen: dit was erkenning. Helaas bleef het daar niet bij, want daarna gingen ze op zoek naar verklaringen en deden ze de erkenning weer teniet. Zo doen ook wij vaak het goede teniet door iets te zeggen, terwijl een arm om de schouder voldoende is.

2. Het kwaad laten stoppen

Het kwaad moet stoppen. De vragen die God telkens weer opnieuw door de psalmisten en de profeten voor de voeten worden gegooid zijn: ?Wanneer...? en ?Hieraan weet ik, als...? We kunnen onmogelijk leven met het kwaad. En de vraag naar het stoppen van geweld en pijn is legitiem en noodzakelijk.

We zijn zelfs geen goede christenen als we niet strijden tegen het kwaad en niet helpen het kwaad te stoppen. In deze fase is het belangrijk om het belang van gezonde assertiviteit en grenzen te leren.

Het overspel moet stoppen, evenals het liegen, het misbruik, de fraude, het gokken en het drinken. Je kunt niet vergeven en het kwaad door laten gebeuren. Dan word je eigenlijk onderdeel van het kwaad. Met het laatste restje waardigheid dat je hebt, mag en moet je zeggen: STOP.

Ook hierin heeft de omgeving een grote taak. Dat je je als omstaander enorm machteloos kunt voelen, doet niets af van de plicht om samen met de benadeelde het kwaad een halt toe te roepen. Zelfs al kan dat een proces van jaren zijn.

3.Het kwaad vereffenen (over gelijkwaardigheid)

Dit is een wat moeilijke gedachte. Hellinger zegt dat het één van de fundamentele behoeften van de mens is om evenwicht te ervaren in het geven en nemen. Ontvang je teveel, voel je je afhankelijk/schuldig aan de ander. Geef teveel, loop je het gevaar je superieur te voelen. De oud-testamentische wet 'oog om oog, tand om tand' heeft een diepe, zinvolle betekenis. Het betekent dat het kwaad (en zelfs elk kwaad apart) ernstig wordt genomen. Een oog voor een oog en een tand voor een tand. Zo moet er ook een bepaalde vereffening plaats kunnen vinden, wil je kunnen vergeven en samen weer op een voet van gelijkwaardigheid verder kunnen gaan.

Denk maar aan het bijbelse begrip rechtvaardigheid. Zie psalm 51:6 (Rom. 3:4): ?opdat gij rechtvaardig blijkt in uw uitspraak?. Rechtvaardigheid is nodig (zowel voor dader als slachtoffer) om ons zelfrespect te herstellen en weer bruikbaar te worden voor God en de mensen. Alleen binnen het veilige kader van rechtvaardigheid is vergeving mogelijk.

Wanneer je boos bent, is dat niet omdat je wraak wilt nemen of dat je agressief wilt zijn, maar omdat je eergevoel hersteld moet worden (Cuvelier). En daarvoor is een bepaalde vereffening nodig. Dat kan bijvoorbeeld doordat de ander schuld erkent en daarvoor wilt lijden. Hij wil iets terugbetalen voor wat hij misdeed. Wanneer dat niet gebeurt, is het nodig dat je de ander laat weten dat je benadeeld bent en dat het kwaad zo tussen jullie aanwezig blijft. Of dat je een bepaalde vorm van ?vergelding? kiest, zoals eens extra duur op vakantie gaan, een motor kopen enz. (een tijdelijke ?wraakperiode? die afgesloten kan worden). Wanneer de ander geen herstel van de relatie wil, kan deze fase ervoor zorgen dat de ander geen ereplaats meer krijgt in jouw gedachten. Je laat de mooie ?foto? die je van de ander had bewust wat kreukels krijgen. Dit is eigenlijk een fase van doodgaan, opdat je daarna weer verder kunt gaan leven.

4. Hezelf vergeven

We voelen onszelf ook altijd een beetje schuldig bij aangedaan leed. Dit is meestal niet terecht, in enkele gevallen een beetje, maar zelden geheel. Ook dan heeft de ander geen recht mij zo te behandelen, welke fouten ik ook gedaan heb. Het is belangrijk om deze loskoppeling te maken, willen we het kwaad niet legitiem maken.

Veel belangrijker is dat de bijbel ons laat zien dat ook wij vergeving nodig hebben. Ook wij doen anderen pijn en kwetsen anderen. Jezus zegt: ?wie zonder zonde is.......... werpe de eerste steen?. En niemand waagde het te doen.

Het is juist deze verootmoediging die ons helpt om tot een gezonde, evenwichtige houding naar degenen die ons benadelen te komen. Jezus liet Petrus vastlopen, opdat hij zichzelf zou leren kennen en zo bruikbaar zou kunnen worden. Onszelf als vergeven mensen zien, geeft ook ruimte om de ander zijn vergeving te gunnen. Niet als een vanzelfsprekendheid, maar als een kans.

5. Een ander standpunt/gezichtsveld innemen

In de niet-gelovige hulpverlening heeft men het over begrip hebben voor de ander en hem/haar zo te ontschuldigen.Voor mij blijft dat een moeilijke weg, want je loopt het gevaar dat je of de ander of het kwaad niet ernstig neemt. Veel meer helpt mij de visie die God ons geeft op vergeving. In Matth. 18 wordt een verhaal gegeven over verhoudingen en posities. Een koning vergeeft zijn slaaf, ondanks dat het om een groot bedrag gaat. Daarna eist deze slaaf van zijn collega wel het volle pond, hoewel het hier om een klein bedrag gaat.

In dit verhaal worden drie stappen van ons gevraagd. Ten eerste dat we erkennen dat ook wij in de schuld bij God staan (drie miljoen euro). Ten tweede dat wij aanvaarden dat Hij ons onvoorwaardelijk vergeeft (drie miljoen euro). Ten derde dat Hij het vanzelfsprekend vindt dat wij dit ook naar anderen doen (drie honderd euro).

Vergeving schenken, omdat wij zelf vergeving hebben ontvangen en daarmee komen wij bij de N.T. visie op vergeving (Efez. 4:32/Col. 3:13): elkaar vergevend zoals.
In zekere zin vind je dat ook bij Jozef in Gen 50:20: God heeft het kwade ten goede omgebogen. Vanuit deze visie kan vergeving geschonken worden. Het hogere doel is gezien.
Als Paulus ons duidelijk maakt dat ook wij een bediening van verzoening hebben (II Cor. 5:18), kan dat alleen vanuit dat hogere gezichtspunt dat God het kwade laat medewerken ten goede. Dat vergeving niet een ontkenning van het kwaad is, maar het dienen van een hoger doel: het redden van een mens.

Hiermee zien we het grote verschil tussen ontschuldigen en vergeven. Ontschuldigen is een offer dat je de dader aanbiedt en meestal zijn we daar niet toe in staat. Vergeving is geven vanuit een overschot. Je ervaart jezelf als een vergeven persoon en daarom kun je ook vergeving schenken.

Vergeving vereist verbeeldingskracht. De ander zien in wat hij kan worden en niet alleen door de nauwe koker van de schuld. De oudste zoon (Lucas 15) moest anders leren denken: niet meer in termen van goed en slecht, maar van dood en levend.

6. De wraak aan Iemand anders overlaten

Bij faling komt de grootste schuldeiser het eerste recht toe. Wanneer een kleine schuldeiser zijn schuld laat opnemen in het pakket van de grote schuldeiser maakt deze meer kans om zijn deel terug te krijgen. En dat is de reden waarom wij onze wraak aan Hem moeten overgeven. Niet omdat wij geen recht op wraak zouden hebben, maar omdat, wanneer wij het recht in eigen hand nemen, wij weinig kans maken dat ons recht gedaan wordt.

God is de eerste en grootste schuldeiser van ieder mens. Geef het aan Hem. Hij kan onze belangen veel beter verdedigen dan wij. Laat Hem onze schuld in zijn pakket opnemen, zodat onze rechten zeker zijn (Rom12:17-21/ Hebr. 10:30). Dit loslaten van wraak en haatgevoelens omdat iemand anders ervoor zorgt, geeft ons ruimte om onze energie aan positieve dingen te wijden.

7.willen vergeven

Vergeven moet niet ontstaan uit plicht of opdracht, maar vanuit een verlangen. Een verlangen om naar de ander te zien vanuit Gods ogen. Om de ander weer een kans te geven, omdat God dat doet met ons. Hier geldt hetzelfde als met geld geven: God heeft de blijmoedige gever lief.

En wanneer je hier nog niet toe in staat bent, moet je eerst zorgen dat het verlangen begint te groeien door de ander en de situatie vanuit Gods hogere bedoelingen te leren zien.

8.trachten tot een dialoog te komen

Vergeving is een relationeel begrip. Het hangt samen met de mogelijkheid tot ontmoeting. Deze ontmoeting kun je niet afdwingen. Daarom geldt: voor zover het van u afhangt (Rom. 12). Voor het aandeel van de ander ben je niet verantwoordelijk. Om tot zo?n dialoog te komen, is een grote mate van veiligheid nodig. Anders kun je opnieuw gekwetst worden. En daarin is de bemiddeling van een derde persoon erg verstandig. Via deze omweg kan voorzichtig afgetast worden of een directe of indirecte (bijvoorbeeld via een brief) ontmoeting zin heeft.

In het huwelijk kan dit door samen afspraken te maken. Bijvoorbeeld doordat je afspreekt dat eenmaal per week op een neutrale plaats, ieder zich om beurten kan uitspreken, zonder dat de ander er tussen komt.

9. stapsgewijs tot gelijkwaardige uitspraken komen

Zowel het slachtoffer als de dader moeten elk hun verhaal kunnen doen. Beide partijen moeten gehoord worden. Dit kan natuurlijk vastlopen, doordat de dader zich weer gaat verontschuldigen en dan stopt het ook. Maar wanneer er wederzijds erkenning komt, kan er ook vergeving en verzoening komen. Als er geen schuld wordt erkend, kan er geen relationele vergeving zijn. In Lucas 17:3 staat: indien hij berouw heeft. In de statenvertaling staat het nog mooier: indien het hem leed is. Alleen op die voorwaarde is relationele vergeving mogelijk.

Wanneer de schuld niet wordt erkend, blijft die tussen jou en de ander liggen. Dat wil nog niet zeggen dat je de ander mag haten. Ook je vijanden moet je liefhebben, maar dat is nog niet vergeven.

Anderzijds is ons menselijk berouw ook nooit volkomen. We moeten dus voorzichtig zijn. Het gebeurt helaas weinig dat we het gevoel hebben dat de ander echt begrijpt wat hij ons heeft aangedaan. En vaak is het zo dat het berouw bij de ander kan groeien, wanneer hij jouw verhaal gehoord heeft. Maar bij het totaal afwezig zijn van berouw stopt het hier absoluut.

10 vergeving (uitspreken)

Of schrijven of tonen. In ieder geval is het een besluit bij jezelf nemen, los van de ander. Vergeving blijft een genade, onvoorwaardelijk en onafhankelijk van jouw kant genomen.
Dat betekent niet dat je daarna geen emoties meer van verdriet en boosheid mag hebben bij bepaalde herinneringen. Maar wel dat je jezelf en elkaar mag blijven bepalen bij het feit dat je een besluit tot vergeving hebt genomen. En dat dit boven deze gevoelens staat. 'Zegen hen die u vervloeken' betekent dat er iets is dat boven die vloek uitstijgt, namelijk de zegen en dat deze van jou het laatste woord krijgt.

11. leidt vergeving naar verzoening?

Een eventuele gedeeltelijke of stapsgewijze verzoening hangt af van de mate waarin het vertrouwen zich herstelt. En dit hangt af van de stappen die de dader wil doen om tot rechtvaardigheid te komen, zoals boete doen, werken aan herstel, zichzelf gerechtelijk laten vervolgen, schadeloosstelling, alimentatie enz. betalen. Want alleen wanneer het verleden door beide partijen ernstig wordt genomen en al het mogelijke wordt gedaan om herstel te bevorderen, kunnen zowel dader als slachtoffer beginnen het verleden een plaats te geven.

Tenslotte is er nog één belangrijke vraag te beantwoorden. Bevordert de weg van vergeving ook je eigen genezing? Waarschijnlijk wel. Het nemen van de hiervoor beschreven stappen zuiveren ons gemoed en motivaties en maken gezonde energie vrij. Maar het is nooit het doel van vergeving.

Kijk naar het verhaal van Job. Zijn herstel kwam toch heel langzaam, nadat hij voor zijn vrienden had gebeden. Sommige wonden genezen echter nooit in dit leven. En bepaalde gevolgen van het kwaad blijven. Zoals een kind na verkrachting, de echtscheiding na overspel of de handicap na een ongeval. Vergeving kan dan misschien helpen bij de verwerking, maar de integratie van het verleden is toch een lang proces waarin meer dingen nodig zijn.

He can never therefore be reconciled to your sin because sin itself is incapable of being altered; but He may be reconciled to your person, because that may be restored.

Leren Vergeven

Ben je kwaad op iemand omdat hij je iets heeft misdaan? Probeer hem dan te vergeven. Vergeven doe je namelijk niet voor de ander, maar voor jezelf.

Een spiraal van negatieve energie

Woede is een gevoel waar je niet bepaald blij van wordt. Wanneer je erg boos op iemand bent omdat hij je iets heeft misdaan verkeer je dag in, dag uit in een negatieve staat. Je 'vergiftigt' je eigen denken met negatieve gedachten. Dit nare gevoel is iets wat alleen jij voelt. Degene die je iets heeft aangedaan heeft er geen last van. Hij kan gewoon verder met zijn leven.

Oneerlijk gevoel

En dat maakt woede direct erg oneerlijk. Het intense gevoel van woede kan je hele leven negatief beinvloeden, maar degene die de woede veroorzaakt heeft in principe nergens last van. Daarom is het belangrijk dat je de ander leert te vergeven zodat je je woede los kan laten. Alleen dan voorkom je dat die ander je nog meer tot last is.

Wat houdt vergeven in?

Wanneer je vergeeft laat je alle negatieve energie rondom een vervelende gebeurtenis varen. Je realiseert je dan dat alles wat gebeurd is niet meer teruggedraaid kan worden. Maar, vergeven is zeker niet jezelf van de dommen houden!

Vergeven is niet:

De daden van de persoon goedpraten.

Vergeten of ontkennen wat er is gebeurd.

De gevolgen en gevoelens kleiner maken dan ze zijn.

Jezelf vernederen.

Wat is vergeven dan wel?

Vergeven is als het ware het 'losmaken van de ander'. Het gaat erom dat je alle negatieve energie laat varen en het niet toelaat dat die ander, zonder dat hij het misschien weet, jouw gevoelens regeert. Vergeven is het stoppen met hopen op een beter verleden. Je kunt niets veranderen aan wat er is gebeurd, je kunt wel bepalen hoe je er nu mee omgaat.

Hoe kun je vergeven?

Adem eens een paar keer diep in en uit. Denk aan wat er is gebeurd, wat het met je heeft gedaan en wat het in de toekomst met je gaat doen. Schrijf het eventueel allemaal van je af. Haal in verbeelding de bewuste persoon voor je, en zeg tegen hem dat je hem vergeeft. Dat je je niet meer druk gaat maken om wat er is gebeurd omdat je er niets meer aan kunt veranderen. Je kiest voor het nu en de toekomst, en dan heb je niets aan opgekropte woede.

Laat de negatieve gevoelens uit je varen. Je hoeft niet daadwerkelijk tegen die persoon te zeggen dat je hem vergeeft als je dat niet wilt. Vergeven doe je voor jezelf. Zodra jij de woede uit je hebt gehaald, doet de ander er niet meer toe. Je kunt desnoods breken met deze persoon. Laat wel blijken dat je de ander vergeeft voor jezelf, niet voor hem. En maak duidelijk dat hij dan ook niet over je heen kan lopen.

Vergeven kan voelen als een verlossing

Als je echt heel boos op iemand bent, en daar dagelijks in je gedachten mee bezig bent kan vergiffenis je verlossen. Het kan je een vrij gevoel geven zonder dat je jezelf vernedert. Je vergeeft de ander zodat jij verder kunt. Je hoeft het echter niet te vergeten. Je geeft jezelf gewoon de ruimte om nieuwe, meer positieve gevoelens in je leven toe te laten.

Wat Jezus zei over vergeving Mattheüs 18:21 – 35

Daarop kwam Petrus bij hem staan en vroeg: ‘Heer, als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe vaak moet ik dan vergeving schenken? Tot zevenmaal toe?’ Jezus antwoordde: ‘Niet tot zevenmaal toe, zeg ik je, maar tot zeventig maal zeven.

Daarom is het met het koninkrijk van de hemel als met een koning die rekenschap wilde vragen van zijn dienaren. Toen hij daarmee begonnen was, bracht men iemand bij hem die hem tienduizend talent schuldig was. Omdat hij niets kon terugbetalen, gaf zijn heer bevel dat de man samen met zijn vrouw en kinderen en alles wat hij bezat verkocht moest worden, zodat de schuld kon worden ingelost. Toen wierp de dienaar zich aan de voeten van zijn heer en smeekte hem: “Heb geduld met mij, ik zal u alles terugbetalen.” Zijn heer kreeg medelijden, hij liet hem vrij en schold hem de geleende som kwijt.

Toen deze dienaar naar buiten ging, trof hij daar een van de andere dienaren, die hem honderd denarie schuldig was. Hij nam hem in een wurggreep en beet hem toe: “Betaal me alles wat je me schuldig bent!” Toen wierp deze zich voor hem neer en smeekte hem: “Heb geduld met mij, ik zal je betalen.” Maar hij wilde daar niet van weten, integendeel, hij liet hem gevangenzetten tot hij de hele schuld zou hebben afbetaald.

Toen de andere dienaren begrepen wat er gebeurd was, waren ze zeer ontdaan, en gingen ze naar hun heer om hem alles te vertellen. Daarop liet zijn heer hem bij zich roepen en hij zei tegen hem: “Je bent een slechte dienaar. Heel die schuld heb ik je kwijtgescholden, omdat je me erom smeekte. Dan had jij toch zeker ook medelijden moeten hebben met die andere dienaar, zoals ik medelijden heb gehad met jou?” En zijn heer was zo kwaad dat hij hem in handen van de gerechtsbeulen gaf tot hij de hele schuld zou hebben terugbetaald. Zo zal mijn hemelse Vader ook ieder van jullie behandelen die zijn broeder of zuster niet van harte vergeeft.’

Kun je jezelf vergeven?

Zelfvergeving? Voor velen een raar begrip. Kun je jezelf vergeven? Bestaat zoiets en hoe doe je dat dan? heeft niemand u veroordeeld

In de Bijbel staat een prachtige geschiedenis van een vrouw die voor Jezus gesleept wordt:
“Toen brachten de schriftgeleerden en de Farizeeën een vrouw bij hem die op overspel betrapt was. Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus: ‘Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt toen ze overspel pleegde. Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen. Wat vindt u daarvan?’ Dit zeiden ze om hem op de proef te stellen, om te zien of ze hem konden aanklagen. Jezus bukte zich en schreef met zijn vinger op de grond. Toen ze bleven aandringen, richtte hij zich op en zei: ‘Wie van jullie zonder zonde is, laat die als eerste een steen naar haar werpen.’ Hij bukte zich weer en schreef op de grond. Toen ze dat hoorden gingen ze weg, een voor een, de oudsten het eerst, en ze lieten hem alleen, met de vrouw die in het midden stond. Jezus richtte zich op en vroeg haar: ‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’ ‘Niemand, heer,’ zei ze. ‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus. ‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’” (Johannes 8:3-11)

eerlijk of oneerlijk

In dit verhaal komen een aantal zeer vreemde zaken naar boven:
Ten eerste was deze vrouw betrapt op overspel. Maar overspel doe je toch niet alleen?
Dan zijn het mannen die de vrouw voor Jezus brengen en Hem uitdagen met een oordeel te komen.

Tenslotte is het een valstrik: de zaak is oneerlijk, het gevraagde oordeel echter niet. Het oordeel is terecht. Er was overtreding.

geen veroordeling

Toch kiest Jezus voor vergeving en Hij doet dat op een heel nederige integere manier naar de vrouw. In tegenstelling tot de mannen verkleint Hij zich ten opzichte van de vrouw en velt een oordeel over de hoogmoed van de aanklagers.
En dan zegt Hij dit: ‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’ ‘Niemand, heer,’ zei ze. ‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus. ‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’
Gewoon: ‘Ik veroordeel je ook niet’. Ga naar huis en zondig niet meer.’

Niets meer.
Geen enkel pastoraal gekwebbel.
Geen vraag, hoe het toch zover gekomen is.
Geen vergelijking van de situatie.
Geen gezemel over die rot-farizeeërs.
Gewoon: “Ik veroordeel je ook niet”

ontvangen of niet ontvangen

En de vrouw? Liep ze zomaar weg, met de gedachte: “Nou daar ben ik goed van afgekomen?” Of had ze de rechtvaardigheid ontmoet en genade ontvangen? Pure, zuivere onverdiende genade van een man zonder zonde die zich voor haar vernederde tegenover een stoet mannen en de gevestigde religie. De enige die haar wel veroordelen kon, vergaf haar!

jezelf vergeven

Hoe voelt zoiets?Je voelt het oordeel en je veracht jezelf. Je zal moeten erkennen dat je zelf fout zat en dat dit echt genade is, welke je moet ontvangen, omarmen, je toe-eigenen. Je zult jezelf moeten vergeven. Vergeven – het oordeel dat je over jezelf hebt, wegnemen en naar jezelf gaan kijken zoals Jezus je aankijkt op het moment van aanklacht.

de keuze

En dan… dan is het soms nog moeilijker jezelf onder ogen te komen. Soms zie ik die vrouw daar nog staan. Iedereen weg. Geen stenen, behalve de steen in haar eigen hand. En dan stuurt Jezus haar weg: “Ga naar huis en zondig niet meer” Ontvangt ze de genade om zichzelf te vergeven? Als ze gezien heeft, wat Jezus daar letterlijk voor haar deed wel. Als ze dat niet gezien heeft, weet ik het niet. Dat zijn nu van die ontmoetingen met Jezus waar Hij de keus aan ons laat.

Uw zonden vergeven Mattheus 9: 1 – 17

De eigenlijke nood van ons leven is, dat wij ons afwenden van God, zijn geboden niet volgen in liefde tot Hem en de naaste. Vandaar dat Jezus bij de verlamde man begint met het over zijn zonde te hebben.

Wij hebben het doorgaans meer over onze zorgen dan over onze zonden. Ook als wij bidden. Toch is onze zonde het allerergste. En daarvan wil Christus ons afhelpen. Iets daarvan moet ook de tollenaar Levi hebben aangevoeld. Tollenaars waren zeer verdachte lieden in Israël. Handlangers van de Romeinen, die de Joden verdrukten. Parasieten die fantatstische bedragen verdienden.

Jezus echter zag Mattheus, de tollenaar, áán en sprak hem aan: ‘Vollg Mij’. En de man kan de blik van Jezus’ barmhartige ogen niet weerstaan, ook niet de klank van zijn beslissende stem. Hij staat op en volgt Hem. De Heiland krijgt hierover nogal wat te horen van de mensen die zich ver boven zo’n tollenaar verheven voelen. Maar Mattheus is er goed mee. Het is de man, die later dit evangelie heeft geschreven.

Jezus zegt dit woord vandaag tegen ons. Zo eenvboudig. Een kind kan het begrijpen: Volgt Mij. Alleen een kind kan het begrijpen. Wij passen niet in het gevolg van Jezus – het is geen gezicht. Maar Hij vergeeft dat wat ons zou buitensluiten. Dat is ons geluk.

Jezelf Vergeven - Een Geloofssysteem

Het is cruciaal om jezelf te vergeven. Er bestaat een neiging in ons allen om onszelf meer verantwoordelijk te houden dan anderen. Misschien ben jij wel één van die mensen die het kan rechtvaardigen om anderen te vergeven, zelfs voor vreselijke dingen die ze gedaan hebben, maar kun je maar geen rechtvaardiging vinden om jezelf te vergeven voor soortgelijke of zelfs minder ernstige fouten. Misschien geloof je wel dat jezelf vergeven niet eens een optie is omdat je het idee hebt dat je jezelf in een blijvende staat van herinnering moet houden zodat je niet vergeet wat je gedaan hebt. Misschien geloof je wel dat er een prijs betaald moet worden, de een of andere levenslange straf die je moet uitzitten.

Jezelf Vergeven - Het Goddelijke Voorbeeld

Het vergeven van jezelf wordt niet specifiek in de Bijbel behandeld, maar er bestaan principes over vergeving die in dit geval zouden moeten worden toegepast. De Bijbel vertelt ons bijvoorbeeld dat, wanneer God ons vergeeft, Hij zich dan onze zonden niet meer zal herinneren (Jeremia 31:34). Dit betekent niet dat onze alwetende Vader deze zal vergeten, maar veeleer dat Hij -omdat Hij ons deze zonden vergeeft- er voor kiest om deze zonden niet op een negatieve manier naar boven te brengen. Petrus zei: "Nu begrijp ik pas goed dat God geen onderscheid maakt tussen mensen" (Handelingen 10:34). Wanneer we "geen onderscheid" toepassen op zaken die met vergeving te maken hebben, dan kiest God er dus niet voor om de één wel te vergeven en de ander niet. Hij vergeeft iedereen die in Jezus Christus gelooft. Wanneer we deze standaard van "geen onderscheid" op onszelf toepassen, dan is het dus net zo belangrijk om onszelf te vergeven als het is om anderen te vergeven.

Jezelf vergeven is niet hetzelfde als vergeten. Het heeft ook niets te maken met het steeds maar weer op een negatieve manier naar de voorgrond brengen van de dingen die je verkeerd hebt gedaan. Het vergeven van jezelf bestaat eenvoudigweg uit het laten varen van de dingen die je tegen jezelf inbrengt zodat je verder kan gaan met God. Wanneer God gewoon verder gaat, moeten wij dan niet hetzelfde doen? Filippenzen 4:9 stelt dat we de dingen die we van God en Zijn Woord geleerd hebben in de praktijk moeten brengen. Het doorgaan met het afspelen van de gedachten over de gebeurtenissen van onze zonden is in strijd met Filippenzen 4:8. Dit vers vertelt ons dat we ons moeten bezinnen op alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is: kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.

Jezelf Vergeven - Persoonlijke Actie

Spreuken 16:25 zegt: "Een mens denkt de juiste weg te gaan, terwijl hij eindigt bij de dood". De energie die nodig is om woede, haat en afgunst ten opzichte van jezelf te huisvesten is uitputtend. Elk beetje energie dat we gebruiken voor negatieve activiteiten en het overpeinzen van onze spijtgevoelens berooft ons van de energie die we nodig hebben om de mens te worden die God wil dat we zijn.

Het leven is gevuld met keuzes en elke keuze die we maken zal ons ofwel in een positieve richting sturen die ons leven biedt, of ons beroven van de mogelijkheid om een individu te zijn die leven kan bieden. Het vergeven van onszelf laat ons er niet zomaar "mee wegkomen", het rechtvaardigt niet wat we gedaan hebben en het is ook geen teken van zwakheid. Vergeving is een keuze waar moed en kracht voor nodig is en het geeft ons de kans om te overwinnen in plaats van het slachtoffer te blijven van onze eigen hoon.

Als je jezelf of je zonden uit het verleden niet vergeeft, dan is dat een vorm van hoogmoed. Wanneer we een afwijkende verzameling van standaarden op onszelf toepassen, een hogere standaard voor onszelf dan voor anderen, dan is dat hoogmoedig. Wanneer we in onszelf een mogelijkheid vinden om anderen te vergeven, maar niet onszelf, dan zeggen we feitelijk dat we minder in staat zijn om een slechte beslissing te maken dan anderen: we zijn op de een of andere manier intuïtiever, wijzer, voorzichtiger dan anderen of hebben meer inzicht en daarom hebben we geen excuus en zouden we onszelf niet moeten vergeven. Wanneer we de vergeving afwijzen die ons door God en anderen wordt aangereikt, dan weigeren we onszelf te vergeven en dan plaatsen we onszelf feitelijk boven alle anderen en dat is hoogmoed! Spreuken 16:18 zegt: "Hooghartigheid gaat vooraf aan ellende, hoogmoed komt voor de val". Het niet vergeven van onszelf zal leiden tot zelfvernietiging, een hooghartige geest en een val. Christelijke vergeving zal vrede brengen.

Jezelf Vergeven - Anderen en Jezelf Helpen

Jezelf vergeven is ook belangrijk voor de mensen in je invloedssfeer. Het is een bekend feit dat gekwetste mensen anderen kwetsen. Hoe langer je probeert te vermijden om jezelf te vergeven, des te langer je het gevoel zal hebben dat je verdient te lijden voor wat je gedaan hebt, en des te explosiever je zal worden, en des te vaardiger je zal worden in het kwetsen van anderen.

De realiteit is dat je niet kunt veranderen wat er gebeurd is. Je kunt levens niet herstellen tot hoe ze waren vóór deze gebeurtenissen. Maar, je kan wel een verschil uitmaken in de levens van anderen. Je kunt wat teruggeven van wat je hebt weggenomen door een nieuwe plek te vinden waar je je tijd en compassie kunt investeren. Vergeef jezelf en laat de genezing beginnen!

Het vergeven van jezelf zal de richting van je leven veranderen. Kijk eens naar het volgende gebed. Lees eens stilletjes door de volgende verkondiging en lees het hardop. Of misschien wil je liever je eigen woorden gebruiken. Wat je ook doet, breng het onder woorden. Je moet naar jezelf luisteren om jezelf te kunnen vergeven! Er zit een grootse macht opgesloten in het gesproken woord!

Dierbare Hemelse Vader, ik begrijp dat er niets te winnen valt als ik mezelf niet vergeef en dat alles te winnen is als ik mezelf van mijn onvergeving bevrijd en het genezingsproces laat beginnen. Ik wil voorwaartse stappen maken en in de toekomst op een positieve manier een verschil uitmaken. Ik beken de verantwoordelijkheid, de zelf-afstraffing en de bezweringen dat ik mezelf nooit zou vergeven. Ik beken deze dingen die allemaal niet god-erend waren. Omdat Jezus voor mijn zonden stierf, kies ik er voor om mezelf te vergeven -- om mezelf niet langer te straffen en om niet meer boos te zijn op mezelf. Ik vergeef mezelf voor het feit dat ik me door deze pijn heb laten beheersen en voor het feit dat ik hierdoor ook anderen heb gekwetst. Ik heb berouw van dit gedrag en deze houding. Ik vraag U voor Uw vergeving en genezing. God, help me om NOOIT meer vast te houden aan onvergeving van mijzelf en anderen. Dank U voor het feit dat U van me houdt en voor Uw genade die me toestaat om vooruit te gaan. In de naam van Jezus, Amen.

Betekent vergeven ook vergeten?

Er zijn verwondingen die je nooit meer vergeet. In sommige tragische situaties verloopt de weg naar genezing eerder via bewustwording van het leed, dan via het vergeten ervan. Het kwaad blijft bestaan en wordt ook op deze manier niet uitgewist, maar je maakt het je bewust, zodat het langzaam maar zeker kan oplossen in liefde en dan kan worden omgevormd. Als het Oude Testament spreekt over de woede van God, betekent dit dat God pijn lijdt en dat Israël, door Hem ontrouw te zijn, zijn liefde heeft gekwetst.

De profeten ontdekten, als het indrukwekkendste feit uit de bijbelse geschiedenis, dat God uit liefde voorbij gaat aan zijn eigen woede: “Mijn volk bijt zich vast in zijn ontrouw jegens Mij. (…) Mijn hart wordt verscheurd, door barmhartigheid word Ik bewogen. Ik zal mijn toorn laten varen, (…) want God ben Ik, en geen mens (…)” (Hosea 11:7-9). Voor degene die vergeeft, betekent vergeving een strijd tegen zijn eigen woede. Bij hem wekt de woede geen gewelddadige reactie op, maar een innerlijke verdeeldheid: hij moet zijn hoop op gerechtigheid opofferen om degene die heeft gezondigd tegemoet te komen.

De profeet Jesaja gaat nog een stap verder, als hij schrijft over een mysterieus persoon met de eigenschappen van een lijdende dienstknecht: “Hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was, (…) door ons verguisd en geminacht. Maar hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. (…) Zijn striemen brachten ons genezing” (Jesaja 53:3-5).

Christenen kunnen in deze tekst een voorafbeelding zien van Jezus, die zijn leven gaf tot het uiterste. Het geduld van Jezus als Hij oog in oog staat met zijn tegenstanders en zijn lijden in Jeruzalem wekken de indruk dat Hij noch het lijden zelf, noch degenen die hem ten val wilden brengen, ontvlucht. In plaats van zich te verdedigen, aanvaardt Hij de realiteit zoals die op hem toekomt, zonder vooruit of terug te denken. Hij kon op het kruis zeggen: “Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen” (Lucas 23:34), omdat Hij tot het uiterste openstond voor de liefde en erin berustte dat Hij geslagen werd door de hand van hen die Hij liefhad.

Het kruis vertegenwoordigt in die zin een existentiële werkelijkheid waar wij allemaal – ook mensen die niet gelovig zijn – mee worden geconfronteerd: wij lijden pas echt als het lijden ons wordt aangedaan door mensen die we liefhebben. Dat mijn vijand mij doet lijden, dat is logisch, maar hoe kan ik aanvaarden dat de hand van mijn vriend mij verwondt (zie Psalm 55:13-15)? Elke liefdesrelatie biedt een opening naar kwetsbaarheid, dat wil zeggen naar de mogelijkheid om gewond te raken. Als je je daarvan bewust bent en die kwetsbaarheid niet ontvlucht, heb je al een stap gezet op weg naar vergeving.

Frère Roger

Frère Roger probeerde herhaaldelijk zijn visie op de eenheid van de christenen te verduidelijken. In de Oproep tot verzoening onder christenen citeert frère Alois woorden van de stichter van Taizé:

“Geraakt door het getuigenis dat mijn grootmoeder met haar leven gaf, vond ik, in navolging van haar, mijn eigen christelijke identiteit: ik bracht in mijzelf een verzoening tot stand tussen het geloof van mijn wortels en het Mysterie van het katholieke geloof, zonder de verbondenheid met wie dan ook te verbreken.”

De weg van frère Roger vertrekt vanuit innerlijke verzoening. Jezus liet door zijn leven heen zien dat God ieder mens liefheeft, zonder uitzondering. De jonge frère Roger wist dat Jezus de gemeenschap van zijn leerlingen opdracht gaf om van die liefde te getuigen. Hij zag ook dat deze gemeenschap in de loop van de tijd uiteen viel in verschillende groepen, die onverschillig of zelfs vijandig tegenover elkaar stonden. Frère Roger vroeg zich af hoe Jezus’ opdracht en het leven van zijn leerlingen weer in overeenstemming gebracht konden worden. Hij besefte dat niemand in z’n eentje alle problemen – theologisch of anders van aard – zou kunnen oplossen waardoor het Lichaam van Christus, de Kerk, verscheurd is geraakt. Tegelijkertijd was niets doen geen optie voor hem, omdat hij zich genoodzaakt voelde om het evangelie uit te dragen. Zijn conclusie luidde: laten we bij onszelf beginnen en onze visie op de Kerk verbreden door ons open te stellen voor de gaven van geloof, hoop en liefde, die immers ook door christenen uit andere tradities worden beleefd en in de praktijk gebracht.

De weg van frère Roger gaat uit van een heel andere visie op de Kerk dan wij gewend zijn. Wij hebben de neiging om ons het christelijk landschap voor te stellen als een verzameling van verschillende geloofsrichtingen die naast elkaar bestaan, en die elk beweren dat zij het ware erfgoed van Christus uitdragen. Maar dit menselijke gezichtspunt berust op een vergissing. In Gods ogen kan de Kerk niets anders zijn dan een eenheid. De realiteit van de Kerk is niet concurrentie, maar gemeenschap. Ieder mens die door Christus in gemeenschap met God leeft, wordt van daaruit op weg gezet om te leven in gemeenschap met anderen: “Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn”, zegt Jezus (Johannes 13:35).

In plaats van de Kerk te zien als een veelheid van op zichzelf staande groeperingen, is het dus belangrijk dat wij onze blikrichting veranderen en naar de Kerk gaan kijken als een unieke werkelijkheid in opbouw (zie Efeziërs 4:15-16). Als we er vanuit gaan dat elk deel van Gods volk een ander specifiek aspect van het Mysterie van het geloof in het bijzonder benadrukt, kunnen we dan de weg naar zichtbare eenheid inslaan, zonder aandacht te besteden aan andere geloofsrichtingen? In de Oproep tot verzoening noemt frère Alois verschillende gaven die in de loop der eeuwen in de historische kerken werden beleefd. Door zich bewust te worden van deze gaven en ze te verdiepen, draagt ieder individu en elke gemeenschap bij aan de onderlinge toenadering die de Kerk transparanter kan maken voor het evangelie waarvan zij geroepen is te getuigen.

Frère Roger was afkomstig uit een protestantse familie. Hij voelde zich geroepen om terug gaan tot achter de scheuringen die in de16e eeuw ontstonden en zo de grote traditie van katholiciteit te herontdekken. Al veel eerder had hij op een zelfde wijze aandacht voor de schatten van het geloof van de Oosterse kerken. Het was zijn verlangen om op zijn weg nooit de verbondenheid met wie dan ook te verbreken; noch wilde hij degenen van wie hij het geloof had ontvangen verloochenen. Elk spreken van een ‘bekering’, van een persoonlijke overgang van de ene naar de andere geloofsrichting, was hem door en door vreemd. Hij werd steeds weer geraakt door deze uitspraak van Jezus: “Ik ben niet gekomen om af te schaffen, maar om tot vervulling te brengen” (Matteüs 5:17). Het is precies deze vervulling waarop frère Roger een voorsprong wilde nemen, zowel in zijn eigen leven als in dat van de gemeenschap die hij stichtte.

Natuurlijk moet deze verzoening, die haar wortels heeft in het hart, niet enkel beperkt blijven tot een innerlijke realiteit. Als de Kerk van Christus haar zichtbare eenheid niet hervindt, hoe kan zij dan wegen van vrede openen voor een wereld die steeds weer ten prooi valt aan conflicten en verdeeldheid? Frère Roger was ervan overtuigd dat eenheid niet alleen kan worden bereikt via theologische of diplomatieke overeenstemming. Haar oorsprong ligt in de allereerste plaats in het gebed. In de Oproep tot verzoening nodigt frère Alois alle christenen uit om elke maand of elk kwartaal een ‘verzoeningswake’ te houden. Hierdoor maakt hij duidelijk dat Christus degene is die ons verbindt, door zijn oproep aan ons om binnen te treden in de gemeenschap tussen Hem en zijn Vader in de heilige Geest (zie 1 Johannes 1:3 en Johannes 14:23). Slechts vanuit deze verbondenheid zijn wij in staat om in onze verscheurde wereld de belofte van een daadwerkelijke en duurzame verzoening te verkondigen.

Vergeven zoals Jezus het deed

Soms kunnen we veel leren van wat iemand te vertellen heeft, maar ook - en soms nog meer - van hoe hij of zij leeft of leefde. Vandaag realiseerde ik me ineens dat dat in zekere zin ook geldt voor wat we van Jezus mogen leren - bijvoorbeeld waar het gaat over het thema 'vergeving'.

Er is al veel over het thema 'vergeven' gesproken en geschreven (ook ikzelf heb er al eens wat gedachten over neergezet - zie de artikelen Het Kruis van Christus en Vergelding en vergeving). Veel teksten waarin Jezus er iets over zegt zijn en worden daarbij vaak aangehaald.
Maar hoe ging Jezus er Zelf mee om als iemand Hem iets aandeed - bijvoorbeeld als een vriend Hem op een cruciaal moment liet vallen?

Onlangs werd er bij ons in de kerk gesproken naar aanleiding van een gedeelte uit Johannes 21. Min of meer terloops kwam daarbij ook het gesprek tussen Jezus en Petrus uit vers 15-17 ter sprake. En ineens gaf me dat een verfrissend nieuw licht op het thema 'vergeven', dat ik hieronder graag met u wil delen.

Petrus, de haantje-de-voorste

Even een stukje terug in de geschiedenis. Petrus was een van Jezus' eerste en trouwste discipelen. Vaak trad hij ook op als spreekbuis voor de andere discipelen. Altijd had hij heel rap z'n woordje klaar - soms wat té rap. Ook toen Jezus er vlak voor Zijn gevangenneming en kruisiging over sprak dat alle discipelen Hem zouden verlaten, sprak Petrus zijn toewijding uit: "Al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen!" (Markus 14:31)

Jezus kende Petrus echter beter dan dat Petrus zichzelf kende. Hij voorspelt daarom al dat Petrus zijn belofte niet gestand zal doen als 't erop aan komt. Nog diezelfde nacht zal Petrus zijn Rabbi - Jezus - verloochenen; nog vóór er twee maal een haan zal kraaien, zegt Jezus (Lukas 22:31-34; vgl. Mat.26:31-35 en Johannes 13:38). Hij spreekt er ook over dat Petrus daarna tot bekering zal komen. Tot bekering? Maar Petrus was toch een van Jezus' trouwste volgelingen?

Petrus valt door de mand

En dan gebeurt het. Jezus is gevangen genomen en wordt in het huis van de hogepriester hardhandig ondervraagd en vals beschuldigd en gehoond. En op enige afstand, bij het vuurtje op de binnenplaats, kijkt Petrus toe. Dan is er iemand die Petrus herkent als die discipel die altijd bij Jezus was: "Ook die was bij Hem!" (Lukas 22:56)
Opvallend detail: Johannes zat daar ook bij dat vuurtje, maar hem wordt niets gevraagd. Was dat omdat hij altijd minder opvallend aanwezig was geweest, of wellicht ook omdat hij hier niet gesproken en zich dus niet door zijn dialect verraden had, terwijl Petrus dat wellicht wel deed? We weten 't niet precies.

We weten wel dat Petrus tot drie keer toe herkend wordt en telkens heftig ontkent dat Hij bij Jezus hoorde - ja, zelfs ook maar kénde. Dan draait Jezus Zich om en kraait er een haan - voor de tweede keer. Wat zal het voor Jezus betekend hebben dat zelfs Zijn trouwste discipelen op deze aarde Hem in deze extreem moeilijke tijd zó verloochenden! Wat een verdriet! Petrus moet in Jezus' blik iets van dat verdriet gevoeld hebben, maar ook van Jezus' liefde, dat Hij hem vantevoren gewaarschuwd had en beter kende dan hij zichzelf kende...

Lukas (22:59-62) beschrijft: En ongeveer een uur later verzekerde een ander en zei: Inderdaad, ook die man was bij Hem, want hij is een Galileeër! Maar Petrus zei: "Mens, ik weet niet, wat gij zegt!" En terstond, terwijl hij nog sprak, kraaide een haan. En de HERE keerde Zich om en zag Petrus aan. En Petrus herinnerde zich het woord van de HERE, hoe Hij tot hem gezegd had: Eer de haan heden kraait, zult gij Mij driemaal verloochenen. En hij ging naar buiten en weende bitter.

Petrus was door de mand gevallen. Hij was niet die super-discipel die hij altijd gedacht had te zijn en zoals hij zich altijd voorgedaan had. Wat viel hij zichzelf tegen...

Petrus gaat vissen en dan...

Als dan zijn HERE ook nog gekruisigd wordt, weet Petrus enkele dagen later niet anders dan maar weer z'n oude beroep op te pakken, samen met zes andere discipelen die ook vissers waren geweest. Een hele nacht vissen ze, en ze vangen niets. 's Morgens als het alweer licht wordt en de vissen alweer naar de diepte zijn waar ze niet te vangen zijn, komen ze dichter bij de kust. Daar staat Iemand, die roept dat ze de netten nog eens uit moeten gooien. Maar dit keer aan de ándere kant van de boot. Typisch Jezus: 'doe het eens ánders!' Niet op je oude, vertrouwde manier, niet volgens je eigen regeltjes, niet vertrouwend op je eigen inzichten. Nee, gewoon vertrouwend Jezus volgen.
Aarzelend doen ze 't. En, ook weer typisch Jezus: In hun net komt zóveel vis, dat dat net bijna dreigt te scheuren.

Intussen zat Jezus op het strand al klaar - met brood en vis, ter plekke gebakken boven een vuurtje. Dan zegt Jezus iets opvallends: Hij zegt niet dat Hij al voldoende vis heeft en dat ze dus nutteloos gevist hebben, nee Hij vraagt hen ook wat van hún vis mee te nemen. Jezus maakt geen misbruik van Zijn goddelijke mogelijkheden, maar Hij maakt Zich afhankelijk en gunt ons ook een eigen en waardevolle inbreng.

Petrus wéér bij Jezus én bij een vuurtje

Opnieuw zit Petrus, half nat omdat hij weer als eerste bij Jezus wilde zijn, dan weer bij een vuurtje zich te warmen. En wat doet Jezus dan met hetgeen gebeurd is? Maakt Hij Petrus verwijten? Of besteedt Hij er maar helemaal geen aandacht meer aan, zoals soms gesuggereerd wordt dat we - vanuit vergeving - moeten doen?

Geen van beide.

En nu wordt duidelijk, wat Jezus bedoelde met dat Petrus tot bekering zou komen. We lezen dit in Johannes 21: Eerst mogen ze eten en bijkomen van hun nachtelijke werk. Dan vraagt Jezus aan Petrus of hij Hem liefheeft met een goddelijke, alles gevende Liefde (de Bijbel gebruikt hier het Griekse woord agape). Petrus antwoordt - hoe kon hij anders - dat hij Jezus wel liefheeft, maar hij gebruikt het menselijke, beperkte woord voor liefde (fileo). Jezus geeft impliciet aan dat dat Hem genoeg is en dat Hij blij is dat Petrus nu eerlijk is, door hem een stuk van zijn bediening weer toe te vertrouwen. En Jezus vraagt Petrus opnieuw of hij Hem liefheeft met die goddelijke, alles gevende Liefde. En opnieuw zegt Petrus zoiets als: 'nou ja, wel een beetje', en geeft Jezus hem weer een stuk van z'n bediening. Dan bevraagt Jezus ten derde male Petrus' liefde voor Hem. Maar nu gebruikt ook Jezus dat gewone, menselijke woord voor liefde. En dan heeft Petrus Hem door. Huilend zegt hij 'ja'. Jezus herstelt hem volledig in zijn bediening. Petrus heeft nu door dat 't Jezus niet ging om een volmaakte Petrus, maar dat Petrus met zijn beperkte, menselijke mogelijkheden, eerlijk zichzelf aan Jezus mag geven en dat Jezus dan voor de grote hoeveelheid zegen (denk aan de vissen) zal zorgen.

Vergeving op Jezus' manier

In dit hele verhaal had Petrus Jezus in feite een enorme klap in Zijn gezicht gegeven. Hij had Hem plechtig trouw beloofd, maar zich er niet aan gehouden - juist toen Jezus hem menselijkerwijs gesproken - zo hard nodig had. Jezus had Petrus gewaarschuwd, maar Petrus had die waarschuwing terzijde geschoven. Ook toen de eerste haan kraaide, was Petrus daardoor niet gewaarschuwd en niet voorzichtiger geworden.

En Jezus komt erop terug. Maar niet in een verwijtende zin. Hij wist al bij voorbaat dat Petrus Hem zou verlaten - Hij kent ons door en door en weet hoe wankel we zijn als 't er echt op aan komt. Hij had Zichzelf erop ingesteld dat zijn 'makkers' niet zo trouw waren.

Maar Hij laat het ook niet 'zitten'. Hij weet dat 't dan Petrus' bediening geschaad zou hebben. Petrus moest wel z'n hele les leren om goed verder te kunnen. Petrus moest leren dat hij niet zo'n stoere bink was als hij altijd zelf gedacht had - dat Jezus elk moment nodig had om hem overeind te houden. Dát was Petrus' bekering! Nu realiserde hij zich hoezeer hijzelf ook Jezus' genade nodig had - elke dag.

En die bekering was nodig, vond Jezus. Maar die bekering was ook genoeg. En ook dát mocht Petrus ervaren. Jezus kende hem met z'n gebreken en beperkingen, en toch zond Hij Petrus opnieuw uit om anderen te begeleiden. God Zelf zou hem daarin ondersteunen.
Jezus wilde niet dat Petrus door 't stof kroop of zo, of nogmaals zijn 'zonde' zou belijden (dit had hij al gedaan, daar vlak buiten die binnenplaats van de hogepriester). Hij checkte wél of Petrus in zijn hartshouding veranderd was.

De oude Petrus blies hoog van de toren: hij 'zou wel even dit en dat doen'.
De nieuwe Petrus wist dat Hij Jezus nodig had, elke dag en elk uur opnieuw, omdat hij zelf zwak was. Hij wist nu via Jezus' reactie echter ook, dat dat voor God voldoende was om met God mee te mogen werken in Zijn Koninkrijk!

Petrus' en onze menselijke liefde én Petrus' en onze erkenning van zwakheid zijn voor Jezus voldoende om Zich weer met Petrus en ons te verzoenen. Ik mag tegen Jezus zeggen: 'ik heb U lief, maar U weet dat dat maar beperkt is, kom alstUblieft mijn gebrekkige liefde tegemoet met Uw goddelijke Liefde!' En tegenover mijn naaste mag ik leren snel te zijn om mijn gebreken toe te geven, ook al had ik oorspronkelijk nog zulke goede bedoelingen.

Dit doet me denken aan die gelijkenis van de vader met de twee zoons (soms de gelijkenis van de veloren zoon genoemd; ik weet alleen niet wie uiteindelijk de 'verloren' zoon was...). Te vaak hebben we als christenen tegenover God en tegenover elkaar zo gemakkelijk die houding van de oudste zoon. We vinden dat we het toch zo netjes gedaan hebben. En we ergeren ons bijna aan de ophef over de terugkomst van een nietswaardige broer die een deel van het familiebezit verkwanseld heeft met een zedenloos leven. Dan zijn we als de onbekeerde Petrus: opgeblazen als een ballon die gemakkelijk lek te prikken is, waarna er weinig van over blijft. Dat weinige waar de jongste zoon mee terug kwam: zichzelf, berooid en vies, maar ook 't besef 't niet waard te zijn door eigen inspanningen, dat is voor God genoeg.

En als mij iets wordt aangedaan...?

Voor mij is 't best een uitdaging, om die ander die me laat zitten zó te behandelen. Te zien dat die ander een beperkt mens is en dus bij voorbaat die ander toch in je hart sluiten. En ook assertief die ander te durven bevragen: is de ander bereid om zijn of haar beperktheid toe te geven? Hoge beloftes van trouw en toewijding, gedaan vanuit menselijke kracht, houden geen stand. We hebben er meer aan als we realistisch onze beperkingen elkaar durven toe te geven en zo samen in afhankelijkheid van Jezus, op weg te gaan. Zoals het motto van deze website aangeeft: als beperkte, gewonde helpers, maar met een heel-makende God. Dan worden we elkaar's 'maatjes' - als gelijken in dezelfde strijd, geliefd, geleid en beheerst door dezelfde God.

Dát is de Jezus-weg van vergeving en verzoening.

Relaties zijn lang niet altijd veilig. Mensen kunnen elkaar veel leed aandoen. Soms trekt de pijn die je hebt opgelopen 'n diep spoor in je leven. Dat kan leiden tot boosheid en allerlei wraakgevoelens, die je als 'n last met je meedraagt. In andere gevallen voel je je schuldig omdat je zelf leed berokkend hebt. Ook dat kan 'n last zijn die nauwelijks te dragen is. Wat doen we met de schade die we opliepen in relaties? Het evangelie bevat een geheim dat herstel kan brengen. Het kan zo'n kracht uitoefenen dat mensen weer vertrouwen krijgen in elkaar...

Slachtoffers en daders kom je op allerlei niveau's tegen. Gezinsleden liggen met elkaar overhoop, maar ook hele volksstammen. We hoeven daarbij niet direct aan de Balkanlanden te denken, want dichter bij huis houden heel wat Nederlanders hun wrok tegenover Duitsers in stand. Waarom? Misschien denken we dat we er recht op hebben de ander terug te pakken als die ons iets heeft misdaan. Wraak nemen lijkt doodnormaal. Ik-zal-het-je-betaald-zetten! Maar ja... als de ander er net zo over denkt, blijven we met z'n allen om ons heen slaan. De wraakoefeningen gaan door, en door, en door - van generatie op generatie. Veel boosheid wordt doorgegeven van vader op zoon. Veel schuld ook. Er is maar één manier om deze repeterende breuk een halt toe te roepen. Dat is vergeven.

Wat is vergeven?

Vergeven is de ander z'n schuld niet toerekenen. Je zou 't hem of haar betaald kunnen zetten - maar je doet 't niet. De vuist die je gebald hield, open je tot een hand die zich naar de ander uitstrekt. Alleen zo ontsnap je uit 'n spiraal van wraakgevoelens, onverschilligheid en zinloosheid, en krijg je weer zicht op 'n zinvol leven.

Maar hoe doe je dat, vergeven? En wat mag je ervan verwachten, als je de ander iets hebt aangedaan? Vaak wordt er gedacht dat je om vergeving moet vragen. Dat is een misvatting. Vergeving moet je geschonken worden. De dader moet z'n wangedrag erkennen, maar hij mag niet verwachten dat z'n slachtoffer hem dan ook maar gelijk vergeeft. Die heeft daar z'n tijd voor nodig, het proces om z'n gevoelens onder ogen te komen en vrijwillig te beslissen wat-ie daarmee doet. Wel kan het erkennen van schuld en het tonen van berouw door de dader het proces van vergeving bij het slachtoffer op gang helpen.

Vergeving schenken is niet gemakkelijk en al helemaal niet vanzelfsprekend. Het slachtoffer moet niet alleen z'n pijn onderkennen, maar ook de gevolgen daarvan. Vervolgens moet-ie zich afvragen of hij z'n wraakgevoelens wil loslaten en de dader onder ogen wil komen. Het zal op 'n ontmoeting aan moeten komen, wil het proces van vergeving een serieuze kans van slagen hebben. Maar wat staat je te wachten als het zover komt dat je het over je lippen krijgt dat je de ander vergeeft? Je moet er wel echt van overtuigd zijn dat je de ander wil vergeven!

Alles komt aan ’t licht

Kwaad heeft de neiging zich te verbergen.We kunnen proberen weg te stoppen wat we hebben ondergaan of wat we hebben aangericht. Maar we dragen het met ons mee en vroeg of laat komt 't tevoorschijn. 'Geen schepsel is voor God verborgen,' staat er in Hebreeën 4 vers 13. Hij zal ons rekenschap vragen. We zullen de diepe ernst van alles wat we deden en hebben meegemaakt onder ogen moeten zien. Schuld bekennen en vergeven kunnen daarbij helpen.

Zowel daders als slachtoffers denken nog wel eens dat 't bij vergeven ook vergeten is. Maar dat is 'n misvatting. Het is vergeven en verwerken. Voor het slachtoffer betekent dit dat je de ander de schuld niet aanrekent, maar leert leven met 't verdriet dat je is aangedaan. De herinnering blijft. De pijn blijft. Je blijft getekend. Ik weet dat uit eigen ervaring en schreef daarover 'n boek met dezelfde titel: 'Getekend'. Daarin beschrijf ik hoe de relatie met m'n vader (die van m'n moeder scheidde toen ik twaalf was) uiteindelijk uitmondt in vergeving. En dat verandert veel! Nu hoef ik m'n boosheid over het leed dat-ie aanrichtte niet meer op hem te richten, maar kan ik tot rust komen.

Ik kan m'n vader met andere ogen bekijken en mezelf eigenlijk ook. Voor het slachtoffer heeft vergeving schenken een heilzame uitwerking. Wraakgevoelens worden opgeruimd, zodat de lucht kan opklaren. Voor de dader is vergeving ontvangen echter maar de helft van 't verhaal. Hij (of zij) hoeft niet meer de wraak en veroordeling van de ander te duchten, maar zal wel de consequenties van eigen daden moeten aanvaarden. Hij zal de schade moeten opruimen die werd aangericht. Want ook na vergeving blijft dit principe van kracht: 'Wat een mens zaait, zal hij oogsten' (Gal. 6:7).

Waarom vergeven?

Vergeving kan een relatie redden. Want na vergeving is verzoening mogelijk. Je rekent de ander het kwaad niet langer toe (je vergeeft elkaar). Daarop kan een relatie zich herstellen (je verzoent je met elkaar). Vervolgens kun je samen verder. In het maatschappelijk leven wordt momenteel veel aandacht besteed aan verzoening: denk aan de excuses van Nederland aan Indonesië en die van Japan aan Nederland, de afhandeling van de Joodse tegoeden, het 'mea culpa' van de Paus. In Nederland en Engeland organiseerden de kerken een 'millenniumgebed', waar iets onder woorden werd gebracht van een schuldbekentenis. Ook Koningin Beatrix besteedde veel aandacht aan het belang van verzoening in haar kerstrede tijdens de eeuwwisseling. "Verzoening is een ingewikkeld proces", zei ze.

"Het is het sluitstuk van een lange gang, die mensen die lange tijd tegenover elkaar hebben gestaan, samen moeten gaan." Verzoening heeft dus te maken met 't verleden en met de toekomst. Het maakt nare gebeurtenissen uit 't verleden ongedaan, om relaties in de toekomst mogelijk te maken. Het is echter niet gezegd dat vergeving altijd verzoening uitwerkt. Soms is 't onmogelijk om weer 'n normale relatie op te bouwen. Dat kan zijn als de persoon in kwestie je teveel leed berokkend heeft om 'm nog in je nabijheid te kunnen verdragen. Vergeving is dan het uiterste wat je kunt bereiken. Het kan ook zijn dat de ander is overleden. Maar ook dan is het mogelijk om het beeld wat je van die persoon had bij te stellen door hem of haar te vergeven en vervolgens de bevrijdende werking van vergeving te ervaren.

Vergeving werkt

Wij mogen ons laten inspireren door Gods Geest om anderen te vergeven. De manier waarop God met mensen omgaat wordt door vergeving bepaald. Hij is vol van genade en waarheid, staat er in de Bijbel. Hij brengt de waarheid aan het licht, maar omdat Hij genadig is, wil Hij ons vergeven. Heel het aardse leven van Jezus was erop gericht om dat tot uitdrukking te brengen (Joh. 1:16-18). De betekenis van het kruis waaraan Hij stierf draait om vergeving. Wie van God vergeving ontvangt en dat op zich laat inwerken, krijgt 'n totaal nieuwe kijk op relaties, die op den duur z'n sporen na laat. Wie zelf vergeving van God ontvangt en dat in een intieme relatie met Hem doorleeft, leert ook anderen vergeven. Je ontdekt meer en meer de herstellende kracht van vergeving.
Allereerst doet vergeving jezelf goed. Je wordt bevrijd van de beknellende aanwezigheid van iemand op wie je boos bent omdat die je wat aandeed. Je kunt opnieuw beginnen en moed vatten om relaties te herstellen en nieuwe relaties aan te gaan. Daarnaast kan het de mensen om je heen goed doen. Allereerst degene die je hebt vergeven. Maar ook anderen. Je bent milder geworden en hebt aan diepgang gewonnen, omdat je naar het diepste punt van je gevoelens bent afgedaald, om daaruit op te klimmen. Ten derde kun je anderen helpen. Onze verwondingen tekenen onze identiteit. Wie we zijn, zijn we onder andere geworden door de pijn die we ondergingen. Daarmee mogen we iets gaan betekenen voor anderen.

Voorbeelden van verandering

Mensen die gedreven werden door agressie of die onder agressie te lijden hadden, kunnen dankzij Jezus veranderen in mensen die vrucht voortbrengen. De Bijbel geeft daar schitterende voorbeelden van. Neem Paulus, een man die door haatgevoelens werd gedreven. Hij zou het die 'mensen van de weg' betaald zetten, die het waagden zijn godsdienst in discrediet te brengen. Zijn onvergevingsgezindheid dreef 'm tot waanzin: hij werd 'n moordenaar. Totdat Jezus ingreep. Paulus ontving vergeving en kon op zijn beurt anderen vergeven. Na een proces van dertien jaar werd-ie erop uitgestuurd om het evangelie van vergeving en verzoening naar Europa te brengen (Gal. 1:11-2:2)! Er wordt weleens beweerd dat mannen moeilijker kunnen vergeven dan vrouwen. Maar schijn bedriegt. Vrouwen laten hun onvrede soms maanden en jaren achtereen doorzieken. Voorbeelden van zulke vrouwen zijn Michal en Isobel. Toch kan het ook anders. Denk aan Maria van Magdala. Maria was 'n getraumatiseerde vrouw, gepijnigd door demonen. Wie had haar dat leed bezorgd? We weten 't niet. Het doet er ook niet toe. Jezus kwam in haar bestaan en bevrijdde haar uit 'r ellende (Luk. 8:2). En kijk. Ze was de eerste die Hem na zijn opstanding uit de dood mocht ontmoeten - en de eerste die erop uitgestuurd werd om het bevrijdende evangelie te prediken (Joh. 20:11-18)!

Moeilijk: vergeven?

Laten we maar eerlijk zijn: vergeven is bar moeilijk. Je denkt dat je jezelf voor de gek moet houden. Alsof het niet echt gebeurd zou zijn wat jou is aangedaan. Maar leven met haat is ook moeilijk. Het vreet jezelf op: je humeur, je zelfvertrouwen, je hoop op de toekomst.

Vergeven is moeilijk. Het kost tijd om onder ogen te komen waar de pijn zit. Hoe diep die is. Wat er is aangericht. En het kost moed. Je moet eerlijk worden, je schaamte opzij zetten, voor de dag komen met wie je bent; ook met je boosheid en pijn. Vergeven is moeilijk. Maar God helpt ons. Jezus zei: "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen." God kent ons. Hij leeft met ons mee. En Hij vergeeft. Hij heeft in Jezus aangetoond dat Hij ons serieus neemt - zowel met onze schuld, als met onze pijn. Hij voelt met ons mee. Hij vergeeft en herstelt, en Hij draagt ons naar die dag waarop Hij de prijs uitkeert van alles wat we hebben gedaan en elkaar hebben aangedaan. Dan zal Hij ons vragen: "En wat heb jij met de vergeving gedaan die Ik jou heb aangereikt?" Want ook al is vergeven moeilijk, het is noodzakelijk. Het is een levensvoorwaarde. Jezus zei: "Indien gij de mensen niet vergeeft, zal ook uw hemelse Vader uw overtredingen niet vergeven" (Matt. 6:15).

Vergeven is niet alleen moeilijk. Eigenlijk is het onmogelijk. Als wij onze eigen rechter waren, zouden we er niet aan beginnen. We zouden de ander resoluut veroordelen, en onszelf erbij. Tegelijkertijd zouden we onszelof hopeloos in de nesten werken, want iedereen is schuldig, wijzelf incluis. Maar de Bijbel leert dat God de Rechter is. Het oordeel berust bij Hem, niet bij ons. Hij oefent wraak uit. En Hij kan vergeving schenken. Vergeving is een gave. Gods gave. Wie die gave ontvangt, kan 'm ook inzetten voor anderen. Paulus schrijft dat we kunnen vergeven omdat Jezus ons vergeven heeft (Ef. 4:32, Kol. 3:13). God reikt ons in Jezus het vermogen aan om anderen te vergeven.

"Bidden is spreken tot God, meditatie is luisteren naar God."

2009-07-18T10:26:00.000-07:00

Biddend kijk je naar wat Jezus doet, je luistert naar wat Hij zegt, je treedt met Hem in dialoog. Zo wordt duidelijk hoe jij de Heer kunt volgen en het evangelie gestalte kunt geven in jouw leven.

Als je bidt, doen zich allerlei innerlijke bewegingen voor, positieve zowel als negatieve. Sommige brengen je dichter bij God, andere juist niet. Sommige versterken het innerlijk leven, andere ondergraven het. Naast de eigenlijke gebeden zal ik u proberen te geven richtlijnen om deze innerlijke bewegingen en gemoedstoestanden beter aan te voelen en de positieve van de negatieve te onderscheiden. In de kerkelijke traditie noemt men dit “onderscheiding van de geesten”.

Precis om te voorkomen dat we positief denken en negatief bezig zijn of negatief denken en positief willen wat doen.

I’m asking you to believe...

Waarom Moeten We Bidden – Tot Wie Bidden We?

Voordat we de vraag "Waarom moeten we bidden" kunnen beantwoorden, moeten we weten tot wie we bidden. Er bestaat maar één enkele Schepper en God. Er is maar één weg die naar Hem toe leidt en dat is door middel van Zijn enige Zoon, Jezus Christus. God, onze Hemelse Vader, is de enige waarvan we verzekerd kunnen zijn dat hij onze gebeden hoort en beantwoordt. Hij is de God van verbazingwekkende liefde, genade, en vergeving.

Bij Hem zijn alle dingen mogelijk. Jezus zegt in Marcus 10:27, "Bij mensen is dat onmogelijk, maar niet bij God, want bij God is alles mogelijk."
Daniël 9:18 vertelt ons: “Niet omdat wij rechtvaardig zouden hebben gehandeld leggen wij onze smeekbeden aan u voor, maar omdat uw barmhartigheid groot is.” (Barmhartigheid betekent genade, en zachtaardigheid tonen.)
Genade: God is heilig, eeuwig, volmaakt in zichzelf. De mes is sterfelijk, zondig, onvolmaakt. Maar hij stelt zich open voor God. En toch zou er geen band tussen God en de mens bestaan als de eeuwige e heilige God de mens niet de mogelijkheid had geboden Hem te ontmoeten en de mens zo de kans had gegeven met Hem in contact te komen.
Dit Godsgeschenk bedoelen wij wanneer wij het over ‘genade’ hebben. Geen mens kan de ‘genade’ verdienen; het gaat om een vrije, gratuite gave van God die in Zijn lankmoedigheid het heil van alle mensen voorstaat (vgl. 1 Tim. 2.4). Maar de mens kan zich wel afsluiten voor Gods genade. Door de genade van God gaan wij op Hem lijken:
De genade is deelname aan het leven van God en leidt ons binnen in de innigheid van het trinitair leven (kkk 1997); als mede-erfgenamen van Jezus worden wij zonen en dochters van God, geroepen tot het eeuwig leven, van aangezicht tot aangezicht. ‘Door de genade van God ben ik wat ik ben’ (1 kor. 15,10).
Er zijn mensen aan wie God niet alleen een bijzondere opdracht geeft, maar ook bijzondere genade om deze ten uitvoer te brengen.
God’s ultieme bewijs voor Zijn liefde is de vergeving van de zonden die elk van ons heeft begaan. “Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden. ” (Johannes 3:16-17).

Hij is de enige God die dit gedaan heeft, en is de enige God die in staat is om dit te doen.

Waarom Moeten We Bidden – Waar Bidden We Voor?
Gebed is de sleutel tot het hart van God. Gebed is de enige weg naar een echte en persoonlijke relatie met God door Zijn genade.

Erken in je gebed dat Hij God is, en dat jij Zijn genadevolle geschenk, Jezus Christus, als je Heer en Verlosser accepteert (Genesis 17:1, Romeinen 6:16-18).
Beken in je gebed je zonden en accepteer Zijn vergeving (Romeinen 3:23-26).
Bid er voor dat Zijn wil in onze levens zal worden uitgevoerd, dat Zijn Heilige Geest ons zal leiden, en dat we gevuld zullen zijn met de volkomenheid van alles wat God voor ons heeft.
Bid voor (spiritueel) begrip en wijsheid (Spreuken 2:6-8, 3:5).
Bid met dankzegging voor alle manieren waarop Hij ons zegent (Filippenzen 4:6).
Bid als je ziek bent, als je eenzaam bent, als je je in een moeilijke periode bevindt of als je ten gunste van iemand anders voorspreekt (Jakobus 5:14-16, 2 Korintiërs 12:9-10).
Bid om Hem te aanbidden (Psalm 95:6-7).

Er is niets waar we niet voor kunnen bidden. In de Bijbel staat een overvloed aan referenties aan gebeden. De Bijbel vertelt ons om “onophoudelijk te bidden” en om “in alles wat we doen dankzegging aan God te brengen.” Wanneer we er voor kiezen om een positieve houding aan te nemen, dan realiseren we ons dat we vele zegeningen hebben ontvangen waarvoor we God moeten prijzen.

Door met Hem in gebed te communiceren vinden we een intimiteit met God. We stappen in vertrouwen naar Hem toe, wetend dat Hij ons hoort en al onze gebeden verhoort (1 Johannes 5:14). Ben er verzekerd van dat God weet en wil wat het beste voor ons is; dus vraag in alles waarvoor we Hem benaderen dat Zijn wil gedaan zal worden. Bedank Hem daar vervolgens voor, ook al heeft dat nog niet plaatsgevonden.

Waarom Moeten We Bidden – Hoe Bidden We?
Jezus gaf Zijn discipelen wat we “Het Onze Vader” noemen (Matteüs 6:9-13).

Het christelijk gebed ‘wordt ons volledig geopenbaard in het Woord dat vlees geworden is en onder ons woont. Als wij proberen Zijn gebed te begrijpen, via dat wat Zijn getuigen erover verkondigen in het evangelie, dan moeten wij tot Jezus, onze Heer, naderen als tot de brandende doorstruik” eerst moeten we overwegen hoe Hijzelf bidt; dan moeten wij luisteren hoe Hij ons leert bidden; tenslotte zullen we dan ontdekken hoe Hij ons gebed verhoort.’ (kkk 2598). (zie ook in het boek “ Ik geloof” pg. 174).

Bidden is dus veel meer dan een boodschappenlijstje oplezen. Bidden is ook luisteren naar wat God tegen ons te zeggen heeft. Communicatie komt van twee kanten.

Daarnaast vertelt Hebreeën 4:14-16 ons dat we zonder schroom kunnen bidden - "Nu wij een hooggeplaatste hogepriester hebben die de hemel is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten we vasthouden aan het geloof dat we belijden. Want de hogepriester die wij hebben is er een die met onze zwakheden kan meevoelen, juist omdat hij, net als wij, in elk opzicht op de proef is gesteld, met dit verschil dat hij niet vervallen is tot zonde. Laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadige, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden”.

Meer bid bovenal met oprechtheid, eer, en nederigheid voor de Almachtige God. “Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet” (Jakobus 5:16).

Bijbelteksten bij hoofdstuk 6

Wat is gebed ?

Matheus 6:5-13 Wanneer u bidt, doe het dan niet zoals schijnheilige mensen. Zij staan graag te bidden in de synagogen of op de hoeken van de straten, waar iedereen hen kan zien. Ik verzeker u: zij hebben hun loon al ontvangen.

6 Maar wanneer ú bidt, ga dan uw kamer in, doe de deur achter u dicht en bid dan tot uw Vader, die verborgen is. En uw Vader, die ziet wat verborgen is, zal u belonen.

7 Bid niet met veel omhaal van woorden zoals de heidenen. Zij denken immers dat ze verhoord zullen worden omdat ze zoveel woorden gebruiken.

8 Doe daarom niet zoals zij, want uw Vader weet wat u nodig hebt, nog voor u hem erom vraagt.

9 Zo moet u dus bidden: Onze Vader in de hemel, uw naam worde geheiligd,

10 uw koninkrijk kome, uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel.

11 Geef ons vandaag het brood dat we nodig hebben

12 en vergeef ons onze schulden zoals ook wij anderen hun schulden hebben vergeven,

13 en stel ons niet op de proef maar verlos ons van de duivel.

Johannes 15:16 6 Jullie hebben mij niet uitgekozen, maar ik heb jullie uitgekozen. En ik heb jullie eropuit gestuurd om vrucht te dragen en om jullie vrucht blijvend te laten zijn. En de Vader zal jullie alles geven wat je hem met een beroep op mij vraagt.

Efeze 2:18 18 Dankzij hem hebben wij beiden, Joden én niet-Joden, verbonden in één Geest, toegang tot de Vader.

Romeinen 8: 26 26 En daarbij komt ook de Geest onze zwakheid te hulp. Want wij weten niet wat en hoe we moeten bidden, maar de Geest zelf pleit voor ons bij God met verzuchtingen waarvoor geen woorden e vinden zijn.

Waarom bidden ?

Marcus 1:35 35 Heel vroeg, het was nog donker, stond Jezus op en ging naar buiten. Hij ging naar een eenzame plek om er te bidden.

Johannes 16:24 24 Tot nu toe hebben jullie niets in mijn naam gevraagd. Vraag maar en je zult ontvangen, en je blijdschap zal volmaakt zijn.

Filippenzen 4:6-7 6 Maak u geen zorgen, maar laat aan God in al uw bidden en smeken dankbaar weten wat uw wensen zijn. 7 En God zal met zijn vrede die alle begrip te boven gaat, waken over uw hart en uw gedachten, in Christus Jezus.

Matheus 7:7- 11 7 Vraag en u zult krijgen; zoek en u zult vinden; klop en er zal voor u worden opengedaan. 8 Ja, ieder die vraagt, zal krijgen, en wie zoekt, zal vinden, en voor wie aanklopt, zal worden opengedaan. 9 Is er onder u iemand die zijn kind een steen geeft als het om brood vraagt? 10 Of een slang als het om vis vraagt? 11 Ondanks uw slechtheid weet u aan uw kinderen dus goede dingen te geven. Hoeveel temeer zal dan uw Vader in de hemel goede dingen geven aan wie hem erom vragen!

1 Johannes 5:16 16 Als iemand zijn broeder een zonde ziet begaan die niet tot de dood leidt, moet hij voor hem bidden en dan zal God hem leven geven. Dat geldt voor allen die een zonde begaan die niet ot de dood leidt. Er bestaat namelijk een zonde die wel tot de dood leidt. Daarvoor geldt mijn aansporing om te bidden dus niet.

Worden onze gebeden altijd verhoord ?

1 Johannes 5:14 Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat hij ons verhoort als we maar vragen wat in overeenstemming is met zijn wil.

Jesaja 59:1 en 2: Zie de hand des Heren is niet te kort om te verlossen, en zijn oor niet onmachtig om te horen; maar Uw ongerechtigheden zijn het, die scheiding brengen tussen u en uw God, en uw zonden doen zijn aangezicht voor u verborgen zijn, zodat hij u niet hoort.

Mattheus 6:14-15 14 Want als u anderen hun fouten vergeeft, zal uw hemelse Vader ook u vergeven. 15 Maar vergeeft u anderen niet, dan zal uw Vader uw fouten ook niet vergeven.

1 Johannes 3:21-22 21 Vrienden, als ons hart ons niet aanklaagt, kunnen we ons met vertrouwen tot God wenden. 22 We krijgen van hem wat we maar vragen, omdat we ons aan zijn geboden houden en doen wat hem het liefst is.

Jakobus 4:2-3 2 U zet ergens uw zinnen op, maar u krijgt het niet en doet er een moord voor. U wilt iets hebben maar kunt het niet bemachtigen. En dan ontstaan er ruzies en vechtpartijen. Toch krijgt u het niet, omdat u er niet om bidt. 3 En als u erom bidt, krijgt u het nog niet, want u bidt verkeerd;

Waarom bidden?

“Er was eens een jongetje dat voorspoedig opgroeide. Hij groeide als kool en hij was kerngezond en vrolijk. Maar hij begon niet te praten. Toen hij op zijn tweede nog geen woord sprak, werden er deskundigen bijgehaald. Die konden niets bijzonders vinden. En zo werd het jongetje drie en zei nog altijd niets. Maar op een zekere dag gebeurde het opeens, zomaar bij het ontbijt. De jongen nam en slok melk, trok een vies gezicht en zei: “De melk is zuur!” – U begrijpt dat het huis te klein was. De moeder riep vol blijdschap: “Je kunt dus wel praten?”- “Jazeker”, zei de jongen. “Maar waarom heb je het dan nooit eerder gedaan?”, vroeg zijn vader. – “Dat was niet nodig”, zei de jongen, “tot nu toe was alles in orde. Maar nu is de melk zuur!”

Zo kan het ook gaan met bidden. Mensen beginnen pas tot God te praten als er iets mis is, als zij in de penarie zitten. Nood leert bidden, zegt men dan. Toch is dat vreemd. Net alsof contact zoeken met God pas belangrijk wordt als we geen uitweg meer zien.

Met elkaar praten

Vergelijk het maar met een huwelijk. Als man en vrouw geen tijd nemen om met elkaar te praten, dan gaat het op den duur mis. En dan kun je wel denken: ik zorg goed voor mijn partner, waarom zou ik dan moeten zeggen dat ik van hem of haar hou? Maar zo werkt het niet. Liefde moet uitgesproken worden. Telkens opnieuw. Man en vrouw verlangen ernaar om van elkaar te horen dat ze van elkaar houden. Het moet bevestigd worden. Als je alleen praat met elkaar als er iets mis is, ben je te laat.

Zo is het ook met bidden. Het is niet voldoende dat je de hele dag probeert te leven als een goed mens, en dan denken: God ziet zo wel dat ik van Hem hou. Nee, het is nodig dat we echt contact zoeken met God. Dat we met Hem delen wat ons bezighoudt. Onze blijdschap, en ons verdriet. De rust en vrede die we ervaren, en ook onze twijfels en angst. Die dingen die we goed gedaan hebben en de dingen waarin we tekort geschoten zijn. Dit bidden kan met veel woorden, met weinig woorden, en ook in stilte. Het kan door te luidkeels te zingen en door in jezelf een schietgebedje te doen.

Overgave

Bidden is niet gemakkelijk. Ondermeer omdat je God niet kunt zien of horen zoals dat in het contact tussen mensen gaat. Bidden vraagt overgave. Je vertrouwt je toe aan een God, die je zover te boven gaat. Maar ook een God, die je nabij is in zijn grenzeloze liefde. God die weet wie je bent, God die van je houdt zoals een liefdevolle ouder van zijn kind houdt.

Als we nadenken over bidden roept dat gemakkelijk vragen bij ons op. Ik wil me beperken tot één vraag: Wat is de verhouding tussen bidden en werken? Die vraag heeft te maken met de lezing uit de 1^e Tessalonicenzenbrief, waar Paulus [in I Tess. 5] een oproep doet “onophoudelijk te bidden”. Maar hij vraagt hier ook dat iedereen zijn dagelijks werk goed doet!

Bidden en werken

Elders in dezelfde brief doet Paulus krasse uitspraken over zijn eigen verhouding tot werk en gebed. Paulus zegt van zichzelf dat hij dag en nacht zowel bidt als werkt. Dit betekent dat hij werkend bidt en bidden werkt. Dat klinkt erg hooggespannen. Toch kunnen we daar met Gods kracht naar streven.

Kardinaal Simonis heeft hierover geschreven in zijn boek “Op de adem van het leven. Gedachten over het Onze Vader”. “God en mens zijn partners. Dat partner-zijn betekent, dat mijn bidden hopelijk ook functioneert als grondslag voor mijn christelijk handelen. Als partner heb ik God niet alleen biddend, dus met woorden, maar ook met daden te antwoorden. Maar het begint met bidden. Zou ik niet meer bidden, dan zouden mijn daden veel minder bezield zijn. Bidden en doen, het hoort bij elkaar. Bid ik, dan heeft het altijd betrekking op mijn dagelijkse bestaan dat voor een groot deel uit handelen bestaat.”

Ik wil nog een citaat uit dit boek geven. Omdat het zo mooi past in deze gebedsweek voor de eenheid van de christenen. “Het Onze Vader is uniek omdat het wordt gebeden door de gehele christenheid – door katholieken, hervormden, gereformeerden en alle anderen die Jezus Christus belijden als de Zoon van God, de levende Heer. Daarom draag ik dit boek op aan de Kerk in ons land, met velen hopen en biddend dat de eenheid onder de christenen groeien mag.”

Ik heb me een tijd lang verwonderd over een probleem dat al jaren speelt in de kerk – en waar ik me erg zorgen over maak. Het probleem is, waarom is het voor Christenen zo moeilijk om te bidden?

De Schrift maakt het duidelijk dat het antwoord op alles in ons leven ligt in gebed, gecombineerd met geloof. De apostel Paulus schrijft: ‘Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.’ (Fil. 4:6). Paulus zegt ons: ‘Zoek de Heere in alles wat je doet. En dank Hem vast voordat je verhoord bent!’.

De nadruk die Paulus legt is duidelijk: Altijd eerst bidden! We moeten het gebed niet als laatste toevlucht beschouwen – eerst naar onze vrienden gaan, vervolgens naar een dominee of andere raadgever, en uiteindelijk op onze knieën terechtkomen. Nee – Jezus zegt ons: ‘Maar zoekt eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden.’ (Matt. 6:33). We moeten eerst naar de Heere gaan – voordat we naar iemand anders gaan!

Het is hartverscheurend om de brieven te lezen die vele gebroken Christenen ons sturen. Gezinnen worden verbroken, echtparen scheiden, mensen die jarenlang gelovig wandelen met Christus leven in angst en verslagenheid. Al deze mensen zijn ergens door overvallen – zonde, depressie, wereldsgezindheid, verkeerde verlangens. En jaar na jaar worden hun problemen alleen maar verergerd.

Maar wat me het meest doet schrikken in deze brieven, is, dat zo weinig Christenen het gebed noemen. Ze vertellen over audiotapes, boeken, maatschappelijk werkers, bijeenkomsten, alle mogelijke soorten behandelingen – maar ze bidden bijna nooit. Ze slepen zich elke dag weer voort met hun zorgen en frustraties, ze leven alsof er een zware wolk boven hun hoofd hangt, omdat ze geen antwoord hebben op hun problemen.

Waarom is het zo moeilijk voor Christenen, om in tijden van moeilijkheden de Heere te zoeken in hun wanhopige nood? De Bijbel is tenslotte één lange getuigenis van het feit dat God het geroep van Zijn kinderen hoort, en ze beantwoordt met tere liefde.

• ‘De ogen des HEREN zijn op de rechtvaardigen, en zijn oren tot hun hulpgeroep;’ (Psalm 34:15).

• ‘Roepen zij, dan hoort de HERE, en Hij redt hen uit al hun benauwdheden.’ (vers 17).

• ‘En dit is de vrijmoedigheid, die wij tegenover Hem hebben, dat Hij, indien wij iets bidden naar Zijn wil, ons verhoort. En indien wij weten, dat Hij ons verhoort, wat wij ook bidden, weten wij, dat wij de beden verkregen hebben, die wij van Hem hebben gebeden.’ (1 Joh. 5:14-15).

• ‘Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt.’ (Jac. 5:16).

• ‘En al wat gij in het gebed gelovig vragen zult, zult gij ontvangen.’ (Matt. 21:22).

• ‘…aan het gebed der oprechten heeft Hij welgevallen,’ (Spr. 15:8).

• ‘…het gebed der rechtvaardigen hoort Hij.’ (vers 29).

• ‘Dan zullen de volkeren de naam des HEREN vrezen, alle koningen der aarde uw heerlijkheid, wanneer de HERE Sion heeft gebouwd, Zich heeft gewend tot het gebed van de berooide en hun gebed niet heeft veracht.’ (Psalm 102:17).

Luister naar het ‘opscheppen’ van David: ‘Ten dage dat ik riep, hebt Gij mij geantwoord, Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel.’ (Psalm 138:3). David zegt: ‘Ik heb U in mijn leven waargemaakt, Heer! In al mijn beproevingen heb ik me nooit tot iemand anders gekeerd. Ik heb alleen maar U gezocht – en U hoorde me, antwoordde me, en gaf me kracht voor de strijd waar ik mee geconfronteerd werd.’ ‘In de benauwdheid riep gij en Ik redde u, Ik antwoordde u…’ (Psalm 81:7).

Deze beloften en getuigenissen zijn zo’n overweldigend bewijs van de zorg van God. En ze zijn zo duidelijk, zo gevarieerd en zo talrijk, ik begrijp niet hoe een Christen ze ooit zou kunnen missen!

Maar als het over het gebed gaat, geeft de Bijbel ons meer dan beloften. Hij geeft ook waarschuwingen over het gevaar van het verwaarlozen van het gebed: ‘Hoe zullen wij dan ontkomen, indien wij geen ernst maken met zulk een heil,’ (Hebr. 2:3). Het Griekse woord voor ‘geen ernst maken met’ betekent hier: ‘er weinig belang aan hechten, licht opvatten.’

De context van dit vers is een bespreking van zaken die te maken hebben met onze verlossing – en het gebed is duidelijk een van deze zaken. God vraagt: ‘Hoe denk je dat je aan ondergang en verwoesting zult ontkomen in de donkere tijden die komen zullen, als je niet hebt geleerd om met Mij te spreken in het gebed? Hoe zul je Mijn stem kennen en herkennen als het nodig is, als je hem nu niet leert kennen in je binnenkamer?’

Ik geloof dat God diep gekwetst is door de verwaarlozing van het gebed onder Zijn volk tegenwoordig. Jeremia schrijft: ‘Zal een meisje haar tooi vergeten, een bruid haar gordel? Maar mijn volk heeft Mij vergeten, talloze dagen.’ (Jer. 2:32).

Dit is mijn grote vraag – de zaak die ik absoluut niet kan begrijpen: Hoe kan Gods eigen volk – dat voortdurend aangevallen wordt door de hel, met moeilijkheden en verleidingen aan alle zijden bedreigd wordt, – week na week rustig doorleven zonder Hem te zoeken? En hoe kunnen ze zeggen dat ze Hem liefhebben en Zijn geloften geloven, als ze nooit proberen om Hem te leren kennen?

De schrijver van Hebreeën roept ons op om ‘toe te treden tot God’!

Hebreeën 10 bevat een ongelooflijke belofte. Het zegt dat Gods deur altijd voor ons openstaat, en ons volledige toegang biedt tot de Vader:

‘Daar wij dan, broeders, volle vrijmoedigheid bezitten om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, langs de nieuwe en levende weg, die Hij ons ingewijd heeft, door het voorhangsel, dat is, zijn vlees; en wij een grote priester over het huis Gods hebben; laten wij toetreden met een waarachtig hart, in volle verzekerdheid des geloofs, met een hart, dat door besprenging gezuiverd is van besef van kwaad, en met een lichaam, dat gewassen is met zuiver water.’ (Hebr. 10:19-22).

Een paar verzen later krijgen we de waarschuwing, dat de dag van de Heere snel dichterbij komt: ‘Wij moeten onze eigen bijeenkomst niet verzuimen, zoals sommigen dat gewoon zijn, maar elkander aansporen, en dat des te meer, naarmate gij de dag ziet naderen.’ (vers 25). God zegt: ‘Zelfs nu, terwijl de dag van de wederkomst van Christus dichterbij komt, moet je Mij zoeken. Het is tijd om je binnenkamer in te gaan, en Mij te leren kennen!’

Ik geloof dat we de tekenen al zien, die aangeven dat we dichtbij de ondergang van ons financiële systeem komen: Geweld en immoraliteit zijn in opkomst. Onze maatschappij is op krankzinnige wijze gericht op het verkrijgen van wereldse genoegens. Valse profeten – ‘engelen van het licht’ – hebben al velen bedrogen met hun duivelse leer. En op elk moment kunnen we nu het uur van beproeving verwachten, wat de harten van alle mensen zal verschrikken met angst. Maar, voordat dit alles zal gebeuren, zegt de schrijver van Hebreeën:

‘Houd de waarheid vast! Blijf wakker en oplettend. Je hebt een open deur naar de heilige aanwezigheid van God – ga daarom naar Hem toe, in volle verzekering van het geloof, en leg je gebeden voor Hem. Het bloed van Christus heeft de weg al voor je vrijgemaakt – en er staat niet tussen jou en de Vader. Je hebt het recht om het Heilige der Heiligen binnen te gaan, om al de hulp te ontvangen die je nodig hebt!’

Als we geen belang hechten aan het offer van Jezus - wat Hij bracht, zodat wij deze toegang tot de Vader zouden hebben voor al onze noden - dan doen we tekort aan de genade van God, en halen we Zijn toorn over ons!

En toch, ondanks deze waarschuwingen voor de gevaren van het verwaarlozen van het gebed, toch vinden Christenen het nog moeilijk om te bidden. Waarom? Ik geloof dat er vier redenen voor zijn:

1. Sommige Christenen bidden niet, omdat ze een lauwe liefde hebben voor de Heer!

Als ik het woord ‘lauw’ gebruik, om de liefde van iemand voor Jezus te beschrijven, dan bedoel ik niet dat hij koud is naar de Heere. Ik bedoel meer, dat zijn liefde ‘goedkoop’ is – het kost hem niets. Laat me je een voorbeeld geven:

Als Jezus zich richt tot de gemeente van Efeze in Openbaringen 2, dan prijst Hij ze eerst voor alles wat ze gedaan hebben. Hij erkent dat ze veel gewerkt hebben in het geloof – ze haten zonde en compromissen, ze weigeren om valse leerstellingen aan te nemen, ze geven nooit op in vervolgingen, en verdedigen het evangelie vurig.

Maar, zegt Christus, Hij heeft één ding tegen hen: ‘Ze hebben hun vurige, kostbare liefde voor Hem verloren! ‘Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt.’ (Openb. 2:4).

Op de een of andere manier hadden ze, midden in al hun goede werken, de liefhebbende, standvastige wandel met Jezus verloren. En nu vertelt Hij hen: ‘Jullie hebben je eerste liefde verlaten. Jullie hebben de kostbare volharding verzaakt om Mijn aanwezigheid te zoeken, om met Mij te spreken!’

Let goed op: Jezus spreekt hier tegen gelovigen die begonnen met een vurige liefde voor Hem. Hij heeft het niet tegen dode, koude naamchristenen, die überhaupt nooit liefde voor Hem gehad hadden. Nee, Hij zegt: ‘Het is mogelijk, dat iemand, die eens een hart vol liefde voor Mij had, zijn ijver lauw laat worden. De toegewijde dienaar, die eens dagelijks Mij vurig zocht in zijn binnenkamer, bid nu bijna nooit meer!’

Probeer je eens in te denken hoe beledigend dit moet zijn voor Christus, die onze bruidegom is. Wat voor huwelijk kan er zijn, als een man en vrouw geen afgezonderde momenten van intimiteit hebben? En daar heeft Jezus het nu net over. Hij wil momenten met jou helemaal voor Zichzelf, om intieme omgang met je te hebben!

Je kunt zeggen dat je Hem liefhebt – maar als je nooit komt om bij Hem te zijn, dan bewijs je daarmee dat je Hem helemaal niet liefhebt. Dat soort gedrag zou nooit geaccepteerd worden door een andere minnaar. Als je je vriendin vertelt dat je van haar houdt, maar je ziet haar maar een keertje per week – net lang genoeg om te zeggen: ‘Dag schat, ik hou van je. Doei!’ – dan zou je vriendin dat niet accepteren. Waarom zou Jezus, die alles – Zijn leven! – voor je gaf, het wel doen?

Het maakt niet uit hoe uitbundig je de Heer prijst in de kerk, hoe vaak je zegt dat je van Hem houdt, hoeveel tranen je ook huilt. Je kunt veel geld schenken, anderen liefhebben, de zonde haten, kwaaddoeners bestraffen – maar als je hart niet voortdurend getrokken wordt naar Christus, dan heb je Hem gewoon niet lief. Je hecht geen belang aan het gebed, je verwaarloost het – en, volgens de woorden van Jezus zelf, is dat het bewijs dat je je liefde voor Hem verloren hebt.

Al onze werken zijn tevergeefs, tenzij we terugkeren tot onze helder brandende liefde voor Jezus. We moeten beseffen: ‘Jezus liefhebben betekent niet alleen van alles doen. Het bevat ook de dagelijkse, standvastige gewoonte om de relatie te handhaven. En dat kost me iets!’

2. Sommige Christenen bidden niet, omdat ze
hun prioriteiten verkeerd stellen!

Een prioriteit is de mate van belang die je ergens aan hecht, de mate van voorrang die je geeft aan iets boven andere zaken. En Christenen die niet bidden, stellen hun prioriteiten verkeerd.

Veel gelovigen beloven zichzelf dat ze zullen bidden als ze de tijd ervoor kunnen vinden. Maar elke week wordt het zoeken van Christus minder belangrijk dan het wassen van de auto, het schoonmaken van het huis, het bezoeken van vrienden, uit eten gaan, winkelen, sport kijken. Ze maken gewoon geen tijd om te bidden.

In de tijd van Noach en Lot waren de mensen niet anders. Het belangrijkste in hun leven was eten en drinken, kopen en verkopen, trouwen en zorgen voor hun families. Ze hadden geen tijd om te luisteren naar de boodschap van het komende oordeel van God. En zo was er niemand voorbereid toen het oordeel kwam!

Blijkbaar is er door de eeuwen heen niets veranderd. Voor de meeste Amerikanen staat God onder aan het lijstje van hun prioriteiten. Bovenaan staan hun inkomen, veiligheid, genoegens, familie. Natuurlijk, voor veel Amerikanen komt God zelfs helemaal niet voor op de lijst. Maar dat doet de Heer lang niet zoveel pijn als wanneer Hij op slechts weinig waarde geschat wordt door Zijn eigen kinderen!

Tegenwoordig reizen Christenen de hele wereld over, om een dominee, profeet of evangelist te vragen voor hen te bidden. Deze gelovigen willen de aanraking van God voelen, en ze hebben een bepaalde extatische ervaring van Zijn aanwezigheid. Maar zelfs als ze krijgen wat ze zoeken, dan is de ervaring meestal weer snel over. En, gek genoeg, van al die tijd die ze spenderen aan het reizen en het zoeken naar een aanraking van God, worden nog geen vijf minuten doorgebracht in gebed!

Geliefden, de Heer wil niet je restjes – die kleine stukjes en beetjes tijd die je over hebt, zodat je even snel kunt bidden. Dat is geen offer van gebed. Het is een kreupel offer – en het vervuilt het altaar!

De profeet Maleachi schrijft: ‘Want, wanneer gij een blind dier ten offer brengt, is dat niet erg? Wanneer gij een kreupel of ziek dier brengt, is dat niet erg? Bied dat eens uw landvoogd aan; zal hij welgevallen aan u hebben of u goedgunstig gezind zijn? zegt de HERE der heerscharen.’ (Mal. 1:8).

Maleachi zegt: ‘Jullie brengen alleen je oude dieren van je boerderij om aan God te offeren. Maar dit zijn nonchalante, gedachteloze, tweedehandse gaven. Probeer zoiets eens aan je landvoogd te geven. Hij zou je zijn huis uit laten gooien!’

God verwachtte van Zijn volk, dat ze zorgvuldig door hun kuddes zouden gaan, en elk dier beoordelen, om het mooiste dier te kiezen als offer voor Hem. En vandaag de dag verwacht God van ons precies hetzelfde. Hij wil onze beste tijd – tijd waarin niet gehaast wordt. En wij moeten van deze tijd een prioriteit maken!

Ik ontmoette eens een dominee van een van de grootste kerken van Amerika. Deze man was een ongelooflijk drukbezette dominee. Hij vertelde me, zonder verontschuldigingen: ‘Ik heb geen tijd om te bidden.’ Maar, wat hij in feite bedoelde, was: ‘Ik hecht geen belang aan het gebed.’

Toen ik zijn kerk bezocht, voelde ik geen beweging van de Geest van God in de gemeente. In feite was het een van de meest doodse kerken waar ik ooit in gepreekt heb. Maar hoe zou er ook enig leven in kunnen zijn, als de dominees niet eens baden?

Het feit is, dat geen enkele Christen tijd apart zal zetten om te bidden, tenzij het de eerste prioriteit in zijn leven wordt, boven al het andere – boven gezin, carrière, vrije tijd, alles. Als het niet zo is, dan is zijn offer corrupt!

3. Sommige Christenen bidden niet, omdat ze geleerd hebben te leven zonder gebed!

Veel Christenen denken dat alles wat van hen verwacht wordt, is, dat ze naar de kerk gaan, zingen, luisteren naar de preek, de zonde weerstaan, hun best doen, en dan zal het uiteindelijk voor hen wel goed komen. Dit is het offer wat zij aan God brengen – en ze denken dat Hij er blij mee is!

Ik heb aan het bed gezeten bij stervende Christenen, die meer dan vijftig jaar lang trouwe kerkgangers waren. Deze mensen hebben geen kerkdienst gemist. Ze waren goede leden in hun familie, en ze konden spreken over elk geestelijk onderwerp. Maar ze hadden geen gebedsleven. Ze brachten hun tijd door met hun gezin, voor een tv met hun hobby’s – maar ze hadden geen tijd om alleen te zijn met Christus.

Dit kan misschien hard klinken, maar ik geloof dat deze mensen de eeuwigheid ingingen zonder dat ze hun Heere kenden. God had ze nooit tot Hem getrokken – omdat ze Hem nooit zochten!

Ik ben bang voor elke Christen die leert, om comfortabel te leven zonder dagelijks gebedsleven – die nooit een groeiende gemeenschap had met de Heer. Zulke mensen zijn uiteindelijk vreemden van God. En ze zullen staan tussen degenen die God bestraft op de oordeelsdag: ‘Ja, je hebt veel goede werken gedaan – je hebt mensen genezen, je hebt wonderen gedaan, je hebt veel mensen in Mijn koninkrijk gebracht. Maar Ik heb je nooit gekend. Ga weg van mij, vreemdeling!’

Hoe kunnen we Gods woede en ongenoegen ontvluchten, als we Zijn grote gift van verlossing negeren? Hoe kunnen we Hem in de ogen kijken op de oordeelsdag, als de boeken geopend worden, die zullen tonen dat we nooit enige tijd met Hem doorgebracht hebben? We kunnen wel zeggen: ‘Heer, ik weet wel dat ik weinig tijd voor U vrijmaakte. Ik heb al mijn tijd gebruikt voor mezelf, mijn gezin, mijn carrière. Maar nu ben ik er klaar voor om de eeuwigheid met U door te brengen.’ Denk je dat God dat zal accepteren? Nee – nooit!

Het feit is, dat je gemakkelijk een heel leven door kunt brengen zonder te bidden. Ik ken zelfs enige heel ‘succesvolle’ dominees en evangelisten die geleerd hebben om hun ambt te bedienen, helemaal zonder gebed. Ze kunnen je vermaken, prachtige verhalen vertellen, en je laten lachen. Maar ze kunnen je niet overtuigen, je veranderen, of je bewegen om de Heer te zoeken!

Na een tijdje komen deze mannen altijd terecht in diepe wanhoop. Waarom? Ze worden meer en meer afhankelijk van hun eigen arm, in plaats van de arm van God. En hun levens raken vol van verwarring aan alle kanten. Gebedsloze predikers zijn machteloze predikers!

Evenzo zijn gebedsloze Christenen oppervlakkig in het geloof, gemakkelijke doelen voor valse leraren, snel afgeleid van het ware evangelie. Zulke Christenen zijn altijd iets aan het ‘leren’ – maar ze worden nooit volwassen!

4. Sommige Christenen bidden niet, omdat ze niet geloven dat God hun gebeden hoort!

Na verloop van tijd raken veel gelovigen ontmoedigd over onbeantwoorde gebeden – en, uiteindelijk, geven ze het gewoon op. Ze denken: ‘Misschien heb ik gewoon niet genoeg geloof. Alles wat ik weet, is, dat gebed voor mij niet werkt. En waarom zou ik bidden als het toch niet helpt?’

De Israëlieten in de tijd van Jesaja hadden dezelfde houding. Jesaja schrijft: ‘Wel zoeken zij Mij dag aan dag en hebben zij een welgevallen aan de kennis mijner wegen, als een volk dat gerechtigheid doet … Zij vragen Mij …, zij hebben er een welgevallen aan tot God te naderen. Waarom vasten wij, als Gij er toch niet op let: verootmoedigen wij ons, als Gij er toch geen acht op slaat? …’ (Jes. 58:2-3).

Deze mensen beschuldigden God van het verwaarlozen van Zijn eigen kinderen! Ze zeiden: ‘Ik heb God lief – ik doe het goede, en ontwijk de zonde. En tot nu toe ben ik altijd trouw geweest in het bidden. Maar weet je wat? Hij heeft me nooit geantwoord! Waarom zou ik dan door moeten gaan met me te vernederen voor Hem? Hij heeft nooit acht geslagen op mijn smeken!’

Veel ongetrouwde christelijke vrouwen neigen tot deze wijze van denken. Ze zeggen: ‘Zoveel jaren lang heb ik de Heere ernstig gezocht, en Hem gevraagd om en godvrezende man in mijn leven te brengen. Ik heb al meer dan tien jaar telkens weer ervoor gebeden. Maar er is niets gebeurd!’ Dus proberen ze zelf een huwelijk te regelen – meestal met rampzalige gevolgen.

Pas kreeg ik een alarmerende brief van een dominee. Hij zei: ‘Broeder Wilkerson, afgelopen week heb ik de kerk gesloten, waar ik de afgelopen jaren dominee ben geweest. Ik heb de gemeente gewoon in de steek gelaten en ben van de preekstoel weggelopen. Jarenlang hebben we gebeden voor een opwekking – maar het gebeurde nooit. We baden voor een gebouw – het is er nooit gekomen. Gedurende deze jaren is de gemeente gekrompen tot dertig mensen. Het hielp gewoon niet. Nu ga ik weg, een andere baan zoeken.’

Ik heb medelijden met deze man. Ja, ik ben het met hem eens – hij heeft een andere baan nodig, omdat hij waarschijnlijk vanaf het begin nooit echt geroepen was voor de bediening. Zie je, onze roeping is niet, om een opwekking te realiseren, of om een kerk te bouwen, of om een mooi aantal leden in je gemeente te hebben. Nee – het is om de Heere trouw te dienen – en dat wijst weer op ons gebedsleven!

Jakobus schrijft, dat God de gebeden niet verhoord van degenen die vragen om dingen, enkel en alleen om zichzelf te bevredigen. ‘Gij bidt wel, maar gij ontvangt niet, doordat gij verkeerd bidt, om het in uw hartstochten door te brengen.’ (Jac. 4:3). Met andere woorden: ‘Jullie vragen niet om de wil van God. Je bent niet bereid om je te onderwerpen aan wat Hij wil. Nee, je probeert om Hem voor te schrijven wat Hij moet doen, om je eigen hart te bevredigen!’

Maak geen vergissing – onze God is volledig trouw. Paulus schrijft: ‘Het blijve: God waarachtig en ieder mens leugenachtig,’ (Rom. 3:4). Hij zegt in feite: ‘Het maakt niet uit, al roepen een miljoen mensen je toe ‘Gebed helpt niet. God hoort je niet!’ Je kunt beter ieder mens een leugenaar noemen. Gods woord houdt stand – en Hij is trouw en Hij hoort ons altijd!’

Jezus zei: ‘En al wat gij in het gebed gelovig vragen zult, zult gij ontvangen.’ (Matt. 21:22). Eenvoudig gezegd, zei Christus: ‘Als je echt geloofd, dan zul je bereid zijn om te wachten, en om een antwoord te verwachten van je hemelse Vader. En het zal niet uitmaken hoe lang het duurt. Je zult vasthouden aan je geloof, omdat je gelooft dat Hij zal antwoorden!’

Als God nog geen antwoord heeft gegeven op een bepaald gebed van jou, dan kun je er zeker van zijn dat Hij je geloof beproeft. Hij wil dat je Hem vertrouwt wanneer Hij niets zegt. En Hij beproeft je, om te zien of je zult zeggen: ‘Ik geef het op. Hij geeft toch geen antwoord!’ Uiteindelijk wil Hij dat je geloof hierdoor gezuiverd wordt, zo zuiver als goud – zodat je toegerust bent om vele antwoorden te ontvangen, voor jezelf en voor anderen! Ik heb eens het verhaal gelezen van een godvrezende heilige – een lieve oude zuster, die vele jaren lang nauw verbonden wandelde met Jezus. Haar gebedsleven was zo sterk, dat vele mensen haar vroegen om voor hen te bidden. Op een dag kreeg ze een brief van een vriend, die haar vroeg om haar gebed, en ze stemde hierin toe.

Een paar weken later kreeg ze opnieuw een brief van deze vriend, waarin stond: ‘Bedankt voor je gebed – ik ben genezen!’ Maar de godvrezende vrouw realiseerde zich dat ze helemaal vergeten was ervoor te bidden! Ze was erg blij dat haar vriend genezen was – maar ze vroeg zich af: ‘Heere, hij zei dat zijn geloof zwak was. Waarom hebt U hem genezen, als ik vergat te bidden?’

God antwoordde haar: ‘Ik heb hem gezond gemaakt, omdat jij Mij kent! Jij leeft zo dichtbij Me, dat ik jouw wens voor je vriend vervult heb – zelfs zonder je gebed.’

‘Hoe groot is het goed dat Gij hebt weggelegd voor wie U vrezen, dat Gij bereid hebt voor wie bij U schuilen ten aanschouwen van de mensenkinderen.’ (Psalmen 31:20). ‘Wie Hem vrezen, hebben geen gebrek.’ (Psalmen 34:10).

Ga regelmatig naar je binnenkamer, en zoek Hem met je hele hart. Dat is het antwoord voor een gebroken huwelijk, voor familieleden die nog niet verlost zijn, voor alle noden in je leven. Je antwoord komt misschien niet direct. Maar God zal Zijn werk doen, op Zijn tijd en op Zijn wijze. Jij moet alleen maar geloven dat Hij het doen zal – omdat je Zijn geliefde kind bent!